Αμαλία
Αριστερά, τρομοκρατία και «προβοκατορολογία».
Η «προβοκατορολογία» για τους δράστες της δολοφονίας της Βάγιας Νέστορα, την οποία εγκαινίασαν η Κωνσταντοπούλου και τα trolls της όλης αριστεράς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ήταν λίγο πολύ αναμενόμενη! Πάντα, από το 1974 μέχρι σήμερα, όταν υπάρχει τρομοκρατική ενέργεια χωρίς να έχουν συλληφθεί οι δράστες, η αριστερά την χρεώνει σε «προβοκάτορες».
Ακόμα και για την 17Ν., το αφήγημα της αριστεράς, είχε δύο όψεις. Υπήρχαν αυτοί που χαρακτήριζαν τους δολοφόνους «κοινωνικούς αγωνιστές», κι αυτοί που μιλούσαν γενικά κι αόριστα για «προβοκάτορες». Όπως βλέπετε στα πρωτοσέλιδα παλιών αριστερών εφημερίδων που σας παραθέτω, την επομένη της δολοφονίας του Γουέλς, η εφημερίδα «Τα Νέα» μιλούσε για «μεγάλη προβοκάτσια» και για «τρεις μελαμψούς ξένους εκτελεστές», ενώ την επομένη της δολοφονίας Μπάμπαλη, ο «Ριζοσπάστης» μιλούσε για «σκοτεινούς κύκλους της ανωμαλίας».
Η «προβοκατορολογία», έχει τρεις σκοπούς. Πρώτον, να σπείρει αμφιβολίες στον κόσμο, για την αριστερή πολιτική ταυτότητα των δραστών των τρομοκρατικών ενεργειών (ειδικά των πιο αντιδημοφιλών, όπως π.χ. ο εμπρησμός της Marfin, ή η δολοφονία της Βάγιας Νέστορα), έτσι ώστε να μην τις χρεωθεί πολιτικά η αριστερά.
Δεύτερον, για να μην κατευθύνονται οι έρευνες της αστυνομίας, αποκλειστικά στον χώρο των αναρχοκομμουνιστών. Και τρίτον, σε περίπτωση που κάποια στιγμή συλληφθούν οι δράστες, να σπεύσουν πρώτοι οι «προβοκατορολόγοι» να τους υπερασπιστούν στα δικαστήρια, ως «θύματα σκευωρίας του κράτους».
Στην πραγματικότητα, ούτε οι ίδιοι οι (συνειδητοποιημένοι...) αριστεροί «προβοκατορολόγοι» έχουν την παραμικρή αμφιβολία για την αριστερή πολιτική ταυτότητα των δραστών. Άλλωστε, η βία είναι συστατική ουσία της «ιδεολογίας» της αριστεράς.
Είναι, η «μαμή της Ιστορίας», σύμφωνα με τον Μαρξ. Και δεν μπορεί να υπάρξει γνήσιος αριστερός, ο οποίος να απορρίπτει την βία, ως μέσο πολιτικής επιβολής, διότι αριστερά που δεν ασκεί βία και τρομοκρατία, δεν είναι αριστερά, αλλά κάτι άλλο.
Το ό,τι αριστερά και τρομοκρατία, είναι αδέρφια δίδυμα και αλληλοσυμπληρώνονται, δεν είναι κρυφό, για όσους γνωρίζουν από Ιστορία και ιδεολογικά κείμενα. Το πιο σπουδαίο έργο του Λένιν για την πολιτική τακτική των κομμουνιστικών κινημάτων, είναι το βιβλίο του «Τι να κάνουμε;». Γράφτηκε το 1902, για «εσωτερική κατανάλωση», καθώς κυκλοφόρησε μόνο μεταξύ των στελεχών του κόμματος.
Τι έλεγε, λοιπόν, σ’ αυτό το βιβλίο - μπούσουλα της λειτουργίας των ΚΚ ο Λένιν; Πώς, το «επαναστατικό» κόμμα, οφείλει οπωσδήποτε να έχει δύο μηχανισμούς, που να λειτουργούν παράλληλα: τον (φανερό) νόμιμο και τον (κρυφό) παράνομο. Τον πρώτο για να κάνει τον πολιτικό αγώνα και τον δεύτερο για να ασκεί βία και τρομοκρατία στους πολιτικούς του αντιπάλους, στους θεσμούς του κράτους και στην κοινωνία.
Μάλιστα, ο Λένιν έδινε τεράστια σημασία στην ύπαρξη παράνομου μηχανισμού στα ΚΚ, ώστε όταν έφτιαξε την Κομμουνιστική Διεθνή (Κομιντέρν), ένας από τους 21 όρους για να γίνει δεκτό κάποιο ΚΚ, ήταν η συμμόρφωσή του με την λενινιστική αρχή, της ύπαρξης παράνομου μηχανισμού στο κόμμα.
Βέβαια, τα χρόνια έχουν περάσει, πολλά έχουν αλλάξει από τότε, Σοβιετική Ένωση και Κομμουνιστική Διεθνής δεν υπάρχουν πια, οπότε τα αριστερά κόμματα δεν είναι πλέον υποχρεωμένα να διατηρούν δικό τους παράνομο μηχανισμό. Είναι όμως υποχρεωμένα, να καλύπτουν ποικιλοτρόπως τον παράνομο μηχανισμό, που λειτουργεί στο όνομα της όλης αριστεράς.
Συμπέρασμα: ασφαλώς και στην Ελλάδα σήμερα, δεν είναι όλοι οι αριστεροί τρομοκράτες, αλλά σίγουρα, όλοι οι τρομοκράτες είναι αριστεροί!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου