Αμαλία

@4fABkkc5xTv2aek

·

1 ώρα

Τασκένδη, Σεπτέμβριος 1955: ο ενδοκομμουνιστικός εμφύλιος και το κομμένο αυτί του σ. Πάνου Δημητρίου. Μια ακόμα σελίδα από το ματωμένο Ποινικό Μητρώο της αριστεράς, θα ξεφυλλίσουμε σήμερα. Αυτές τις μέρες, συμπληρώθηκαν 71 χρόνια από τον τρομερό εμφύλιο των αριστερών στην Τασκένδη. Πώς βρέθηκαν εκεί; Μετά την ήττα τους, το 1949, πολλοί αριστεροί κατέφυγαν στις κομμουνιστικές χώρες. Περίπου 17.500, κατέφυγαν στην Σοβιετική Ένωση. Ο Στάλιν, επειδή δεν τους είχε εμπιστοσύνη, δεν τους έστειλε στα μέρη που υπήρχε ελληνικός πληθυσμός, αλλά ουσιαστικά τους εξόρισε στο μακρινό Ουζμπεκιστάν. Εκεί, οι συνθήκες ζωής τους δεν διέφεραν και πολύ από τις συνθήκες στρατοπέδου συγκέντρωσης:

 Σάκης Μουμτζής

Τασκένδη: Σεπτέμβριος 1955

Ενώ η Ελλάδα συγκλονιζόταν από το πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, στη μακρινή Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν οι ηττημένοι του εμφυλίου πολέμου συγκλονίζονταν από τον δικό τους μικρό και αιματηρό εμφύλιο. Το τραύμα της ήττας ήταν βαθύ και όλοι χαμηλόφωνα συζητούσαν για τις ευθύνες. Η εποχή ήταν πονηρή και έκρυβε παγίδες. Μετά τον θάνατο του Στάλιν το παιχνίδι εξουσίας στη Σοβιετική Eνωση ήταν σε εξέλιξη και προσφερόταν για την εκκαθάριση παλιών λογαριασμών. Και στην προκειμένη περίπτωση συνυπήρχαν και προσωπικές αντιδικίες, προσωπικά και οικογενειακά δράματα που περιέπλεκαν κι άλλο το κουβάρι των ευθυνών.

 ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΤΟΥ ΚΚΕ – Ο ΙΘΥΝΩΝ ΝΟΥΣ ΤΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΠΗΓΑΔΑΣ ΤΟΥ ΜΕΛΙΓΑΛΑ.

Φωτογραφία του αιμοσταγή δικηγόρου Βασίλη Μπράβου από τον Μελιγαλά-Μεσσηνίας, ο οποίος ήταν ανώτερο μέλος της ΟΚΝΕ, του ΚΚΕ, του ΕΛΑΣ, και αργότερα του ΔΣΕ, και ο οποίος ήταν αυτός που ως επικεφαλής του Λαϊκού Δικαστηρίου που συγκρότησε ο ΕΛΑΣ μετά την μάχη του Μελιγαλά, και με την σύμφωνη γνώμη του Άρη Βελουχιώτη και του Νίκου Μπελογιάννη, που αποφάσισε πως όλοι οι αιχμάλωτοι πολίτες (άντρες-γυναίκες-παιδιά), πολιτικοί και στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, για τον τρόπο που θα εκτελεστούν και για την ΕΠΙΛΟΓΗ για την ρίψη τους στην γνωστή «πηγάδα» του Μελιγαλά.

 Ioannis Bougas

Οι φυσικοί Σφαγείς του Μελιγαλά και οι ηθικοί υπεύθυνοι της Γενοκτονίας!

1. Οι φυσικοί σφαγείς στην Πηγάδα:

(α). Ντόπιοι: Κωνσταντῖνος Μπράβος, Διονύσιος Ἐλευθ. Σκλήρης, Ἠλίας Ἄνδ. Σκλήρης, Σπύρος Ξιάρχος, Σπύρος Τζαβελέας, Χρῆστος Νερούλιας, Ἀλέξανδρος Καραβίτης, Θεόδωρος Καραβίτης, Παναγιώτης Νέζης, Γεώργιος Νέζης, Κωνσταντῖνος Ἤλ. Μάνεσης, Κυριάκοσ Μακρής, καί Χρῆστος Γεωργανάς.

(β). Διμοιρία ανταρτών του ΕΛΑΣ από τον Πάρνωνα (8-ο Σύνταγμα Λακωνίας)

2. Οι επιβλέποντες τη σφαγή: Δημήτρης Πιρπιρής, Γεώργιος Μάντζαρης, Νικόλαος Μητρόπουλος, Ρήγας (από το χωριό Άρη Μεσσηνίας)

3. Η Επιτροπή που επέλεγε τα θύματα: Βασίλης Μπράβος, Στάθης Καναβός, Τάκης Δορκοφίκης, Πανταζής Φράγκος, Γιάννης Καραμούζης, Ἠλίας Δεδούσης, καί Στέλιος Διακουμογιαννόπουλος. (ήσαν από Μελιγαλά και Καλαμάτα)

 ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

15 ώρ. ·

KOΥΤΣΟΥΜΠΕΙ 1948: "H άγνωστη μάχη με τους Σκοπιανούς"

Κατά τη διάρκεια του Συμμοριτοπολέμου σημειώθηκε πληθώρα μεθοριακών επεισοδίων μεταξύ του Ελληνικού Στρατού και Αλβανικών, Βουλγαρικών και Γιουγκοσλαβικών δυνάμεων. Ένα από τα σημαντικότερα επεισόδια σημειώθηκε στην περιοχή Κουτσούμπεϊ, στα σύνορα Ελλάδας – Σκοπίων.

Το Κουτσούμπεϊ είναι μια από τις κορυφές του όρους Βόρας (Καϊμακτσαλάν) σε υψόμετρο 2399 μέτρων, στα όρια των νομών Πέλλας και Φλώρινας. Συνέβη στις 8 Σεπτεμβρίου 1948, όταν στρατιωτικές μονάδες από την «Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» εισέβαλαν στο Ελληνικό έδαφος για να υποστηρίξουν τα ανταρτικά σώματα που επιδίωκαν την απόσχιση της Μακεδονίας από την Ελλάδα και την δημιουργία του ενιαίου «Μακεδονικού Κράτους».

Στην περιοχή ήταν αναπτυγμένα από Ελληνικής πλευράς το 514 και το 556 Τάγματα Πεζικού. Οι Σκοπιανές δυνάμεις αποτελούντο απο 4 λόχους τυφεκιοφόρων δυνάμεως περίπου 100 ανδρών ο καθένας και λόχος βαρέων όπλων, όλμων και πολυβόλων. Συνολικά η δύναμη του Σκοπιανού Τάγματος έφτανε τους 480 άνδρες.

 

 

Αμαλία

@4fABkkc5xTv2aek

Πώς η Μαρία Καλογεροπούλου γλίτωσε από το μαχαίρι του ΕΛΑΣ κι έγινε Μαρία Κάλλας; Σαν σήμερα, το 1977, σίγησε για πάντα η διαθέτουσα «φωνήν εκ βαθέων αναβαίνουσα ως μύρον», η κορυφαία Ελληνίδα υψίφωνος, Μαρία Κάλλας. Λίγοι γνωρίζουν, ότι η μεγάλη αυτή καλλιτέχνις, είχε στοχοποιηθεί από το ΚΚΕ και θα ακολουθούσε την τραγική μοίρα της μεγάλης μας ηθοποιού, Ελένης Παπαδάκη. Σ’ αυτήν την άγνωστη ιστορία, θα αναφερθώ σήμερα.

 Τον Μάρτιο του 2012, η απόδοση του ελληνικού 10ετούς ομολόγου είχε πλησιάσει το 40%, ουσιαστικά αποκλείοντας τη χώρα από τις αγορές. Την ίδια περίοδο, η Γαλλία δανειζόταν για δέκα χρόνια με επιτόκιο χαμηλότερο του 3%.

Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, η εικόνα έχει αντιστραφεί.Η απόδοση του γαλλικού 10ετούς κινείται κοντά στο 4,50%, ενώ το αντίστοιχο ελληνικό ομόλογο βρίσκεται περίπου στο 4,28%. Η διαφορά είναι μικρή σε απόλυτους αριθμούς, αλλά έχει ισχυρό συμβολισμό καθώς οι επενδυτές ζητούν πλέον υψηλότερη απόδοση για να δανείσουν τη Γαλλία από ό,τι την Ελλάδα.

 ΙΩΑΝΝΗΣ Κ. ΜΠΟΥΓΑΣ (Ioannis Bougas) - Ιστορία 1940-1949

Ioannis Bougas 

Η Γενοκτονία του Μελιγαλά (15-20 Σεπτεμβρίου 1944)!

Κεφάλαιο 5.6 "Ματωμένες Μνήμες 1940-45"

(Περιόρισα την περιγραφή και αφαίρεσα τις υποσημειώσεις για να γίνει δεκτό το μέγεθος από το F/B)

Ἀρχίζω τήν περιγραφή τῆς τραγωδίας τοῦ Μελιγαλά μετά τό τέλος τῆς μάχης.
“... Ὅταν οἱ ἀντάρτες τοῦ ΕΛΑΣ κουράστηκαν ἀπό τό πλιάτσικο καί τίς αὐτοδικίες, ἐγκαταστάθηκαν σέ σπίτια τῆς πόλης πού ἐπέλεξαν τοῦ γούστου τους, γιά νά περάσουν τή νύχτα. Τό ἴδιο ἔκανε καί ὁ πρωτο-καπετάνιος τους Θανάσης Κλάρας (Ἄρης Βελουχιώτης) μέ τούς μαυροσκού-φηδες φρουρούς του. Ὅλοι τους πρέπει νά ἔνοιωθαν εὐτυχεῖς γιά τή μεγάλη τους νίκη ἐνάντια στό Τάγμα Ἀσφαλείας, ἀλλά καί κατάκοποι ἀπό τήν ἀπονομή στιγμιαίας δικαιοσύνης στούς δρόμους τῆς μαρτυρικῆς κωμόπολης μέ τό καμουτσί, τό πιστόλι, καί τό μαχαίρι.....”

 

Αμαλία

@4fABkkc5xTv2aek

·

1 ώρα

Όποιοι τάζουν «Πηγάδες», ενίοτε πέφτουν μέσα οι ίδιοι! Οι «Μελιγαλάδες» του Μπούλκες. «Πηγάδες» μας τάζουν διάφοροι εδώ μέσα, επειδή όμως, εκτός από κακοήθεις είναι και ανιστόρητοι, δεν γνωρίζουν πως εκτός από την Πηγάδα του Μελιγαλά, υπήρξαν και οι Πηγάδες του Μπούλκες! Στις οποίες, κομμουνιστές έριχναν άλλους κομμουνιστές. Ας μιλήσουμε, λοιπόν, γι’ αυτό το άγνωστο κεφάλαιο από το Ποινικό Μητρώο της αριστεράς, που στάζει αίμα. Το 1945, μετά την Συμφωνία της Βάρκιζας, η ηγεσία του ΚΚΕ, σε συνεννόηση με τον Τίτο, έστειλε χιλιάδες στελέχη και μέλη του στην Γιουγκοσλαβία, για να εκπαιδευθούν για τον «Τρίτο Γύρο». Έτσι, περίπου 5.000 κομμουνιστές, εγκαταστάθηκαν στην πόλη Μπούλκες, στην οποία πρωτύτερα διέμεναν άτομα γερμανικής καταγωγής, τα οποία εκδιώχθηκαν μετά την ήττα της Γερμανίας στον πόλεμο. Ο Τίτο είχε παραχωρήσει στο ΚΚΕ καθεστώς πλήρους αυτοδιοίκησης για το Μπούλκες και την περιξ αυτού περιοχή. Ήταν ένα «κράτος εν κράτει», με σύνορα (από τα οποία δεν μπορούσε να βγει κανείς!), δικούς του νόμους, νόμισμα, εκπαιδευτικό σύστημα, στρατιωτική ακαδημία, νοσοκομείο και τα λοιπά. Υπεύθυνοι για την διοίκηση του Μπούλκες, είχαν οριστεί από το Π.Γ. του ΚΚΕ, οι Γ. Ιωαννίδης και Π. Ρούσσος.