Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026

 Ioannis Bougas


Το τέλος των Ταγμάτων Ασφαλείας Πελοποννήσου και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος!

Απόσπασμα από το έργο μου «Η Ελληνική Βανδέα».

«Κλείνοντας το κεφάλαιο για το τέλος των Ταγμάτων Ασφαλείας της Πελοποννήσου δεν μπορώ να μη σχολιάσω για άλλη μια φορά την περίεργη, έως εγκληματική και απαράδεκτη συμπεριφορά του Παναγιώτη Κανελλόπουλου ως ατόμου, αλλά και ως αντιπροσώπου της ελληνικής κυβέρνησης για την Πελοπόννησο, με παρουσία στην περιοχή, μεταξύ 27 Σεπτεμβρίου και 17 Οκτωβρίου 1944. Επέτρεψε στον ΕΛΑΣ να παραλάβει τα όπλα των Ταγμάτων, ακόμη και τα βαρέα πυροβόλα του Τάγματος Τριπόλεως. Έδειξε απόλυτη αδιαφορία για τους τόπους θυσίας Ελλήνων, τις χιλιάδες που είχαν δολοφονηθεί από τον ΕΛΑΣ του Βελουχιώτη και τη σύμφωνη γνώμη της ηγεσίας του ΚΚΕ Πελοποννήσου. Συμπεριφερόταν πολύ φιλικά προς τον Βελουχιώτη και τον τιμούσε κάθε φορά που ομιλούσε στον λαό ή έδινε συνέντευξη σε εφημερίδα της Πελοποννήσου. Αυτή η συμπεριφορά ήταν τόσο ύποπτη και απαράδεκτη, ώστε δεν είχε κριθεί αρνητικά μόνο από Έλληνες αλλά και από πολλούς Βρετανούς αξιωματικούς. Το ανέφεραν σε τηλεγραφήματα προς τις υπηρεσίες τους, και το κατέγραψαν σε αναφορές στις υπηρεσίες τους και σε βιβλία τους.

Ο Κανελλόπουλος, ήταν υπουργός της κυβέρνησης και αντιπρόσωπός της στην Πελοπόννησο. Η κυβέρνηση, σύμφωνα με το πρώτο άρθρο της Συμφωνίας της Καζέρτας, «διοικούσε όλες τις ανταρτικές ομάδες, που δρούσαν στην Ελλάδα». Παρ’ όλα αυτά, στις συνεντεύξεις και τις ομιλίες του δεν έκανε ούτε ένα καταδικαστικό σχόλιο για τα εγκλήματα, ούτε είπε ένα λόγο συμπαθείας για τα θύματα. Ακόμη χειρότερα, δεν προέβη σε καμία ενέργεια για την απελευθέρωση των χιλιάδων αιχμαλώτων ανδρών των Ταγμάτων (στη Βυτίνα, το Γεωργίτσι Λακωνίας, τον Πύργο Ηλείας και ίσως και αλλού) και ευζώνων (στο Αγρίνιο) που κρατούσε ο ΕΛΑΣ υπό φριχτές συνθήκες, χωρίς την παρουσία Βρετανών, κατά παράβαση των συμφωνιών παράδοσης.

Αυτή η σιωπή του Κανελλόπουλου κράτησε μέχρι το τέλος του 1944. Στις 27 Δεκεμβρίου του 1944, έγινε μια σύσκεψη της ελληνικής κυβέρνησης με την ηγεσία του ΚΚΕ και άλλα πολιτικά στελέχη, υπό την προεδρίαν του αρχιεπισκόπου και αντιβασιλέα Δαμασκηνού. Εκεί, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος απευθυνόμενος απ΄ευθείας στη ηγεσία του ΚΚΕ, αναφέρθηκε για πρώτη φορά στα εγκλήματά τους στην Πελοπόννησο. Γι’ αυτήν την ομιλία του, έγραψε μετά:
«Κατάγγειλα εντονότατα τα εγκλήματα του ΕΛΑΣ, αναφέρθηκα στη διάβασή μου από την Πελοπόννησο και, αφού μνημόνευσα τα τραγικά πράγματα που είχαν συμβεί εκεί πριν από την άφιξή μου, ετόνισα ότι τότε «είπα την αλήθεια, αλλά όχι όλη την αλήθεια, γιατί ήθελα να σώσω τη ζωή εκείνων που δεν είχαν σφαγεί, και ήθελα επίσης, για την τιμή της Ελλάδος, να δώσω σε σας τους ίδιους την ευκαιρία της διεξόδου από το χάος των εγκλημάτων σας» [...] Σε μια στιγμή είπα του Σιάντου: «Θα μείνει εκκρεμές και αναπάντητο στην ελληνική ιστορία το τραγικό ερώτημα «όλοι αυτοί οι όλμοι και τα κανόνια που χρησιμοποιεί σήμερα ο ΕΛΑΣ κατά των Άγγλων και του ελληνικού κράτους, πώς συμβαίνει να έχουν φυλαχθεί ανέπαφα και να μην έχουν χρησιμοποιηθεί κατά των Γερμανών; Όλα αυτά τα πολεμοφόδια, είναι να απορεί κανείς πώς δεν τα εξαντλήσατε μαχόμενοι τους Γερμανούς, αφού λέτε ότι επολεμήσατε εναντίον των»1.

Τι σχόλιο να κάνω; Γιατί καθυστέρησε τόσο πολύ ο Κανελλόπουλος; Αλλά δεν ήταν ο μόνος υπεύθυνος! Ο Γεώργιος Παπανδρέου, ήταν στην Αθήνα από τις 18 Οκτωβρίου 1944 και μέχρι τότε δεν είχε κάνει ούτε ένα σχόλιο για τα εγκλήματα των κομμουνιστών. Και οι δυό τους, δεν είχαν εκφέρει έναν λόγο συμπαράστασης στα θύματα, ούτε μια καταγγελία για τους θύτες τους. Πώς είχαν αντέξει, με όλα αυτά τα εγκλήματα που είχαν συμβεί; Ένας ξένος, ο Στρατηγός Scobie, είχε ξεσπάσει πριν απ΄αυτούς και είχε ζητήσει την απομάκρυνση του Άρη Βελουχιώτη. Αργότερα, ευρισκόμενος στην Αθήνα, ήταν πάλι ο Scobie που επιτίμησε τους κομμουνιστές κατά πρόσωπο για τα εγκλήματά τους. O Κανελλόπουλος μάλιστα ομολογεί ότι ανησύχησε για την αντίδραση των κομμουνιστών, αλλά παρενέβη ο Παπανδρέου και έφερε την ειρήνη:
«...Στις 17 Νοεμβρίου (1944) είχαμε υπουργικό συμβούλιο, που όμως διακόπηκε ξαφνικά στις εφτά, γιατί ο Σκόμπι είχε καλέσει τον Σβώλο και τον Ζέβγο σε μιά έκτακτη συνάντηση. ... Ο Σκόμπι μίλησε πολύ αυστηρά στον Σβώλο και τον Ζέβγο, τους ζήτησε ν΄ αποκηρύξουν τα εγκλήματα που κάνουν οι οπαδοί τους και κάμποσα άλλα, και προκάλεσε με τον τόνο του μιά κρίση. Ωστόσο ο Παπανδρέου κατάφερε να κατευνάσει τα πνεύματα. Έφερε το ίδιο βράδυ τους Σβώλο και Ζέβγο με τον Λήπερ και στις 18 Νοεμβρίου είχε μιά σύσκεψη με τους έξι υπουργούς του ΕΑΜ και με τον Σιάντο. Ευτυχώς η συνεδρίαση είχε καλή έκβαση...»2.

Πόσο καλή ήταν η έκβαση, φάνηκε μετά 15 ημέρες, στις 3 Δεκεμβρίου, όταν άρχισαν να σφάζουν χωροφύλακες, αστυνομικούς και αμάχους. Τότε ο Παπανδρέου και ο Κανελλόπουλος είδαν πώς λειτούργησε η πολιτική τους, του κατευνασμού του κομμουνιστικού θηρίου! Ευτυχώς που υπήρχαν και άνθρωποι σαν τον Στρατηγό Παναγιώτη Σπηλιωτόπουλο, που, όπως θα δούμε σε επόμενο κεφάλαιο, μιλούσαν στους κομμουνιστές της Αττικής, τη γλώσσα που καταλάβαιναν.

Ειδικώς ο Γεώργιος Παπανδρέου, όπως φαίνεται καθαρά από ένα απόσπασμα υπομνήματος που παρέδωσε στον Eden λίγο πριν αναχωρήσει για την Ελλάδα, στις 8 Οκτωβρίου 1944, δεν υπελόγιζε καθόλου το αίμα που είχε χυθεί μέχρι τότε στην Πελοπόννησο. Υπεστήριζε ότι μέχρι τότε η απελευθέρωση γινόταν αναίμακτα, ήλπιζε ότι έτσι θα τελείωνε. Ακόμη και to 1948 συνέχιζε να πιστεύει ότι έτσι τελείωσε η απελευθέρωση, αναίμακτα! Ιδού τα λόγια του, σε κείμενο του 1948: «Την 8ην Οκτωβρίου 1944 συνηντήθην πάλιν με τον Βρετανόν ηγέτην (σ.σ. εννοεί τον Churchill) και τον υπουργόν των εξωτερικών κ. Ήντεν εις την Νεάπολιν της Ιταλίας. Εις το υπόμνημα το οποίον τους επέδωκα, προβλέπω ότι η επικείμενη απελευθέρωσις θα είναι αναίμακτος και ότι κατόπιν το ΚΚΕ θα επιχειρήσει Στάσιν. Και οι δυο προβλέψεις επαληθεύθησαν. Έγραφα: «… Ελπίζω ότι το Εθνος θα εξέλθη από την δουλείαν ομαλώς και θα συντελεσθή αναιμάκτως η Απελευθέρωσις...»3.

Μόνο λίγες ημέρες μετά την ανωτέρω συνάντηση της 8ης Οκτωβρίου, έγιναν τα γεγονότα του Μυστρά. Το αίμα που χύθηκε εκεί προστέθηκε σ΄ αυτό που είχε χυθεί μέχρι τότε στην Πελοπόννησο, από την ημέρα που άρχισαν να φεύγουν οι Γερμανοί. Γιατί ο πρωθυπουργός το αρνείτο, είναι άγνωστο. Όμως, ο πρωθυπουργός δεν απέφευγε μόνο την αναγνώριση των σφαγών που είχαν γίνει, αρνιόταν και την κατάσταση τρομοκρατίας στην οποία ζούσε πλέον η πλειονότητα του λαού της Πελοποννήσου υπό το καθεστώς της ΕΑΜοκρατίας.

Η λύση που υπήρχε για έναν κάτοικο της Πελοποννησου που είχε χαρακτηρισθεί «αντιδραστικός», μετά την αποχώρηση των Γερμανών και τη διάλυση των Ταγμάτων Ασφαλείας, ήταν να δείξει έμπρακτα υποταγή στο ΕΑΜ, και η κίνησή του να κριθεί ειλικρινής από τους «υπευθύνους» του ΕΑΜ. Πέραν αυτού, μπορούσε να καταφύγει στους Βρετανούς, και μέσω αυτών να διαφύγει στην Αθήνα. Για πολλούς, η ιστορία επαναλαμβάνετο. Είχαν καταφύγει στην Αθήνα όταν ξέσπασε η πρώτη Εαμοκρατία, μετά την αποχώρηση των Ιταλών, το 1943, επανήλθαν το καλοκαίρι του 1944, όταν η ασφάλεια είχε αποκατασταθεί με την παρουσία των Ταγμάτων, και τώρα έπρεπε να διαφύγουν πάλι, αν ήταν τυχεροί και επιζούσαν μετά και τον νέο γύρο Κόκκινης Τρομοκρατίας που έλαβε χώρα μετά την αποχώρηση των Γερμανών".

1. «Ημερολόγιο Κατοχής», Παναγιώτης Κανελλόπουλος, σελ. 734.
2. «Ημερολόγιο Κατοχής», Παναγιώτης Κανελλόπουλος, σελ. 697
3. Επιστολή του Γεωργίου Παπανδρέου, Καθημερινή, 2 Μαρτίου 1948.

Από την Εαμοκρατία στο πολιτικό περιθώριο και στο εκτελεστικό απόσπασμα

Από την Εαμοκρατία στο πολιτικό περιθώριο και στο εκτελεστικό απόσπασμα | Μακεδονικά Νέα

18-10-2026 Σάκης Μουμτζής

...

το 1945 και το 1946, οι Έλληνες κομμουνιστές θα έπρεπε να απολογούνται διπλά. Μια φορά για τα όσα διέπραξαν την περίοδο της πλήρους ισχύος τους και επί πλέον για τις θέσεις του Κόμματός της στο συγκεκριμένο εθνικό θέμα. Από το καλοκαίρι του 1946 βρίσκονταν αντιμέτωποι και με το Γ΄ Ψήφισμα το οποίο ποινικοποιούσε κάθε ιδέα, πολύ δε περισσότερο κάθε πράξη που απέβλεπε στην απόσπαση εθνικού εδάφους

...

 Εν τω μεταξύ η αποκαλούμενη βασιλόφρων Δεξιά είχε ενισχυθεί με τη σύμπραξη, άμεση και έμμεση,ιστορικών στελεχών του Κόμματος των Φιλελευθέρων (Γονατάς, Μπακατσέλος, Τσουδερός κ.α.) τη στιγμή που οι Σβώλος και Τσιριμώκος λάμβαναν τις αποστάσεις τους από το ΚΚΕ. Παράλληλα, η αμοιβαία καχυποψία επιτεινόταν τόσο από τις πράξεις αντεκδίκησης των θυμάτων των κομμουνιστών όσο και από συνεχείς ανακαλύψεις ομαδικών τάφων και οπλισμού τον οποίον δεν παρέδωσαν οι Ελασίτες,όπως επέτασσε η Συμφωνία της Βάρκιζας.

...

Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2026

 Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται η κατασκευή των τριών νέων νοσοκομείων ΙΣΝ στη Θεσσαλονίκη, Κομοτηνή και Σπάρτη με επικαιροποιημένο χρονικό ορίζοντα ολοκλήρωσης στα τέλη του 2027





 

Αμαλία🇬🇷
🔴Γυναίκες στο αντάρτικο. Οι βολικοί μύθοι της αριστεράς και η αλήθεια. 🔴Ένας ακόμη βολικός μύθος της αριστεράς, είναι η συμμετοχή γυναικών στο αντάρτικο (1946-1949), η οποία παρουσιάζεται ως γεγονός «πρωτοποριακό» και «ανατρεπτικό» για την εποχή και ως απόδειξη, ότι με την αριστερά επιτυγχάνεται η ισοτιμία και η χειραφέτηση της γυναίκας. Ας δούμε τώρα ποια είναι η αλήθεια για τα ψέματα της αριστεράς. 🔴Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, στις γραμμές του ΔΣΕ υπηρέτησαν συνολικά περίπου 10.000 γυναίκες, το 1/4 της συνολικής δύναμης του ΔΣΕ. Το 30% απ’ αυτές, συμμετείχε στα μάχιμα τμήματα, ενώ το υπόλοιπο 70% προσέφερε υπηρεσίες στα μετόπισθεν (στον υγειονομικό τομέα, την επιμελητεία και τις μεταφορές).

Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2026

 ΙΩΑΝΝΗΣ Κ. ΜΠΟΥΓΑΣ (Ioannis Bougas) - Ιστορία 1940-1949

17/10/1941. Η σφαγή των Κερδυλίων!

Στις 17 Οκτωβρίου 1941 οι Γερμανοί δολοφόνησαν 214 κατοίκους των Ανω και Κάτω Κερδυλίων και πυρπόλησαν τελείως τα δυό χωριά, ως αντίποινα για το θάνατο Γερμανών στρατιωτών σε ενέδρες κομμουνιστών ανταρτών –σύμφωνα με τον Γενικό Διοικητή Μακεδονίας Συν/ρχη Αθανάσιο Χρυσοχόου- που αργότερα προσχώρησαν στον ΕΛΑΣ.

 ΙΩΑΝΝΗΣ Κ. ΜΠΟΥΓΑΣ (Ioannis Bougas) - Ιστορία 1940-1949

Ioannis Bougas 
1937-38. Δολοφονία 13.548 Ελλήνων στη Σοβιετική Ένωση, μεταξύ των οποίων και 38 στελέχη του ΚΚΕ. Οι σφαγές στην Κόκκινη Τρομοκρατία του 1943-44, φαίνονται ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ τους. Κάποια στελέχη του ΚΚΕ πρέπει να είχαν μεταφέρει τη σχετική Σταλινική τεχνογνωσία στην Ελλάδα.

Ακολουθεί Άρθρο του Γεωργίου Καραμπελιά.

«Έλληνες στα Γκουλάγκ: Το Μαρτυρολόγιο ενός αγνοημένου Ελληνισμού...»
Γ. Καραμπελιάς

Στη μνήμη του Δημήτρη Τριανταφυλλίδη
«Ο μέγας Αλέξανδρος Σολζενίτσιν, με το Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ άνοιξε τον δρόμο για την οριστική και τελεσίδικη επαναξιολόγηση του σοβιετικού ολοκληρωτισμού ως ένα δολοφονικό καθεστώς βίας και τρομοκρατίας που συναγωνίζεται επάξια, ως προς τις μεθόδους του, τον γερμανικό ναζισμό. Δεν γνωρίζω εάν όντως το έργο του Σολζενίτσιν είναι το σημαντικότερο μυθιστόρημα στην ιστορία, όπως έχει συχνά χαρακτηριστεί, το βέβαιο πάντως είναι πως αποτέλεσε το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του σταλινισμού. Ο μύθος του σοβιετικού κομμουνισμού εξέπνευσε οριστικά.

Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2026

 Αυτα είναι τα σημερινα εγκαίνια στη Θεσσαλία, της μεγαλύτερης αυτόνομης μονάδας ΜΠΑΤΑΡΙΩΝ στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια, για την αποθήκευση ηλεκτρικής ενεργειας που θα παράγεται από φωτοβαλταικά, με χωρητικότητα τα 740MWHZ.


Η μονάδα φυσικά θα λειτουργεί από αύριο και είναι μια πλήρως ιδιωτική επένδυση. Οι επενδύσεις και η κατασκευη μονάδων αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ προχωρά με ταχύτατους ρυθμούς και μέσω μπαταριών και μέσω μοναδων αντλισιοταμίευσης. Υπολογίζεται πως σε 2 με 3 χρόνια το αργότερο από σήμερα, η Ελλάδα θα μπορεί να αποθηκεύει περίπου το 70% της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγει από ΑΠΕ. Η οποία αντίστοιχα ήδη είναι τώρα στο 60% της συνολικής παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας (το άλλο 40% το Φυσικό Αέριο) από ΜΟΛΙΣ 10% που ήταν το 2019.
Για αυτό και το 2019 η Ελλάδα ξόδευε 600 εκατομμύρια για ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ ρεύματος, ενώ τώρα είναι ΕΞΑΓΩΓΕΑΣ ρεύματος. Για αυτό η Ελλάδα το 2019 είχε το ακριβότερο ρεύμα στην Ευρώπη, ενώ τώρα είναι κάτω από το μέσο όρο της Ευρώπης.

Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2026

 

Αμαλία🇬🇷
🔴Πώς και γιατί θα εισέβαλε στην Ελλάδα ο Κόκκινος Στρατός, κατά την διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου; 🔴Σε μια σκοπίμως άγνωστη (επειδή δεν βολεύει το αριστερό αφήγημα...) πτυχή της Ιστορίας μας, θα αναφερθώ σήμερα. Εάν μια διπλωματική εξέλιξη ήταν διαφορετική, η Σοβιετική Ένωση θα έκανε ύπουλη επίθεση κατά της Ελλάδας, κατά την διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου, στα τέλη του 1940, ή στις αρχές του 1941! Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή... 🔴Το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο (Ρίμπεντροπ-Μολότωφ), χώριζε τις χώρες της βορειοανατολικής Ευρώπης σε σφαίρες επιρροής. Για τις χώρες των Βαλκανίων, δεν υπήρξε καμμιά συζήτηση και καμμιά συμφωνία, καθώς η μόνη βαλκανική χώρα που ενδιέφερε τον Χίτλερ ήταν η Ρουμανία, λόγω των πετρελαιοπηγών του Πλοέστι, από τις οποίες εφοδιαζόταν η Γερμανία. Ενδιαφερόταν όμως ο Στάλιν για τα Βαλκάνια, και πιο συγκεκριμένα για την Βουλγαρία. 🔴Έτσι, στις 25 Νοεμβρίου 1940, ο έμπειρος Σοβιετικός διπλωμάτης Αρκάντι Σομπολέφ, πραγματοποίησε επίσκεψη στην Σόφια, κομίζοντας πρόταση του Στάλιν για σύναψη συμμαχίας. Η Σοβιετική Ένωση, παρείχε στην Βουλγαρία τα εξής: