Αμαλία

@4fABkkc5xTv2aek

·

3ω

Κωστής Παλαμάς: εθνικός μας ποιητής και σφόδρα αντικομμουνιστής. Εάν ρωτήσετε γνωστά σας πρόσωπα, για τους κορυφαίους σύγχρονους Έλληνες ποιητές, σίγουρα οι περισσότεροι θα σας πουν για τον Ρίτσο, τον Βάρναλη, ίσως και τον Λειβαδίτη. Λίγοι θα σας απαντήσουν τον Παλαμά, τον Καβάφη, τον Ελύτη ή τον Βαλαωρίτη, γιατί λίγοι τους έχουν ακουστά. Βλέπετε, δεν ήταν αριστεροί, κι όποιος δεν είναι αριστερός στην σύγχρονη Ελλάδα, τον τρώει το μαύρο σκοτάδι της λησμονιάς. Τον Σεπτέμβρη του 1922, ολοκληρώθηκε η Μικρασιατική εκστρατεία, με τον πλέον τραγικό τρόπο, σφραγίζοντας το βίαιο τέλος της μακραίωνης παρουσίας μας στα πανάρχαια ελληνικά χώματα της Ανατολίας.

Πτήση του πρώτου εκσυγχρονισμένου Ρ-3 ORION και δοκιμές αποδοχής.

 

 Προτίμησαν τις εξορίες από το «βουνό»! | Μακεδονικά Νέα

Σάκης Μουμτζής

Προτίμησαν τις εξορίες από το «βουνό»!

Η 3η Ολομέλεια του ΚΚΕ είναι γνωστή κυρίως διότι υιοθέτησε το «Σχέδιο Λίμνες». Έχει όμως και ένα άλλο ενδιαφέρον σημείο το οποίο δημιούργησε σοβαρό εσωκομματικό ζήτημα στα ηγετικά κλιμάκια του ΚΚΕ και ταρακούνησε τις ήδη κλονισμένες σχέσεις του Κόμματος με τις συνεργαζόμενες προσωπικότητες.

Το τρίτο εδάφιο της απόφασης της Ολομέλειας αναφέρει: «Η 3η Ολομέλεια εφιστά την προσοχή όλου του Κόμματος στην οππορτουνιστική αναποφασιστικότητα και ταλαντεύσεις που εμφανίζονται και μεταξύ καθοδηγητικών στελεχών σχετικά με τη συνέπεια και αποφασιστικότητα, που ήταν αναγκαίες για να μπορέσει το Κόμμα εξ ολοκλήρου να αφιερωθεί στην υπόθεση της καθοδήγησης και ανάπτυξης της αντίστασης του λαού ενάντια στη νέα αμερικανική και αγγλική κατοχή. Η αναποφασιστικότητα και οι ταλαντεύσεις εκφράστηκαν εκτός άλλων και στο ότι παληότερα καθοδηγητικά στελέχη (Ρουμελιώτης, Λευτεριάς), παρά την κομματική εντολή, αρνήθηκαν να βγουν στο βουνό και στο ότι χιλιάδες μέλη του Κόμματος αντιμετώπισαν παθητικά τις διώξεις του εχθρού και αντί να βγουν στο βουνό βρέθηκαν στις φυλακές και εξορίες…». 

 

Αμαλία

@4fABkkc5xTv2aek

·

6 ώρες

Είχε αλισβερίσι το ΕΑΜ (ΚΚΕ) με μαυραγορίτες και αργυραμοιβούς, «για τις ανάγκες του κόμματος»; Η πιο μελανή σελίδα της Κατοχής, ήταν αυτή που σχετιζόταν με την δράση των εκμεταλλευτών της ανάγκης για επιβίωση των πεινασμένων συμπατριωτών τους. Αυτά τα κατακάθια της κοινωνίας, εκμεταλλευόμενοι τις ελλείψεις σε τρόφιμα, κυρίως στην Αθήνα, αγόραζαν μεγάλες ποσότητες εμπορευμάτων από παραγωγούς της επαρχίας, τα έκρυβαν σε παράνομες αποθήκες, για να δημιουργήσουν τεχνητή άνοδο της τιμής και, αποκόμιζαν τεράστια κέρδη. Επειδή τα χρήματα δεν είχαν καμμιά αξία λόγω υπερπληθωρισμού, οι πληρωμές από τους απελπισμένους πολίτες, γίνονταν με χρυσές λίρες, κοσμήματα, χρυσαφικά, ακόμα και ακίνητα (σπίτια, οικόπεδα κ.τ.λ.).

 

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ – ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ 1945

ΣΠΑΝΙΑ φωτογραφία Σεπτέμβριος του 1945. Η φωτογραφία εμφανίζει την ανάσυρση από την Πηγάδα του Μελιγαλά των σφραγιασθέντων Ελλήνων πολιτών από τους ΕΛΑΣίτες κομμουνιστές το 1944, τους οποίους σφραγιασθέντες είχαν πετάξει εντός της Πηγάδας.

(Πηγές: «Η Πηγάδα του Μελιγαλά», Ηλίας θεοδωρόπουλος, Αθήνα 2001, 2α Εκδοση

«Ματωμένες Μνήμες 1940-45», Ιωάννης Κ. Μπουγάς, Εκδόσεις Πελασγός, 2009).

 

 Ioannis Bougas

17/9/1944. Ο Κλάρας με τον Μπελογιάννη λιντσάρουν 18 αιχμαλώτους στην Καλαμάτα!

Το Εγκλημα είναι Κορυφαίο Δείγμα της Ηθικής Υπεροχής της Αριστεράς!

Γι αυτό το φριχτό, απάνθρωπο έγκλημα στην καρδιά της «ΚΟΚΚΙΝΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ» της Μεσσηνίας, τον Σεπτέμβριο του 1944, δεν υπήρξε τιμωρία ούτε των φυσικών ούτε των ηθικών αυτουργών. Ακόμη χειρότερα ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΗΘΙΚΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥΣ και κάθαρση του άγους από την πόλη της Καλαμάτας. Είναι ως το φοβερό αυτό έγκλημα να μην έγινε ποτέ!

Τήν Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου 1944, άρχισε η Ομαδική Σφαγή στον Μελιγαλά που κράτησε μέχρι την Τετάρτη, 20 του μηνός. Την ίδια ημέρα, Ο Κλάρας με τον Μπελογιάννη έστειλαν στην Καλαμάτα 20 κρατουμένους, μετά από τον φριχτό βασανισμό τους στη Μερόπη από τον Κλάρα κια τους φρουρούς τουν, για να λιντσαριστούν από οργανωμένο εκ των προτέρων όχλο κομμουνιστών. Δύο εξ αυτών δεν έφθασαν στην Καλαμάτα. Τον έναν, τον Ανθυπασπιστή Πεζικού Χριστόφορο Μπακατσέλο, τον εκτέλεσαν στο δρόμο με σφαίρα ως χάρη, ενώ τον δεύτερο, τον Κωνσταντίνο Π. Αποστολάκη, τον ελευθέρωσε ο Νίκος Μπελογιάννης αφού έλαβε ενα ποσόν χρυσών λιρών από τον πατέρα του Πανάγο Αποστολάκη, στο σπίτι του οποίου στην Καλαμάτα είχε καταλύσει τις προηγούμενες ημέρες.

 

Αμαλία

@4fABkkc5xTv2aek

·

1 ώρα

Τασκένδη, Σεπτέμβριος 1955: ο ενδοκομμουνιστικός εμφύλιος και το κομμένο αυτί του σ. Πάνου Δημητρίου. Μια ακόμα σελίδα από το ματωμένο Ποινικό Μητρώο της αριστεράς, θα ξεφυλλίσουμε σήμερα. Αυτές τις μέρες, συμπληρώθηκαν 71 χρόνια από τον τρομερό εμφύλιο των αριστερών στην Τασκένδη. Πώς βρέθηκαν εκεί; Μετά την ήττα τους, το 1949, πολλοί αριστεροί κατέφυγαν στις κομμουνιστικές χώρες. Περίπου 17.500, κατέφυγαν στην Σοβιετική Ένωση. Ο Στάλιν, επειδή δεν τους είχε εμπιστοσύνη, δεν τους έστειλε στα μέρη που υπήρχε ελληνικός πληθυσμός, αλλά ουσιαστικά τους εξόρισε στο μακρινό Ουζμπεκιστάν. Εκεί, οι συνθήκες ζωής τους δεν διέφεραν και πολύ από τις συνθήκες στρατοπέδου συγκέντρωσης:

 Σάκης Μουμτζής

Τασκένδη: Σεπτέμβριος 1955

Ενώ η Ελλάδα συγκλονιζόταν από το πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, στη μακρινή Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν οι ηττημένοι του εμφυλίου πολέμου συγκλονίζονταν από τον δικό τους μικρό και αιματηρό εμφύλιο. Το τραύμα της ήττας ήταν βαθύ και όλοι χαμηλόφωνα συζητούσαν για τις ευθύνες. Η εποχή ήταν πονηρή και έκρυβε παγίδες. Μετά τον θάνατο του Στάλιν το παιχνίδι εξουσίας στη Σοβιετική Eνωση ήταν σε εξέλιξη και προσφερόταν για την εκκαθάριση παλιών λογαριασμών. Και στην προκειμένη περίπτωση συνυπήρχαν και προσωπικές αντιδικίες, προσωπικά και οικογενειακά δράματα που περιέπλεκαν κι άλλο το κουβάρι των ευθυνών.