Αμαλία
18 Απριλίου 1920: Το ΚΚΕ γίνεται όργανο της Μόσχας και βάζει τις βάσεις για την Μικρασιατική προδοσία.
Σαν σήμερα, το 1920, ξεκίνησε το 2ο συνέδριο του ΚΚΕ (που τότε λεγόταν ακόμα ΣΕΚΕ - Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας), στην αίθουσα του Εργατικού Κέντρου Αθήνας. Σύμφωνα με τους κομμουνιστές ιστορικούς, το συνέδριο αυτό ήταν καθοριστικό, καθώς:
«Ήταν το συνέδριο που προετοίμασε το νεαρό επαναστατικό κόμμα για να παρέμβει στη θυελλώδη περίοδο του 1921-22, τη χρονιά των εργατικών απεργιών και της αντιπολεμικής δράσης»
Η καθοριστικής σημασίας απόφαση του 2ου Συνεδρίου, ήταν η προσχώρηση στην Γ΄ Διεθνή (Κομιντέρν). Η Κομιντέρν, είχε ιδρυθεί στην Μόσχα, τον Μάρτιο του 1919, από τον Λένιν, κι ήταν το «εργαλείο» για την εξαγωγή της κομμουνιστικής επανάστασης, αλλά και για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της ΕΣΣΔ, στην Ευρώπη και στον κόσμο.
Για να εξασφαλιστεί η πλήρης εξάρτηση των ΚΚ από την Μόσχα, ο Λένιν εμπνεύστηκε 21 όρους, που έπρεπε να αποδεχθούν τα κόμματα αυτά. Ο όρος - κλειδί ήταν ο 16ος, ο οποίος ανέφερε ότι:
«Όλες οι αποφάσεις του συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς και οι αποφάσεις της Εκτελεστικής Επιτροπής της, είναι δεσμευτικές για όλα τα κόμματα που ανήκουν στην Κομμουνιστική Διεθνή»
Άρα, όποιο κόμμα ήθελε να ενταχθεί και να παραμείνει στην Κομιντέρν, όφειλε τυφλή υπακοή στις αποφάσεις της Μόσχας, ακόμα κι αν αυτές ήταν εναντίον των εθνικών συμφερόντων της χώρας, στην οποία δραστηριοποιείτο το κόμμα αυτό. Η πλήρης εξάρτηση του ΚΚΕ από την Μόσχα, που άρχισε σαν σήμερα το 1920, διατηρείται ως τις μέρες μας, παρά την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού».
Επίσης, το 2ο Συνέδριο του ΣΕΚΕ (ΚΚΕ), εξέδωσε μια «αντιπολεμική» απόφαση:
«Εις το σημείον που έφτασε σήμερον η εξέλιξις της κοινωνίας, κάθε πόλεμος υπό οιονδήποτε πρόσχημα κηρυσσόμενος δεν ημπορεί να εξυπηρετεί παρά μόνον την άμυναν των συμφερόντων της αστικής τάξεως»
Η απόφαση αυτή, δεν ήταν γενικού χαρακτήρα, αλλά έβαζε τις βάσεις για την προδοσία της Μικρασιατικής εκστρατείας, η οποία είχε αρχίσει επίσημα στις 15 Μαΐου 1919, με την απόβαση του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη. Την προδοσία της Μικρασιατικής εκστρατείας, την απαίτησε η Μόσχα από το ΚΚΕ, καθώς, σύμφωνα με τους Σοβιετικούς ιστορικούς:
«Πριν ακόμα υπογραφεί το σύμφωνο της Μόσχας, η σοβιετική κυβέρνηση είχε αρχίσει να βοηθάει τον τούρκικο λαό»
Λίγους μήνες αργότερα (στις 10 Αυγούστου 1920), υπογράφηκε η ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των Συμμάχων του Α' Π.Π. (Συνθήκη των Σεβρών), η οποία προέβλεπε τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σε ό,τι αφορούσε την Ελλάδα, η Συνθήκη αυτή ήταν ένας εθνικός θρίαμβος, καθώς μας παραχωρήθηκαν η Ανατολική Θράκη, η Ίμβρος, η Τένεδος και η διοίκηση της Σμύρνης, για 5 χρόνια, με προοπτική ενσωμάτωσης. Η Μεγάλη Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών, έγινε πραγματικότητα.
Αλλά, όπως είπαμε, η Μόσχα είχε ποντάρει ήδη στο «χαρτί» του Κεμάλ. Έτσι, την ώρα του εθνικού θριάμβου, το ΚΚΕ (ΣΕΚΕ) θρηνούσε:
«Η ειρήνη την οποία πανηγυρίζουν είναι εκείνη που καθιερώνει την ιδικήν μας δυστυχία και την ιδικήν των κυριαρχία. Είναι ειρήνη μεταξύ των αστικών τάξεων των κυρίων μας, εναντίον των εργαζόμενων τάξεων των δούλων. Η πατρίς των, για την οποίαν μας έστειλαν να πολεμήσουμε, δεν είναι παρά η γεωγραφική εκείνη έκτασις επί της οποίας απλώνεται η εκμετάλλευσίς των. Ο εχθρός ευρίσκεται εντός των συνόρων και όχι πέραν αυτών»
Και δεν περιορίστηκε μόνο στον θρήνο:
«Το κόμμα πήρε μέρος στις εκλογές του Νοέμβρη 1920 με αντιπολεμικά συνθήματα και ιδιαίτερα κατά της Μικρασιατικής εκστρατείας. Πριν από τις εκλογές το κόμμα συγκρότησε μια τεράστια διαδήλωση στην Αθήνα με κύριο σύνθημα: Κάτω ο πόλεμος»
Στην συνέχεια, η προδοσία του ΚΚΕ κορυφώθηκε και οδήγησε στην Μικρασιατική καταστροφή!
Πηγές:
«Το ΚΚΕ – Επίσημα Κείμενα», 1ος Τόμος (1918-1924).
Δημήτρης Λιβιεράτος, «Το ελληνικό εργατικό κίνημα: 1918-1923».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου