Αμαλία
Η εμφυλιοπολεμική στρατηγική της αριστεράς στην Ελλάδα και τα «μολυβένια χρόνια» στην Ιταλία.
Τελευταία, ακούμε όλο και πιο συχνά τους αριστεριστές του ΚΚΕ και των συγκοινωνούντων δοχείων του (κομμάτων και «συλλογικοτήτων»), να χρησιμοποιούν συνθήματα του τύπου «Τσακίστε τους φασίστες σε κάθε γειτονιά».
Θ’ αφήσω στην άκρη την ποινική πλευρά (Άρθρο 184 του Π.Κ., περί Διέγερσης σε διάπραξη εγκλημάτων, βιαιοπραγίες ή διχόνοια, τον Αντιρατσιστικό Νόμο κ.τ.λ.) και θα επικεντρωθώ στην πολιτική πλευρά της συγκεκριμένης συνθηματολογίας. Σε ποιες καταστάσεις θέλει να οδηγήσει την Πατρίδα μας, η άκρα αριστερά; Σε καταστάσεις ανάλογες με τα «μολυβένια χρόνια» στην Ιταλία;
Τα «Μολυβένια Χρόνια» (Anni di Piombo) ήταν μια περίοδος έντονης πολιτικής βίας και τρομοκρατίας στην Ιταλία, που διήρκεσε από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 ως και τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Ο όρος προέρχεται από τον μόλυβδο, που είναι το υλικό κατασκευής των σφαιρών.
Την εποχή εκείνη, υπήρχαν στις δύο άκρες του πολιτικού φάσματος:
το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCI - Partito Comunista Italiano) στ' αριστερά και το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα (MSI - Movimento Sociale Italiano) στα δεξιά. Το MSI, έλαβε 8,7% στις εκλογές του 1972, ενώ το PCI, που ήταν από τα ισχυρότερα ΚΚ της Ευρώπης, έλαβε 27,2%. Όταν, λοιπόν, το ΚΚ Ιταλίας, θεώρησε πως μπορεί να καταλάβει την εξουσία, άρχισε την «εκκαθάριση» των πολιτικών του αντιπάλων, όπως έκανε και το ΕΑΜ, από το 1943 και μετά. Φυσικά, το ΚΚΙ καταδίκαζε στα λόγια την τρομοκρατία. Αναφέρει επ’ αυτού ο εκ των ιδρυτών των Ερυθρών Ταξιαρχιών, Αλμπέρτο Φραντσεσκίνι:
«Το ΚΚΙ μας κατήγγειλε δημοσίως ως προβοκάτορες και μας ονόμαζε “φανταστικές ερυθρές ταξιαρχίες, κόκκινες κατ’ όνομα και μαύρες στην πράξη”. Όμως, το ΚΚΙ ήξερε καλά ποιοι ήμασταν, ήξερε ότι η πλειοψηφία από μας προερχόταν από τις τάξεις του, κι ότι αρκετοί από μας, με την κομματική ταυτότητα στην τσέπη, συμμετείχαν ακόμα στους κομματικούς τομείς του».
Τα γραφεία και τα μέλη του MSI αποτελούσαν τον βασικό στόχο των κόκκινων τρομοκρατών. Οι επιθέσεις εναντίον τους, κυμαίνονταν από εμπρησμούς και βομβιστικές ενέργειες μέχρι δολοφονικές ενέδρες.Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες, πήραν το «βάπτισμα του πυρός» στις 17 Ιουνίου 1974, όταν μέλη τους εισέβαλαν στα γραφεία του MSI στην Πάντοβα, για να κλέψουν τους καταλόγους των μελών. Δύο μέλη του MSI, που βρίσκονταν στα γραφεία και αντιστάθηκαν, δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ.
Ακολούθησε ο εμπρησμός Primavalle, στην Ρώμη, όταν ακροαριστεροί έκαψαν το σπίτι ενός γραμματέα του MSI, με αποτέλεσμα να καούν τα δύο του παιδιά και η «σφαγή της Acca Larentia» στη Ρώμη, όταν κόκκινοι τρομοκράτες είχαν στήσει δολοφονικό καρτέρι έξω από τα γραφεία του MSI, στην Via Acca Larentia. Μόλις, ομάδα νεαρών μελών του MSI, βγήκε απ’ τα γραφεία για να μοιράσει φυλλάδια, δέχθηκε καταιγισμό πυρών με αυτόματα όπλα. Δύο νέοι πέθαναν επί τόπου, κι ένας λίγο αργότερα.
Ο εμπρησμός του σπιτιού, παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με τον εμπρησμό του σπιτιού της Βάγιας Νέστορα και το δολοφονικό καρτέρι έξω από τα γραφεία του MSI, με τις δολοφονίες των Φουντούλη και Καπελώνη. Ευτυχώς, στην Ελλάδα δεν υπήρξαν ανάλογες απαντήσεις και ο κύκλος του αίματος έκλεισε εκεί.
Στην Ιταλία, έγινε το αντίθετο. Μετά τις προαναφερόμενες τρομοκρατικές ενέργειες, η νεολαία του MSI ριζοσπαστικοποιήθηκε και απάντησε με το ίδιο νόμισμα στην κόκκινη τρομοκρατία. Ακολούθησαν πολυάριθμα βομβιστικά χτυπήματα κι ένοπλες επιδρομές σε γραφεία του ΚΚΙ, αλλά και φονικές ενέδρες έξω από αυτά. Οι δε συγκρούσεις στους δρόμους, μεταξύ οπαδών του ΚΚΙ και του MSI, έγιναν καθημερινό φαινόμενο. Ο κύκλος του αίματος, διευρύνθηκε κι απ’ τις δύο πλευρές.
Αξίζει να σημειωθεί, ότι ένα από τα θύματα της κόκκινης τρομοκρατίας, ήταν και ο Έλληνας φοιτητής ιατρικής, Μίκης Μάντακας. Ήταν μέλος της νεολαίας του MSI, και δολοφονήθηκε από ακροαριστερούς, στις 28 Φεβρουαρίου 1975, ενώ έβγαινε από τα κεντρικά γραφεία του κόμματος, στη Via Ottaviano της Ρώμης.
Αρχικά, οι κόκκινοι τρομοκράτες στράφηκαν κατά των νεοφασιστών, αλλά μετά και κατά όλων των υπολοίπων, που τους χαρακτήριζαν συλλήβδην «φασίστες». Με αποκορύφωμα την απαγωγή και εν συνεχεία δολοφονία του Άλντο Μόρο, ενός μετριοπαθούς κεντρώου πολιτικού, που ήταν υπέρ του «ιστορικού συμβιβασμού», δηλαδή της συνεργασίας των παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων ακόμα και με τους κομμουνιστές.
Είναι προφανές, ότι η ιδεολογικά, πολιτικά και ηθικά χρεοκοπημένη αριστερά στην Ελλάδα, ειδικά τώρα που χάνει εντελώς την νεολαία, έχει λυσσάξει απ’ το κακό της και καλλιεργεί το έδαφος για «μολυβένια χρόνια» στην Ελλάδα. Σε κάποιους, που κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, θα αφιερώσω ένα σύνθημα των αναρχικών της δεκαετίας του ’80:
«Οι κνίτες δέρνουν, οι πύραυλοι σκοτώνουν.
Προλάβετε τους κνίτες, πριν γίνουν πύραυλοι».
Και, ο νοών, νοείτω!
Πηγές:
Giorgio Bocca, «Noi terroristi. Dodici anni di lotta armata ricostruiti e discussi con i protagonisti».9
Gabriele Adinolfi, «Spada di giustizia».
Luca Telese, «Cuori neri».
«Μίκης Μάντακας - Ένας μαχητής της Ευρώπης», Συλλογικό Έργο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου