Μια ιστορία από το χωριό μου,,,, αν κρίνει ο κύριος Μπουγάς ότι πρέπει να δημοσιευθεί η όχι ,ας αποφασίσει για την τύχη της! Ζω σε ένα χωριό της ορεινής Αργολίδας, Λυρκεια για όσους το γνωρίζουν,την ιστορία αυτή μου την είχε διηγηθεί πολλές φορές ο πατέρας μου,17χρονων τότε. Κατά τον Ιούνιο και Ιούλιο του 1944 είχαν σημειωθεί στο χωριό μου εξαφανίσεις αρκετών ανθρώπων με το πρόσχημα της "ανακρισουλας" φήμες άρχισαν να διαδίδονται ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν ζουν ,και ότι έχουν εκτελεστεί,άλλοι στο χωριό Εξοχή που βρίσκεται βόρεια από το δικό μας και άλλοι στο μοναστήρι του Αϊ Γιώργη στο Φενεό,προς το τέλος Ιουλίου και ύστερα από τον αναβρασμό που υπήρχε για την εξαφάνιση των ανθρώπων (πάνω από 20-25 άτομα) αποφάσισαν κάποιοι να κατέβουν στο Άργος και να απευθυνθούν στους Γερμανούς και να ζητήσουν βοήθεια και όπλα ώστε να ψάξουν για τους ανθρώπους τους , προφανώς αυτό έγινε αντιληπτό από τις ομάδες ανταρτών της περιοχής,
οι χωριανοί κάθε βράδυ σε αυτό το διάστημα , έβγαζαν ομάδες γύρω από το χωριό ώστε να διαφυλάξουν όσο γινόταν την ενδεχόμενη επίθεση από τους αντάρτες, στις 4/8/44 τη νύχτα, στη βόρειο ανατολική πλευρά του χωριού, βρίσκονται για " σκοπιά" ο πατέρας μου,ο παππούς μου,και μετέπειτα πεθερός του, και δύο τρεις άλλοι γείτονες, ο οπλισμός τους ήταν ένα πιστόλι φωτοβολίδων,περίπου στις 3,30 άκουσαν ποίο πάνω σε ένα χωράφι κάποιου θορύβους, αλλά θεωρούσαν ότι ήταν κάποιο μουλάρι που το είχαν δέσει έξω το βράδυ, (συνηθισμένο φαινόμενο της εποχής)και δεν έδωσαν σημασία,όταν το ρολόι της εκκλησίας χτύπησε 4 , ακούστηκε μια ριπή πολυβόλου πάνω από τα κεφάλια τους και μια σάλπιγγα να ουρλιάζει, έπεσαν κάτω και έρποντας μπήκαν στα πρώτα σπίτια να κρυφτούν, ο πατέρας μου πήγε στο σπίτι του αδερφού του Θοδωρή όπου εκείνη τη στιγμή ο μόνος που υπήρχε εκεί ήταν ο γέρος και τυφλός πεθερός του αδερφού του, μπήκε μέσα , άνοιξε την καταπακτή και κρύφτηκε στο κατώι, εκεί από το φόβο του αποκοιμήθηκε, όταν ξύπνησε κατα τις 9 ώρα, βγήκε σιγά σιγά να δει τι γίνεται, παντού ερημιά, παντού καπνός από τα σπίτια που είχαν βάλει φωτιά οι αντάρτες, εκείνη την στιγμή , περνούσε από το δρόμο ένας αντάρτης ο Γ.Γ. και πήγαινε δεμένο τον Π.Σ. τον οποίο και στην συνέχεια εκτέλεσαν, βγαίνοντας στο δρόμο εμφανίστηκαν από το πουθενά με μια μηχανή δύο Γερμανοί, αφού έπιασαν τον πατέρα μου ,του έδωσαν ένα βαλιτσακι με σφαίρες και τον πήραν μαζί τους προς την βόρεια πλευρά και προς την περιοχή διάσελο.Εν τω μεταξύ,αυτοί που είχαν πάει για βοήθεια , εισέπραξαν άρνηση των Γερμανών να τους παραχωρήσουν όπλα ,δέχτηκαν όμως να στείλουν κάποιους στρατιώτες μαζί τους ώστε να δουν τι ακριβώς συμβαίνει, δύο φορτηγά με στρατιώτες και τους χωριανούς, έφυγαν από το Άργος για το χωριό, αλλά και κάποιες μηχανές, οι μηχανές ήλθαν μέσα στο χωριό ,( μια από αυτές ήταν αυτοι που έπιασαν τον πατέρα μου) τα φορτηγά πήγαν κατευθείαν στο δρόμο που οδηγεί προς το χωριό Εξοχή, οι αντάρτες εν τω μεταξυ , είχαν μαζέψει όσους βρήκαν στο χωριό, γυναίκες, παιδιά , γέρους, και αφού έβαλαν φωτιά σε πολλά σπίτια, τους πήραν όλους και τους οδήγησαν προς το χωριό Εξοχή, σε κάποιο σημείο του δρόμου ο πατέρας μου παρέδωσε το βαλιτσακι και γύρισε στο χωριό, οι Γερμανοί με τους χωριανούς ακολούθησαν το καραβάνι των αιχμαλώτων από τους αντάρτες ,στο χωριό Δούκα μια γυναίκα έγκυος που ήταν στην ώρα της από τους αιχμαλώτους, δεν άντεξε,την άφησαν πίσω και γέννησε εκεί ,τους υπόλοιπους τους ανέβασαν προς το χωριό Εξοχή, εκεί τους πρόλαβαν οι Γερμανοί και έγινε μεγάλη μάχη, είχαν όμως μεγάλο πλεονέκτημα οι αντάρτες, καθώς ήταν πολύ ψηλά,και οι Γερμανοί ήταν χαμηλά και δεν υπήρχε κάλυψη, εκεί σκοτώθηκαν κάποιοι Γερμανοί,και ένας από το χωριό μου,που ήταν αυτός που είχε πάρει το βαλιτσακι από τον πατέρα μου, πάνω στη μάχη ,κάποιοι το έσκασαν από τους αιχμαλώτους,καποιοι πήγαν στην Εξοχη ,ελευθερώθηκαν ευτυχώς μετά από λίγο γιατί ακολούθησαν διάφορα γεγονότα! Ήταν μια ιστορία που κάθε φορά που μου την έλεγε ο πατέρας μου γέμιζαν τα μάτια του δάκρυα και τρόμο,συγνώμη αν κούρασα,το χρωστάω όμως στη μνήμη του,ευχαριστώ εκ των προτέρων τη διαχείριση για το χώρο που μου διέθεσε στη σελίδα !!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου