Αμαλία
Σεπτέμβριος 1944, Πηγάδα Μελιγαλά: Το χρονικό της μεγάλης σφαγής!
Τις επόμενες μέρες, συμπληρώνονται 82 χρόνια από την έναρξη της μάχης του Μελιγαλά, που κατέληξε σε μια από τις μεγαλύτερες ανθρωποσφαγές της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας! Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Τις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρίου 1944, συνέβη αυτό που ήταν αναμενόμενο από καιρό: οι Γερμανοί άρχισαν να αποχωρούν από την Ελλάδα, από Νότο προς Βορρά. Οι πρώτες περιοχές που ελευθερώθηκαν ήταν αυτές της Νότιας Πελοποννήσου. Οι «αντιστασιακοί» του ΕΛΑΣ, δεν ασχολήθηκαν καθόλου με τους αποχωρούντες Γερμανούς, γιατί είχαν άλλες έννοιες. Να αντικαταστήσουν την ξένη κατοχή, με την δική τους.
Το ΕΑΜ (ΚΚΕ), είχε προετοιμαστεί εγκαίρως για την ώρα της γερμανικής αποχώρησης. Έτσι, τον Μάιο του 1944, ο τότε γ.γ. του ΚΚΕ, Γ. Σιάντος, έστειλε στην -εχθρική για το ΕΑΜ- Πελοπόννησο, τον Άρη Βελουχιώτη, δίνοντάς του την εξής εντολή:
«Ο Μωριάς ποτέ δεν θα γίνει δικός μας. Να στρώσεις τους δρόμους με κορμιά».
Σύμφωνα με τον Διονύση Χαριτόπουλο, λίγο αργότερα, η εντολή για εξόντωση των αντιφρονούντων, γενικεύεται:
«Τον Ιούνιο του 1944, στις τοπικές οργανώσεις του ΚΚΕ φτάνει μια απόρρητη διαταγή του Σιάντου για "εκκαθάριση των μετόπισθεν". Είναι πρόβα γενικευμένου εμφυλίου».
Στην Πελοπόννησο, και ειδικά στους νομούς Μεσσηνίας και Λακωνίας,
είχαν μεγάλη δύναμη τα Τάγματα Ασφαλείας, τα οποία είχαν υπό τον έλεγχό τους όλες τις πόλεις, τις κωμοπόλεις και τους συγκοινωνιακούς κόμβους. Ο ΕΛΑΣ κυριαρχούσε μόνο στα ορεινά.
Τα ξημερώματα της 9ης Σεπτεμβρίου, ο ΕΛΑΣ επιτίθεται κατά της Καλαμάτας, την οποία υπερασπίζονται άνδρες των Ταγμάτων και της Χωροφυλακής.Το απόγευμα, η Καλαμάτα πέφτει. Όσοι υπερασπιστές της επέζησαν της μάχης και των μαζικών εκτελέσεων που ακολούθησαν, κατέφυγαν στον Μελιγαλά, όπου ενώθηκαν με τις εκεί δυνάμεις.
Η επίθεση των αριθμητικά υπερτέρων δυνάμεων του ΕΛΑΣ κατά του Μελιγαλά, άρχισε στις 13 Σεπτεμβρίου. Τις μεσημεριανές ώρες της 15ης Σεπτεμβρίου, η άμυνα των υπερασπιστών του Μελιγαλά κάμφθηκε και οι συμμορίες του ΕΛΑΣ μπήκαν στην κωμόπολη. Ακολούθησαν σκηνές χάους και αλλοφροσύνης: εμπρησμοί οικιών, λεηλασίες και εκτελέσεις αιχμαλώτων, εν μέση οδώ, σε εφαρμογή της διαταγής του Άρη Βελουχιώτη:
«Πας συλλαμβανόμενος Ταγματασφαλίτης θα τουφεκίζεται επιτόπου».
Οι επιζώντες υπερασπιστές της πόλης και οι κάτοικοι, μεταφέρθηκαν στην τοποθεσία «Μπεζεστένι». Το απόγευμα της 15ης Σεπτεμβρίου εμφανίστηκε στον Μελιγαλά ο Άρης Βελουχιώτης. Με τον πολιτικό επίτροπο Πελοποννήσου, Νίκο Μπελογιάννη και τον γραμματέα του ΕΛΑΣ, Αχιλλέα Μπλάνα, πηγαίνουν στο Μπεζεστένι και δίνουν εντολή για γενικευμένη εξόντωση αιχμαλώτων και αμάχων.
Στις 17 Σεπτεμβρίου άρχισε η μεγάλη σφαγή! Οι αιχμάλωτοι, δεμένοι πισθάγκωνα ανά τρεις, με καλώδια και σύρματα, μεταφέρονται σ’ ένα ξεροπήγαδο πλάτους 4 μέτρων και βάθους 16, με την ονομασία «Πηγάδα»
Εκεί, κοντά στα χείλη του βαράθρου, τους περιμένουν οι σφαγείς τους, που ανήκαν στο 8ο συντάγμα του ΕΛΑΣ Λακωνίας. Αφού τους σφάζουν με μαχαίρια και κονσερβοκούτια, τους πετούν στην Πηγάδα, μισο-ζωντανούς, τον έναν πάνω στον άλλον.
Ο συνολικός αριθμός των θυμάτων κυμαίνεται από 1.700 ως 2.200! Εξ αυτών, μόνον οι 754 ανήκαν στα Τάγματα Ασφαλείας. Οι υπόλοιποι ήταν απλοί άμαχοι πολίτες, που το «έγκλημά» τους ήταν ότι δεν είχαν ενταχθεί στον ΕΛΑΣ, καθώς επίσης και πολλά γυναικόπαιδα.
Το πιο τραγικό, είναι ότι 82 χρόνια μετά, οι πολιτικοί απόγονοι των θυτών, όχι μόνο δεν καταδικάζουν την αποτρόπαιη πράξη των πολιτικών τους προγόνων, αλλά τους κατηγορούν κι από πάνω, ότι «έκαναν μισή δουλειά». Εννοώντας, πως αυτοί αν ποτέ βρουν την ευκαιρία, θα ολοκληρώσουν την «δουλειά». Γι’ αυτό, η ρεβανσιστική αριστερά πρέπει να απομονωθεί από τον ελληνικό λαό και να μπει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, ώστε ποτέ να ποτέ, να μην αποκτήσει την δύναμη να αιματοκυλίσει ξανά τον λαό μας!~
Πηγές:
Γιάννη Καραμούζη, «Πατριώτες και Προδότες στο Μωρηά».
Διονύση Χαριτόπουλου, «Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου