Ποια ήταν η άποψη των Βρετανών για τα Τάγματα Ασφαλείας;
Επειδή πολλά ειπώθηκαν για τα Τάγματα Ασφαλείας, με αφορμή την προχθεσινή μου ανάρτηση, σήμερα θα σας παρουσιάσω μια άκρως απόρρητη έκθεση (PIC/263/21, PIC PAPER No 55), Βρετανού αξιωματικού που βρισκόταν στην Ελλάδα την περίοδο της κατοχής και υπογράφει ως «Συνταγματάρχης Chris».
Μάλλον, πρόκειται για τον Κρις Γουντχάους, που μιλούσε ελληνικά και είχε βαθιά γνώση των πολιτικών ζητημάτων στην Ελλάδα. Η έκθεση στάλθηκε στο συμμαχικό στρατηγείο της Μέσης Ανατολής στις 18 Ιουλίου 1944, κι έχει τίτλο «Ελληνικά Τάγματα Ασφαλείας».
Στην αρχή, εξηγεί πόσοι και ποιοι ήταν αυτοί που συνεργάστηκαν πρόθυμα με τους Γερμανούς:
«Παρά το φασιστικό χαρακτήρα του καθεστώτος του Μεταξά και τους στενούς ακαδημαϊκούς, στρατιωτικούς και εμπορικούς δεσμούς μεταξύ της προπολεμικής Γερμανίας και Ελλάδας είναι πολύ λίγοι οι Έλληνες που συνεργάστηκαν πρόθυμα με τις δυνάμεις κατοχής. Το βασικό κίνητρο όσων συνεργάστηκαν ήταν το προσωπικό συμφέρον, ο πόθος της επιβίωσης, ή οι προσωπικές φιλοδοξίες».
Εν συνεχεία, περιγράφει το φαινομενικά παράδοξο φαινόμενο της ραγδαίας ανάπτυξης των Ταγμάτων Ασφαλείας μετά την άνοιξη του 1944, όταν ακόμα και ο ίδιος ο Χίτλερ είχε χάσει κάθε ελπίδα για νίκη:
«Τους τελευταίους μήνες, όταν έχει γίνει πια φανερό πως οι Γερμανοί θα φύγουν, θα περίμενε κανείς τα Τάγματα να φυλλορροήσουν, να διαλυθούν. Συνέβη ακριβώς το αντίθετο, τα Τάγματα ενισχύθηκαν και οι μάχες με τον ΕΛΑΣ έγιναν ακόμα πιο άγριες».
Εδώ, προφανώς υπονοεί ότι τα Τάγματα δεν δημιουργήθηκαν για να συνεργαστούν με τους Γερμανούς, αλλά για να εμποδίσουν την βίαιη επικράτηση των κομμουνιστών, μόλις θα έφευγαν οι Γερμανοί.
Ποιοι και γιατί κατατάχθηκαν στα Τάγματα Ασφαλείας; Απαντά ο Chris:
«Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι η πλειοψηφία εκείνων που υπηρετούν στα Τάγματα Ασφαλείας είναι φιλικά διατεθειμένοι προς τους Συμμάχους. Πέρα από τους πολύ λίγους Γερμανόφιλους, τα μέλη τους εμπίπτουν στις ακόλουθες κατηγορίες:
(α) των πολύ φτωχών, που κατατάχθηκαν για να επιβιώσουν.
(β) των εγκληματικών τύπων.
(γ) των εθελοντών που παρακινήθηκαν από μίσος για το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, συμπεριλαμβανομένων εκείνων συγγενείς των οποίων είχαν σκοτωθεί από το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ (όπως ο Βρεττάκος στη Σπάρτη).
(δ) των αξιωματικών που θεωρούν τον αγώνα εναντίον του Κομμουνισμού πατριωτικό καθήκον.
(ε) των μελών άλλων οργανώσεων που δέχθηκαν την επίθεση του ΕΛΑΣ. Τα 200 μέλη της ΕΚΚΑ που κατατάχθηκαν στα Τάγματα στην Πάτρα μετά τη διάλυση του 5/42 Συντάγματος τον Απρίλιο του ‘44, είναι το κατ’ εξοχήν παράδειγμα».
Η γνώμη του για τα Τάγματα, από στρατιωτικής απόψεως, ήταν αρνητική:
«Στρατιωτικώς δεν υπάρχει τίποτα να ειπωθεί υπέρ τους. Λαμβάνουν μέρος σε γερμανικές επιθέσεις εναντίον του ΕΛΑΣ...».
Ωστόσο, αναγνωρίζει ότι:
«Μερικοί από τους αξιωματικούς των Ταγμάτων Ασφαλείας είναι ικανοί και υπό διαφορετικές συνθήκες θα είχαν σχηματίσει ανεξάρτητες ομάδες για να πολεμήσουν τους Γερμανούς».
Ενδιαφέρον έχει η άποψή του, για τα Τάγματα, από πολιτικής απόψεως:
«Τα Τάγματα δείχνουν χρήσιμα σε σημαντικό ποσοστό Ελλήνων στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, διότι εμποδίζουν την επικράτηση του ΕΑΜ. Αν η απελευθέρωση της Ελλάδας καθυστερήσει πολύ, τα Τάγματα μπορεί να έχουν γίνει τόσο ισχυρά, που να μπορούν –σε αντίθεση με το Ζέρβα σήμερα– να αποτρέψουν οποιαδήποτε απόπειρα για την επιβολή δικτατορίας από πλευράς του ΕΑΜ, μόλις φύγουν οι Γερμανοί. Αναμένεται ότι θα είναι πρόθυμα να δεχτούν και να υποστηρίξουν οποιαδήποτε νόμιμη Κυβέρνηση θα εγγυηθούν οι Σύμμαχοι».
Παρακάτω, αναλύει τις επιλογές που είχε η κυβέρνηση του Καΐρου:
«Συνεπώς, η ελληνική κυβέρνηση έχει τις παρακάτω επιλογές:
(α) Να υποστηρίξει τον ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και να βοηθήσει το στρατιωτικό δυναμικό του εναντίον των Γερμανών, διά μιας σφοδρής δημόσιας καταγγελίας εναντίον των Ταγμάτων Ασφαλείας. Αυτό θα έδιωχνε τη συμπάθεια μεγάλων τμημάτων της ελληνικής κοινής γνώμης της εχθρικής προς τον ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και σχεδόν σίγουρα θα οδηγούσε σε μια απόπειρα εκ μέρους του τελευταίου για την επιβολή μιας αριστερής δικτατορίας, όταν φύγουν οι Γερμανοί.
(β) Να υποστηρίξει, αν και σιωπηρά, τα Τάγματα Ασφαλείας και να κατηγορήσει τον ΕΑΜ/ΕΛΑΣ ως μια τρομοκρατική μειονότητα. Αυτό θα ενθάρρυνε μια μερίδα των υποστηρικτών της Κυβέρνησης στην Ελλάδα αλλά θα ήταν απαράδεκτο για μεγάλα τμήματα της διεθνούς κοινής γνώμης.
(γ) Να καταγγείλει και τα Τάγματα και τους εξτρεμιστές του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ οι πράξεις των οποίων επέτρεψαν τη δημιουργία των Ταγμάτων. Αυτή η οδός φαίνεται να έχει τις περισσότερες πιθανότητες να τραβήξει τα μετριοπαθή στοιχεία και από τις δυο ομάδες για τη δημιουργία Εθνικού Στρατού».
Τέλος, κάνοντας σύγκριση των ενεργειών των Ταγμάτων και του ΕΛΑΣ, καταλήγει στο εξής συμπέρασμα:
«Παρότι πολλές από τις ενέργειες των Ταγμάτων είναι τρομοκρατικές, εξίσου τρομοκρατικές είναι και οι ενέργειες του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ».
Τα σχόλια, δικά σας!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου