Η σφαγή της Απειράνθου του 1917
Στα χρόνια του Εθνικού Διχασμού, στις 2 Δεκέμβρη του 1916 ο βενιζελικός ανθυπολοχαγός Νικόλαος Ρουσσάκης αποβιβάσθηκε στο νησί με 80 άνδρες με σκοπό να πείσει τους κατοίκους του νησιού να προσχωρήσουν στο Κίνημα Εθνικής Αμύνης της κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης του Βενιζέλου και να τους επιστρατεύσει για να πολεμήσουν στο πλευρό της Αντάντ. Χωρίς προθυμία οι κάτοικοι του νησιού προσχώρησαν στο κίνημα με εξαίρεση τους κατοίκους της Μονής και της Απειράνθου. Η πλειοψηφία των κατοίκων της Απειράνθου παρέμεινε πιστή στον βασιλιά Κωνσταντίνο και την κυβέρνηση των Αθηνών, αντιπροτείνοντας να παραδώσει την τοπική παραγωγή σμυριδίων στο Κίνημα, κάτι που ο Ρουσάκης δεν αποδέχθηκε.
Εξαιτίας της άρνησης των απείθαρχων κατοίκων να συμφωνήσουν, ο στρατιωτικός διοικητής του Αιγαίου Νικόστρατος Καλομενόπουλος απέστειλε στο Νάξο απόσπασμα της Χωροφυλακής 250 ανδρών με πολλούς Κρητικούς ανάμεσά τους, οι οποίοι στις 2 Ιανουαρίου του 1917 υπό τις διαταγές του υπολοχαγού Δημήτριου Σαμαρτζή εισέβαλαν στην Απείρανθο, και ανάμεσα σε άλλες βαρβαρότητες, πυροβόλησαν κατά του μαζεμένου πλήθους με πολυβόλα και σκότωσαν 32 κατοίκους (23 από τους οποίους ήταν ηλικιωμένοι και γυναικόπαιδα), τραυμάτισαν 44 (15 εκ των οποίων έμειναν ανάπηροι), συνέλαβαν 120 άνδρες που τους ανάγκασαν να θάψουν τα θύματα σε ομαδικό τάφο και επιστράτευσαν όσους είχαν την κατάλληλη ηλικία, ενώ τέλος κηρύχθηκε στρατιωτικός νόμος στο χωριό.Ένα μήνα αργότερα, στις 5 Φλεβάρη, το δημοτικό συμβούλιο συνθηκολόγησε και υπέγραψε δήλωση προσχώρησης στην κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης, οπότε και ο ανθυπολοχαγός Ρουσάκης ήρε τον στρατιωτικό νόμο.
Τρία χρόνια αργότερα, όταν έγινε γνωστό το περιστατικό, θεσπίστηκε από την κυβέρνηση Βενιζέλου νομοσχέδιο περί αποζημίωσης των παθόντων κατοίκων. Η σφαγή της Απειράνθου θεωρείται το μεγαλύτερο έγκλημα του Κινήματος Εθνικής Αμύνης, ενώ καθόρισε επί σειρά δεκαετιών τις εκλογικές προτιμήσεις των Απειρανθιτών
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου