ΟΙ ΜΟΥΣΕΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
Η Κλερ Μπριέρ, στα δεξιά της φωτογραφίας.
Εξεγέρθηκε μανιασμένα κατά του Ντε Γκωλ το ’68 στο Παρίσι, για να βρεθεί το ’79 σαν κοριτσάκι του κατηχητικού, με τη μαντήλα, μαζί με άλλες δύο συντρόφισσες, να ρουφά εκστατικά τις κουβέντες του νέου «μεγάλου επαναστάτη».
Ξεκίνησε τροτσκίστρια, απελπίστηκε. Πέρασε στον μαοϊσμό, απογοητεύτηκε. Μέχρι που βρήκε στον Χομεϊνί την ελπίδα για την οριστική καταστροφή του καπιταλισμού.
Ο Τρότσκι κατέσφαξε τους ναύτες της Κροστάνδης όταν αρνήθηκαν να υπακούσουν στις ντιρεκτίβες των μπολσεβίκων. Ο Μάο —με διαφορά ο μεγαλύτερος εγκληματίας της ιστορίας— δολοφόνησε δεκάδες εκατομμύρια Κινέζους. Ο Χομεϊνί, αφού πέρασε από την αγχόνη χιλιάδες «συντρόφους», έστελνε δεκάχρονα παιδιά με το κλειδί του παραδείσου στο στόμα στον πόλεμο με το Ιράκ για να ανιχνεύουν νάρκες.
Αυτοί οι ασύλληπτοι εγκληματίες υπήρξαν τα είδωλα της Αριστεράς του 20ού αιώνα.
Σήμερα, στα 85 της, η κυρία αυτή θα έχει ασφαλώς (ξανα)απογοητευτεί και από τον Χομεϊνί· και πιθανότατα θα έχει βρει παρηγοριά σε κάποια Χαμάς, αγωνιζόμενη ταυτόχρονα για τα δικαιώματα κάθε νέας ανυπαρξίας: Παλαιστινίων, 52 φύτλων, κ.ο.κ.
Μια «ζωή» σπαταλημένη σε ανύπαρκτες πλατωνικές ιδέες. Άνθρωποι ανάπηροι πολιτικά, ανίκανοι να αφήσουν οποιοδήποτε αποτύπωμα στον πραγματικό κόσμο.
Μια «ζωή» αφιερωμένη στην υπηρεσία κάθε βλαμμένου εγκληματία που βασανίζεται από την ιδέα ότι έχει αποστολή να σώσει την ανθρωπότητα.
Τώρα περιμένουν τις ΗΠΑ να στείλει τους μουλάδες στο θεό τους, για να αποκτήσει πάλι αντιιμπεριαλιστικό νόημα η «ζωή» τους.
Δεν θα χρειαστεί να περιμένουν πολύ.
Δεν γλιτώνει κανείς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου