ΙΩΑΝΝΗΣ Κ. ΜΠΟΥΓΑΣ (Ioannis Bougas) - Ιστορία 1940-1949
Δολοφονούσε Κρατουμένους στα Στρατόπεδά του, οταν πλησίαζαν οι Γερμανοί,για να μην τους ελευθερώσουν!
Συνήθως δολοφονούντο κρατούμενοι των Στρατοπέδων του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, οι οποίοι λόγω του βασανισμού τους στα πόδια δεν μπορούσαν να βαδίσουν. Καμιά φορά, οι Γερμανοί πλησίαζαν γρήγορα, οι Ελασίτες ετρεχαν να κρυφτούν στα δάση, και έτσι γλύτωναν τα υποψήφια θύματα!
Τα παρακάτω γεγονότα συνέβησαν στην Αρκαδία, αλλά παρόμοιες δολοφονίες εγιναν και στον Φενεο στην Κορινθία, στα Άγραφα, στο Πήλιο και στη Μακεδονία!
Στις 4 Φεβρουαρίου 1944, οι Γερμανοί βρήκαν σε μιά χαράδρα, στη «Μαύρη Τρύπα» στο Ελαιοχώρι Κυνουρίας και ελευθέρωσαν 258 κρατούμενος του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Τους είχαν οδηγήσει εκεί οι φρουροί από το Στρατόπεδο Κρατουμένων στη Μονή Ορθοκωστάς Κυνουρίας.
Ο επικεφαλής είχε εντολή να τους δολοφονήσει, αλλά δεν προέβη στο μαζικό έγκλημα.
Δολοφόνησε μόνο όσους δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν λόγω βασανιστηρίων.
Μεταξύ των κρατουμένων ήταν και ο δήμαρχος των Μύλων, Κωνσταντίνος Μέμος. Από τον βασανισμό του «μαρτύρα*» δεν μπορούσε να βαδίσει, , και τον μετέφεραν επάνω σε ένα μουλάρι. Μέχρι που έφθασαν σε έναν γκρεμό, και το μουλάρι δεν μπορούσε να κατέβει.
Η συνέχεια από το βιβλιο του Θ. Βαλτινού «ΟΡΘΟΚΩΣΤΑ»:
«..Είπαν ότι τους φέρνανε από την Ορθοκωστά. ... Πολλοί, παρά πολλοί κρατούμενοι. Ίσως και εκατόν πενήντα, ίσως και διακόσιοι. ... Γιατί δεν υπάκουσαν στις εντολές του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Εμάς μας τα πήραν όλα. Και τα γίδια και τα μουλάρια. Τίποτα δεν μας άφησαν. Το στρατόπεδο δεν ξέρω πουθε το φέρνανε.....Κοντά ήταν ο καπετάν Κλέαρχος. Λέει του Μακρηνικόλα, εγώ δεν θέλω να σκοτώσω το στρατόπεδο αλλά αν με ζορίσουν οι Γερμανοί θα το κάνω. Έτσι του είπε. Εσύ φύγε και πήγαινε στου Ζουμπά τις καλύβες..... έφυγε και πράγματι γλύτωσε. Αλλά και οι άλλοι γλυτώσανε. Γιατί το έφερναν το στρατόπεδο από τον Αγιώργη προς Κουμπίλα και προς Ελαιοχώρι και άρχισαν να πλακώνουν οι Γερμανοί.
Τότε σκότωσαν τον Μέμο. Τον Κωστάκη Μέμο, πρόεδρο των Μύλων. Τον είχαν στο μουλάρι, δεν μπορούσε να περπατήσει. Τι θα τον κάνουμε τούτον; Είπαν μεταξύ τους οι δυό που τον πήγαιναν. Ότι είπε ο στρατοπεδάρχης....Μπάμ, ρίξανε μια ντουφεκιά. Για να μη τους καθυστερεί στο δρόμο. ..... Τους άλλους τους προχώρησαν, τους πήγαν σε μια χαράδρα ανάμεσα Αγιασοφιά και Ελαιοχώρι....Ήταν κρυμμένο το στρατόπεδο εκεί και είχαν εντολή να το εκτελέσουν, άμα δουν Γερμανούς. Αλλά είδαν τους Γερμανούς και δεν πρόλαβαν, λάκισαν όλοι. Και γλίτωσαν οι άνθρωποι».
Το ίδιο γεγονός, που δεν είναι μοναδικό στην Πελοπόννησο, το 1943-44, το αναφέρει στο βιβλίο του και ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ Ευάγγελος Μαχαίρας («50 Χρόνια Μετά», σελ. 342-343). Υποστηρίζει μάλιστα, ότι αυτός διέταξε τον καπετάν Κλέαρχο να μην δολοφονήσει τους κρατουμένους, αναλαμβάνοντας την ευθύνη.
Οι περισσότεροι ελευθερωθέντες κρατούμενοι επεστρεψαν στα χωριά τους. Μέχρι τον Μάρτιο είχαν συλληφθεί πάλι και κλείστηκαν στη Ορθοκωστά και στη Μονή της Έλωνας του Λεωνιδίου. Όσοι είχαν επιζήσει ελευθερώθηκαν τελικά από τα Τάγματα Ασφαλείας και τους Γερμανούς στο τέλος Ιουνίου 1944 στο «Μεγάλο Μπλόκο». Στην περίοδο μεταξύ Μαρτίου και Ιουνίου, κρατούμενοι δολοφονούνταν συνεχώς, ενώ πέντε έχασαν τη ζωή τους όταν πλησίαζαν οι Γερμανοί.
(*) ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Όι κομμουνιστές την περίοδο της Κόκκινης Τρομοκρατίας του 1943-44 «μαρτύρα» αποκαλούσαν τον βασανισμό της φάλαγγας, κτυπήματα στα πέλματα των ποδιών του με συρματόσχοινο ή χοντρή βέργα! Τα κτυπήματα συνήθως συνοδεύονταν από την κραυγή «μαρτύρα», «μαρτύρα ρε ή μωρή» προς το θύμα, ασχέτως αν ήταν παντελώς αθώος και δεν είχε τίποτε να μαρτυρήσει!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου