Ο συγκλονιστικός μονόλογος της μητέρας του Ήρωα Χρήστου Κκέλη, όταν αντίκρισε τον νεκρό γιο της:

Την νύχτα τζίνη του κακού, ηρταν να τον γυρέψουν, ήρτασην κατασιούριδες, μα που να του κοντέψουν; Επιαν τζαι ήβραν τον Μιλτήν, φίλον του που την Τάλα, τζαι είπαν του πως ξεκόψασην, που τα κοπέλια τα άλλα στου Μαχαιρά που γίνηκεν η μάχη του Αυξεντίου. Ήταν κρυός ο Χρήστος μου, εν ήθελεν να παει. Ότι τζαι επεσε διπλα του τζιαμέ ο Μιλτιάδης, άνοιξεν πιον τις πόρτες του διάπλατα ο Άδης. Όταν μου τον εφέρασην κορμί γιεματομένο, σκληρή, πικρή η όψη του, το πόδι του κομμένο. Έφιεν που τα αγγάλια μου παιδί συνηθισμένο, τζαι εφέραν μου τον ήρωα ένδοξον τιμημένον.

Τη νύχτα εκείνη του κακού ήρθαν να τον αναζητήσουν·
ήρθαν καταδιώκτες, μα πώς να τον πλησιάσουν;

Πήγαν και βρήκαν τον Μιλτή, φίλο του από την Τάλα,
και του είπαν πως απομακρύνθηκε από τα άλλα παιδιά
στον Μαχαιρά, όπου έγινε η μάχη του Αυξεντίου.

Ήταν κουρασμένος ο Χρήστος μου, δεν ήθελε να πάει.
Και όταν έπεσε δίπλα του εκεί ο Μιλτιάδης,
άνοιξε πια διάπλατα τις πόρτες του ο Άδης.

Όταν μου τον έφεραν, σώμα γεμάτο πληγές,
σκληρή και πικρή η όψη του, το πόδι του κομμένο.

Έφυγε από την αγκαλιά μου παιδί συνηθισμένο
και μου τον έφεραν ήρωα, ένδοξο και τιμημένο.