Tι ακριβώς γιορτάζει το ΚΚΕ; | Μακεδονικά Νέα

Σάκης Μουμτζής

Τα 80 χρόνια από τη δημιουργία του ΔΣΕ και τα 77 από τη μάχη της Φλώρινας. Δηλαδή, αν κατάλαβα, καλά γιορτάζει την εναρκτήρια πράξη του εμφυλίου πολέμου που στοίχισε σε αυτό το κόμμα δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, 100.000 πρόσφυγες στις λαϊκές δημοκρατίες, 3.000 εκτελεσμένους με αποφάσεις στρατοδικείων και κακουργιοδικείων, χιλιάδες εξόριστους σε νησιά και 27 ολόκληρα χρόνια παρανομίας. Αυτά γιορτάζει το ΚΚΕ. 

Και στη μάχη της Φλώρινας τι ακριβώς γιορτάζει; Τη συντριβή των δυνάμεών του; τους 750 νεκρούς; Τους αιχμαλώτους; Τους αυτόμολους; Πρόκειται για παραφροσύνη, θα πει ένας άνθρωπος με τον κοινό νου. Κι όμως το ΚΚΕ τιμά το μαρτυρολόγιό του. Όπως η Εκκλησία έχει τους μάρτυρές της που τιμά τη μνήμη τους, το ίδιο ακριβώς κάνει και το Κόμμα. Είναι ιστορική παράδοση η θυσία να προσλαμβάνει έναν υπερβατικό χαρακτήρα, απαλλαγμένο από τη σχέση κόστος/όφελος. 

...

Όταν ο πολεμικός κομμουνισμός έδωσε τη θέση του στα τέλη της δεκαετίας του 1920 στη γραμμή της οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια χώρα, τότε όλα τα κομμουνιστικά κόμματα έγιναν μάχιμες μονάδες ενός στρατού που το στρατηγείο του βρισκόταν στη Μόσχα.

Κάτω από αυτό το πλαίσιο θα κατανοήσουμε γιατί στο μαρτυρολόγιο του ΚΚΕ περιλαμβάνονται και φονιάδες δεκάδων και εκατοντάδων αντιδραστικών. Εκτελούσαν το ιστορικό τους καθήκον και για τον λόγο αυτόν τους καταδίκασαν τα δικαστήρια του ταξικού εχθρού.

...

Για όλα τα παραπάνω και ο εμφύλιος πόλεμος δεν ήταν μεταξύ της Δεξιάς και του ΚΚΕ, αλλά μεταξύ όλων των αστικών κομμάτων που εξέφραζαν το 85% του ελληνικού λαού και του ΚΚΕ. Και στη συνέχεια, την αποκληθείσα «καχεκτική δημοκρατία» δεν την υπηρέτησε η εθνικόφρων Δεξιά, αλλά και ολόκληρος ο χώρος του Κέντρου με επικεφαλής τον Γεώργιο Παπανδρέου.   

Κλείνοντας: να τι σημαίνει ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς: αυτή να τιμά με υπερηφάνεια τους νεκρούς της και η άλλη πλευρά να μην το τολμά γιατί η δική της ιστορική μνήμη είναι απαγορευμένη. Αφορά «γιορτές μίσους».