ΙΩΑΝΝΗΣ Κ. ΜΠΟΥΓΑΣ (Ioannis Bougas) - Ιστορία 1940-1949
Πώς και γιατί θα εισέβαλε στην Ελλάδα ο Κόκκινος Στρατός, κατά την διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου;
Σε μια σκοπίμως άγνωστη (επειδή δεν βολεύει το αριστερό αφήγημα...) πτυχή της Ιστορίας μας, θα αναφερθώ σήμερα. Εάν μια διπλωματική εξέλιξη ήταν διαφορετική, η Σοβιετική Ένωση θα έκανε ύπουλη επίθεση κατά της Ελλάδας, κατά την διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου, στα τέλη του 1940, ή στις αρχές του 1941! Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή...
Το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο (Ρίμπεντροπ-Μολότωφ), χώριζε τις χώρες της βορειοανατολικής Ευρώπης σε σφαίρες επιρροής. Για τις χώρες των Βαλκανίων, δεν υπήρξε καμμιά συζήτηση και καμμιά συμφωνία, καθώς η μόνη βαλκανική χώρα που ενδιέφερε τον Χίτλερ ήταν η Ρουμανία, λόγω των πετρελαιοπηγών του Πλοέστι, από τις οποίες εφοδιαζόταν η Γερμανία. Ενδιαφερόταν όμως ο Στάλιν για τα Βαλκάνια, και πιο συγκεκριμένα για την Βουλγαρία.
Έτσι, στις 25 Νοεμβρίου 1940, ο έμπειρος Σοβιετικός διπλωμάτης Αρκάντι Σομπολέφ, πραγματοποίησε επίσκεψη στην Σόφια, κομίζοντας πρόταση του Στάλιν για σύναψη συμμαχίας. Η Σοβιετική Ένωση, παρείχε στην Βουλγαρία τα εξής:Αλήθεια, πώς βρέθηκαν οι ρωσσόφωνοι στις χώρες της Βαλτικής;
Τις προηγούμενες ημέρες, ο Πούτιν δήλωσε πως: «Η Μόσχα γνωρίζει ότι τα δικαιώματα των ρωσσόφωνων παραβιάζονται στις χώρες της Βαλτικής». Πέραν από την παρατήρηση, ότι τα ίδια ακριβώς έλεγε και πριν εισβάλλει στην Ουκρανία, ας εξετάσουμε ποιοι είναι αυτοί οι ρωσσόφωνοι και πώς βρέθηκαν στις χώρες της Βαλτικής.
Οι γηγενείς πληθυσμοί των Βαλτικών Χωρών (Εσθονίας, Λιθουανίας και Λετονίας), δεν ανήκουν στην σλαβική φυλή και δεν έχουν κοινά εθνοτικά και γλωσσικά στοιχεία με τους Ρώσσους. Όμως, έχουν την μεγάλη ατυχία να συνορεύουν με την Ρωσσία. Τον 18ο αιώνα, οι περιοχές αυτές προσαρτήθηκαν βίαια στην τσαρική αυτοκρατορία. Εξασφάλισαν την ανεξαρτησία τους, το 1918, με τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά όχι για πολύ.Τασκένδη, Σεπτέμβριος 1955: ο ενδοκομμουνιστικός εμφύλιος και το κομμένο αυτί του σ. Πάνου Δημητρίου.
Μια ακόμα σελίδα από το ματωμένο Ποινικό Μητρώο της αριστεράς, θα ξεφυλλίσουμε σήμερα. Αυτές τις μέρες, συμπληρώθηκαν 71 χρόνια από τον τρομερό εμφύλιο των αριστερών στην Τασκένδη.
Πώς βρέθηκαν εκεί; Μετά την ήττα τους, το 1949, πολλοί αριστεροί κατέφυγαν στις κομμουνιστικές χώρες. Περίπου 17.500, κατέφυγαν στην Σοβιετική Ένωση. Ο Στάλιν, επειδή δεν τους είχε εμπιστοσύνη, δεν τους έστειλε στα μέρη που υπήρχε ελληνικός πληθυσμός, αλλά ουσιαστικά τους εξόρισε στο μακρινό Ουζμπεκιστάν.
Εκεί, οι συνθήκες ζωής τους δεν διέφεραν και πολύ από τις συνθήκες στρατοπέδου συγκέντρωσης:
Οι ατομικές βόμβες σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι και η αχρείαστη, ανήθικη και ιμπεριαλιστική επίθεση της ΕΣΣΔ κατά του πτώματος της Ιαπωνίας.
Τέτοιες μέρες του 1945, έγινε η ρίψη των ατομικών βομβών στην Χιροσίμα και το Ναγκασάκι - στις 6 και στις 9 Αυγούστου. Για την θλιβερή αυτή επέτειο, εξέδωσε μια υποκριτική ανακοίνωση το ΚΚΕ, χαρακτηρίζοντας τις ρίψεις των βομβών «το μεγαλύτερο έγκλημα που έχει διαπράξει ο ιμπεριαλισμός», προσθέτοντας ότι «δεν εξυπηρετούσε καμία στρατιωτική σκοπιμότητα, αφού η Ιαπωνία βρισκόταν σε τροχιά ήττας και συνθηκολόγησης».
Όλα αυτά τα μελοδραματικά, είναι στην πραγματικότητα μνημείο απύθμενου θράσους, το οποίο αντλείται από την άγνοια της Ιστορίας, που δυστυχώς έχει η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού.
