Ο Γιόσιπ Μπροζ Τίτο έχτισε τη σοσιαλιστική οικονομία της Γιουγκοσλαβίας σε μια υποτιθέμενη έξυπνη προϋπόθεση: την εργατική αυτοδιαχείριση. Τα εργοστάσια θα διοικούνται από εκλεγμένα εργατικά συμβούλια και όχι από κεντρικούς σχεδιαστές στο Βελιγράδι. Οι δυτικοί διανοούμενοι ουσιαστικά έκλαιγαν από θαυμασμό. Εδώ, επιτέλους, ήταν ο σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο.
Αλλά τα μαθηματικά δεν λειτούργησαν ποτέ. Οι επιχειρήσεις που διοικούνταν από τους εργαζόμενους επέλεγαν συστηματικά υψηλότερους μισθούς αντί για επανεπένδυση κεφαλαίου, επειδή οι εργαζόμενοι που έπαιρναν το σημερινό εισόδημα δεν είχαν προσωπικό μερίδιο σε μηχανήματα που θα διαρκούσαν περισσότερο από τη θητεία τους. Το κίνητρο για διατήρηση και επέκταση του παραγωγικού κεφαλαίου απλώς εξαφανίστηκε.
