Εγκλήματα Βενιζελικών

 ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΘΕΟΚΛΗΤΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΑΘΕΜΑ.

Με ην ανάληψη των καθηκόντων του Πρωθυπουργού από τον Ελευθέριο Βενιζέλο εκδόθηκε Αναγκαστικό Νομοθετικό Διάταγμα, στο οποίο καθορίζονταν οι κυρώσεις που θα επιβάλλονταν σε όσους συμμετείχαν στο εναντίον του <<Ανάθεμα>> της 12ης Δεκεμβρίου 1916 καθώς και σε όσους με οποιονδήποτε τρόπο εκδήλωσαν τη συμπάθειά τους σ΄αυτό ή σε αναμιχθέντες δυσμενώς κατ΄αυτού κληρικούς.

Κατά παράβαση του Συντάγματος και κάθε έννοιας Εκκλησιαστικού και Κανονικού Δικαίου παραπέμφθηκαν σε συγκροτηθέν Έκτακτο Εκκλησιαστικό Δικαστήριο από αφοσιωμένους στον Βενιζέλο Κληρικούς. Με απόφασή του καταδικάστηκαν για τις πιο πάνω πράξεις ο Αρχιεπίσκοπος Θεόκλητος σε καθαίρεση από το αξίωμά του και εγκλεισμό για 3 χρόνια σε Μονή του Αγίου Όρους και οι υπόλοιποι 38 συνολικά Μητροπολίτες, Αρχιμανδρίτες και Ιερείς σε διάφορες ποινές φυλάκισης ή εξορίας σε διάφορα νησιά της χώρας.

Αριστερά Πολιτικά Σκουπίδια

ΚΝΕ: Διαμαρτυρία στην αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα και στο αμερικανικό προξενείο στη Θεσσαλονίκη

30 Μαΐου 2020

Η Ιστορική Αλήθεια για την Μικρασιατική Καταστροφή

Η ανακωχή του Μούδρου (17 Οκτωβρίου 1919)

8/1/14

Η ανακωχή του Μούδρου (17 Οκτωβρίου 1919)

Η μεγάλη χαμένη ευκαιρία της Αντάντ να επιβάλλει την θέληση της στους ηττημένους Τούρκους

Μετά την διάρρηξη του Μακεδονικού μετώπου (χάρις την ενεργό συμμετοχή του Ελληνικού στρατού) και την αποδοχή των όρων της Αντάντ από την Βουλγαρία, ο Α΄ παγκόσμιος πόλεμος έβαινε προς τον τερματισμό του με μεγάλο ηττημένο τις Κεντρικές Αυτοκρατορίες.
Ήδη στο Μακεδονικό μέτωπο άρχισε να διαφαίνεται ο ενδόμυχος ανταγωνισμός μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας για την οικονομική και πολιτική κυριαρχία στην Ανατολή.

Τὸ τέμενος καὶ οἱ… τεμενάδες τοῦ κ. ὑπουργοῦ

3/12/13

Τὸ τέμενος καὶ οἱ… τεμενάδες τοῦ κ. ὑπουργοῦ

Γράφει ὁ Νατσιὸς Δημήτριος, δάσκαλος Κιλκὶς

Τὸ 1985 ἐκοιμήθη μία προγιαγιά μου, ἑκατὸ χρονῶν, μητέρα τῆς γιαγιᾶς μου. Εἶχε γεννηθεῖ τὸ 1890 περίπου στὸν Μοσχοπόταμο Πιερίας, δηλαδή, ὅταν ἀκόμη ἡ Μακεδονία βίωνε τὴν «θαυμαστὴ τάξη», ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ἡ χαριτόβρυτος κ. Ρεπούση, τῆς Τουρκοκρατίας. Ὁ Μοσχοπόταμος, ἡ Δρυάνιστα ὅπως λεγόταν τότε, ἦταν κεφαλοχώρι, γι’ αὐτὸ εἶχε καὶ σταθμὸ Τούρκων χωροφυλάκων, τοὺς ζαπτιέδες ἢ νιζάμηδες ὅπως τοὺς ἔλεγαν, μὲ ἀποστροφή, οἱ παπποῦδες μας.

Ἡ γερόντισσα εἶχε χηρέψει πολὺ νέα, 22 ἐτῶν, ὁ ἄντρας τῆς εἶχε χαθεῖ κατὰ τὴν ὀπισθοχώρηση τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ στὴν Μικρὰ Ἀσία. (Οἱ συμπολεμιστὲς τοῦ διηγήθηκαν ὅτι ἀρνήθηκε νὰ παραδοθεῖ, ὅταν περικυκλώθηκαν ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ δηλώθηκε ἀγνοούμενος. Ἡ γιαγιά μας τὸν περίμενε γιὰ ὅλη της τὴν ζωὴ καὶ δὲν ξαναπαντρεύτηκε. Τὸ 1940 ἔζησε καὶ τὸν χαμὸ τοῦ γαμπροῦ της στὶς ἀετοράχες τῆς Βορείου Ἠπείρου. Δὲν γόγγυσε ποτὲ στὴ ζωή της, δὲν τὰ ‘βάλε μὲ τὸν Θεό, τὸν ὁποῖο δοξολογοῦσε ἀκαταπαύστως, πέθανε στὸν ὕπνο της). Θυμᾶμαι, στὸ μεσόφρυδό της, εἶχε χαραγμένο ἕναν μικρό, ἀνεξίτηλο, γαλάζιο σταυρό, κάτι σὰν.... δερματοστιξία («ἑλληνιστὶ» τατουάζ). Ὅταν τὴν ρωτούσαμε γι’ αὐτὸν τὸν σταυρὸ μᾶς «μολογοῦσε τὰ καθέκαστα» τῆς Τουρκοκρατίας.
Οἱ κοπέλες ἔβαζαν τὰ πιὸ παλιά τους φουστάνια καὶ κουκουλώνονταν καὶ καταχώνουνταν νὰ μὴν τὶς δεῖ τὸ μάτι τοῦ Τούρκου τὸ πόρνο. Οἱ γονιοὶ τοὺς τὶς στιγμάτιζαν μὲ τὸν σταυρὸ-τὸ ἀήττητον τρόπαιον- γιὰ νά… ἀποτρέπεται ἡ ἀσελγὴς ἐπιθυμία τῶν Τούρκων. Ὁ σταυρὸς δὲν ἔσβηνε, ἔπρεπε νὰ χαλάσει τὸ πρόσωπο… «Τί τρόμους καὶ τί καρδιοχτύπια περάσαμε μὲ τοὺς Τούρκους, ποὺ διαφέντευαν τοῦτα τὰ μέρη, μὲ τὸ χαράτσι καὶ τὸ γιαταγάνι» ἔλεγε ἡ ἀγαθὴ γιαγιάκα, «πῶς ζήσαμε ἕνας Θεὸς τὸ ξέρει, ὥσπου νὰ ‘ρθεῖ τὸ ρωμαίικο». «Ἀρχαῖος ἄνθρωπος» ἡ γιαγιά, Ρωμιὰ γνήσια, γεμάτη καλοσύνη, γελοῦσε καὶ τὸ «χιονοφεγγόφωτον» πρόσωπό της, ἔλαμπε. Αὐτὸ τὸ εἶδος ἀνθρώπου ἐξέλιπε, ὅταν ἄρχισε ὁ ἐξευρωπαϊσμός, ἢ καλύτερα, ὁ ἐκδυτικισμός μας. Ἐκεῖνοι οἱ ἄνθρωποι ἦταν φτωχοὶ καὶ καταφρονεμένοι, μὲ «τὰ πάθια καὶ τοὺς καημούς τους», ὅμως «ἀποπνέανε μίαν ἀρχοντιὰ κατὰ τί ἀνώτερη τῶν Λουδοβίκων». (Ἐλύτης). Νὰ παραθέσω ἐκεῖνο τὸ ὡραῖο ποὺ γράφει ὁ Ζήσιμος Λορεντζάτος, στὸ θαυμάσιο καὶ «προορατικὸ» βιβλίο τοῦ «Τὸ χαμένο κέντρο», τὸ 1962 γραμμένο.
«Ὅταν οἱ προοδευμένοι ἄνθρωποι-δὲ μιλάω εἰρωνικὰ- καταλάβουνε μία μέρα ἢ ξαναβροῦνε, δύσκολα, τὴν παράδοσή τους (τὴν παράδοση μπορεῖς νὰ τὴν καταλάβεις μονάχα μὲ τὴ ζωή σου ἢ μὲ τὴ μεταφυσικὴ πράξη, διαφορετικὰ ἀπομένει, καὶ αὐτή, μόνο φιλοσοφία ἢ φιλοσοφικὸ σύστημα καί, τὸ σπουδαιότερο, χάνει τότες τὴ θεϊκιὰ προέλευσή της), θὰ πρέπει νὰ χρωστᾶνε εὐγνωμοσύνη στὶς καθυστερημένες γριὲς-καὶ πάλι δὲν μιλάω εἰρωνικὰ-τὶς μαννάδες ἢ τὶς κυροῦλες τῶν περισσοτέρων ἀπό μας, ποὺ ἀναφτᾶνε-ἀκούραστες-τὰ καντήλια στὰ ταπεινὰ ξωκλήσια καὶ στὰ ἐρημομονάστηρα τῆς Ἑλλάδας, ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα τῆς σιωπῆς ἢ τῆς μεταφυσικῆς ἀγρανάπαψης, ποὺ ἐκεῖνοι-κουρασμένοι-μεριμνούσανε καὶ τυρβάζανε περὶ πολλά».
(Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Χρ. Γιανναρά, «Ἀλφαβητάρι τοῦ Νεοέλληνα», σέλ. 267, ἔκδ. «Πατάκης»).

Θὰ ἀναρωτηθεῖ, εὔλογα, κάποιος, γιατί παρέθεσα αὐτὸν τὸν πρόλογο; Ἐξηγῶ, ἀφήνοντας, πρὸς τὸ παρόν, «τῷ καιρῶ ἐκείνω», ἐρχόμενος στὸν «καιρῶ ἐτούτω».
Ὁ λαὸς «τηγανίζεται» ἀπὸ τὴν φρικώδη κρίση, οἱ μισοὶ Ἕλληνες εἶναι ἄνεργοι, οἱ νέοι, τὰ καλύτερα μυαλά μας, λεηλατοῦνται, μεταναστεύουν στὸ ἐξωτερικό, οἱ γέροντες γονεῖς μας, βιώνουν τὴν θλίψη τῆς περιθωριοποίησης τῶν παιδιῶν τους καὶ τὴν ἀγωνία τῆς κατάρρευσης τοῦ συστήματος Ὑγείας, τὰ σχολεῖα φυτοζωοῦν καί... ὑπάρχει κι ἕνας ὑπουργὸς «περήφανος», ἐπιχαίρων γιὰ τὰ ἔργα του: ὁ κ. Χρυσοχοϊδης, ἐξαίσιον πτῶμα καὶ κατάλοιπο τῆς χειρότερης ἐποχῆς τοῦ νεοελληνικοῦ βίου.
Καὶ γιατί «χαίρεται καὶ χαμογελᾶ»; Διότι ἐπὶ ὑπουργίας του θὰ οἰκοδομηθεῖ τέμενος, τζαμὶ στὴν πρωτεύουσα τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους. Στὴ Βουλὴ ἀντέδρασε μόνο ἡ ἐκκωφαντικὴ ἡμιμάθεια τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, πράγμα πολὺ βολικὸ γιὰ τοὺς ποικιλώνυμους τουρκοτζουτζέδες.
Ὁ κ. ὑπουργὸς ἀναμάσησε τὰ γνωστά, κούφια ἐπιχειρήματα -«κελύφη ἔρημα ἐννοίας», ὅπως θὰ ἔλεγε κι ὁ Ροϊδης- περὶ προσαρμογῆς στὰ εὐρωπαϊκὰ δεδομένα. «Εἴμαστε ἡ μοναδικὴ χώρα τοῦ Ράιχ -ἡ λεγόμενη καλλιτεχνικῶς καὶ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση- ποὺ δὲν ἔχουμε τζαμί», ἐνῶ ὑπάρχουν πάμπολλα στὴν Ἀθήνα, «εἶναι ρατσιστικό, δὲν προσιδιάζει στὴν πολυπολιτισμικὴ κοινωνία μας» καὶ λοιπὰ καὶ λοιπά. Τὸ ἀντεπιχείρημα εἶναι ἕνα καὶ μοναδικό. Τὸ Βέλγιο, ἡ Γαλλία, ἡ Σουηδία καὶ ἄλλες χῶρες τῆς Δύσης, δὲν γνώρισαν τὸ τούρκικο μαχαίρι, τὸ Ἰσλὰμ τῶν γενιτσάρων οὔτε ἔχουν Κολοκοτρώνηδες καὶ Καραϊσκάκηδες ποὺ ἔδωσαν τὴν ζωή τους γιὰ νὰ ξεκουμπιστοῦν τὰ τζαμιὰ κάτω ἀπὸ τὴν Ἀκρόπολη. Εἶναι ἱεροσυλία, ἀσυγχώρητη ἀσέβεια καὶ προσβολὴ τῆς μνήμης τῶν ἑκατομμυρίων Ἑλλήνων, ποὺ σφάχτηκαν ἀπὸ τοὺς γενοκτόνους μᾶς Τούρκους.

Καὶ γιὰ νὰ θυμίσω στὸν κ. Χρυσοχοϊδη τὸ σύμβολο ποιοῦ «πολιτισμοῦ» τιμᾶ τὸ νεοελληνικὸ κράτος καὶ σὲ ποιοὺς κάνει τεμένη καί... τεμενάδες, παραπέμπω στὸ ἔξοχο βιβλίο τοῦ Χρήστου Ἀγγελομάτη «Χρονικὸν Μεγάλης Τραγωδίας- Τὸ ἔπος τῆς Μικρᾶς Ἀσίας», Ἀθήνα 1962, τὸ ὁποῖο βραβεύτηκε καὶ ἀπὸ τὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν. Τὸ ἀπόσπασμα ἀναφέρεται στὸ φοβερὸ στρατόπεδο αἰχμαλώτων του Οὐσὰκ-τὰ χιτλερικὰ κτήνη τὸν Κεμὰλ εἶχαν «δάσκαλο»-στὸ ὁποῖο, ἴσως χάθηκε καὶ ὁ προπάππους μου, στρατιώτης, Ἀθανάσιος Τζάγκας. (σέλ. 378-379, τρίτης ἔκδοσης τοῦ βιβλίου).
«Μεταξὺ τῶν αἰχμαλώτων ἦτο καὶ ὁ ἰατρὸς Ἀποστολίδης. Ἔζησε καὶ αὐτὸς τὸ μαρτύριον τοῦ στρατοπέδου αἰχμαλώτων του Οὐσὰκ καὶ μᾶς δίδει φρικιαστικὴν εἰκόνα:
“Μένουν ζωντανές, γράφει, πολλὲς μακάβριες εἰκόνες στὴν μνήμη μου τῆς φρικτῆς ἐκείνης ἐποχῆς. Γνώρισα κτηνανθρώπους σὰν τὸν ἀνθυπολοχαγὸ Φουάτ, ἀπὸ τὸ Σκούταρι, ποὺ ὅταν ξυπνοῦσε τὸ πρωὶ ἡ πρώτη του κουβέντα ἦταν:
“-Κὰτς κισὶ γκεμπερὶν βάρ; (Πόσοι ψόφησαν σήμερα;)
“Εννοούσε τοὺς πεθαμένους αἰχμαλώτους. Ἡδονιζόταν μὲ τὴ λέξι ψόφησε καὶ ὄχι πέθανε…
Στὸ νοσοκομεῖον τοῦ Οὐσὰκ ὑπῆρχαν ὁ περίφημος θάλαμος τῶν διαρροϊκῶν. Ἀπὸ τὸν θάλαμον αὐτὸν κανεὶς δὲν ἐβγῆκε ζωντανός. Μόνον ἕνας κι αὐτὸς ἀπὸ θαῦμα. Στὸν θάλαμον αὐτὸν ἔβλεπε κανένας ἐπάνω σὲ ἀχυρένια στρώματα, ἀραδιασμένα κατάχαμα κινούμενα πτώματα, ἡ δὲ βρῶμα ἦταν τέτοια, ποὺ μόνο τὸ νὰ μπής, ὄχι καὶ τὸ νὰ κάνης ἐπίσκεψι, ἦταν ἠρωισμός”.
Μίαν ἡμέραν εὑρέθη καὶ ἕνας τοῦρκος νὰ συγκινηθῆ ἀπὸ τὸ θέαμα, ἀλλὰ βέβαια καὶ χωρὶς κανένα ἀποτέλεσμα, διότι καὶ ἂν ἤθελε νὰ ἐπέμβη, δὲν θὰ τοῦ τὸ ἐπέτρεπαν οἱ ἄλλοι.
Ἀντικρύζων ἀπὸ τὴν πόρταν τὸ θέαμα, ἐδάκρυσε καὶ ἐψιθύρισε:
- Γιαζίκ! (κρίμα).
Καὶ σκουπίζων κατόπιν τὰ δάκρυά του, ἐγύρισε τὶς πλάτες καὶ ἀπεμακρύνθη.
“Λέγοντας, συνεχίζει ὁ ἰατρὸς Ἀποστολίδης, νοσοκομεῖον πρέπει κανεὶς νὰ ἔχη ὑπ’ ὄψιν του, γυμνὰ δωμάτια, χωρὶς τζάμια καὶ χωρὶς πόρτες, μήνας Δεκέμβριος σὲ ὑψόμετρο 800 μέτρα... Εἰς τὸν θάλαμο διαρροϊκῶν του Οὐσάκ, ἕνα μισοϋπόγειο πλακόστρωτο δωμάτιο, ἔμειναν ξαπλωμένοι ἑτοιμοθάνατοι ὑπὸ θεραπείαν... Μετὰ τὸ θάνατό τους γυρίζαν τὸ βρωμισμένο στρῶμα ἀπὸ τὴν ἄλλη γιὰ νὰ δεχθῆ νέον πελάτη...Ὁ νεοελθῶν θὰ ἔμενεν ἐκεῖ νοσηλευόμενος μέχρι πού... νὰ πεθάνη κι αὐτὸς καὶ νὰ ξαναγυρίση πάλι τὸ βρωμισμένο στρῶμα καὶ νὰ δεχθῆ τρίτον κι ἔτσι συνέχεια. Αὐτὴν τὴν Κόλασι, οὔτε ὁ Δάντε δὲν μπόρεσε νὰ φαντασθή”.

Εἰς τὸ στρατόπεδον αἰχμαλώτων του Οὐσὰκ ἐξηκολούθησαν ἡ μεταφορὰ αἰχμαλώτων καθ’ ὁμάδας καὶ μεμονωμένων καθ’ ὅλον τὸ μέχρι τοῦ 1923 χρονικὸν διάστημα. Ἀπὸ αὐτοὺς ἐπληροφοροῦντο οἱ ἀποσκελετωμένοι Ἕλληνες στρατιῶται διάφορα περιστατικὰ τῆς τραγωδίας τὰ ὁποία ἀγνοοῦσαν, διότι ὁ κάθε τομεὺς καὶ ἡ κάθε πόλις εἶχεν τὴν ἰδικὴν τῆς δραματικὴν περιπέτειαν.
Οἱ παλαιότεροι θὰ ἐνθυμοῦνται τὴν δημοσιευθεῖσαν εἴδησιν εἰς τὰς ἀθηναϊκᾶς ἐφημερίδας, μίαν ἡμέραν τοῦ Φεβρουαρίου τοῦ 1924. “Το προσεγγίσαν εἰς τὴν Θεσσαλονίκην ἀγγλικὸν πλοῖον “Ζάν”, μετέφερε τετρακόσιους τόνους ὀστῶν Ἑλλήνων, ἀπὸ τὰ Μουδανιά, εἰς τὴν Μασσαλίαν, πρὸς βιομηχανοποίησιν. Οἱ ἐργᾶται λιμένος Θεσσαλονίκης, πληροφορηθέντες τὸ γεγονός, ἠμπόδισαν τὸ πλοῖον νὰ ἀποπλεύση. Ἐπενέβη ὅμως ὁ ἄγγλος πρόξενος καὶ ἐπετράπη ὁ ἀποπλους”. Ἤσαν τὰ ὀστᾶ Ἑλλήνων ἡρώων... Ἤσαν τὰ ὀστᾶ τῶν Ἑλλήνων στρατιωτῶν ποὺ μετὰ τὰς ὁμαδικᾶς σφαγᾶς καὶ ἐξοντώσεις ἀργοπέθαιναν εἰς τὰ στρατόπεδα αἰχμαλώτων, ἀπὸ τὰ ὁποία, τὸ φοβερώτερον ἦτο τὸ στρατόπεδον τοῦ Οὐσάκ».
Στὸ ἴδιο βιβλίο, στὴν σελίδα 184, διασώζει ὁ συγγραφέας κι ἕνα ἄλλο ἐπεισόδιο. Καλὸ θὰ ἦταν νὰ τὸ διαβάσουν οἱ «κυβερνῶντες» καὶ νὰ μιμηθοῦν τὸν πρωταγωνιστή του.
 «Ἦτο τότε, ἡ μοιραία ἡμέρα τῆς 26ης Αὐγούστου 1922, ὄτε τὰ πάντα εἶχον διαλυθῆ. Ὅλως τυχαίως, ὅμως, συνήντησε τὸν ταγματάρχην Μουτσούλαν ὁ ὑπολιμενάρχης Σμύρνης Ἀντώνιος Μπαχᾶς καὶ τὸν ἐπεβίβασε βιαίως ἐπὶ τοῦ ἀποπλεύσαντος τὴν ἡμέραν ἐκείνην τελευταίου ἐπιτάκτου ἀτμοπλοίου “Νάξος”.
“Άμα τὴ εἰσόδω τῆς “Νάξου” εἰς τὸν λιμένα τῆς Χίου, ὁ ταγματάρχης Μουτσούλας, ἀνελθῶν ἐπὶ τοῦ καταστρώματος τοῦ πλοίου τὸ ὁποῖον ἦτο κατάμεστον ἀπὸ ἀξιωματικοὺς καὶ πολίτας, ἀνεφώνησεν: “‘Ἔπειτα ἀπὸ τὸ αἶσχος αὐτό, τὴν ἐθνικὴν αὐτὴν συμφοράν, δὲν μᾶς ἐπιτρέπεται νὰ πατήσωμεν χῶμα Ἑλληνικόν!...
Ὅλοι οἱ Ἕλληνες νὰ πᾶμε νὰ πνιγοῦμε! Καί, πρῶτος, δίδω τὸ παράδειγμα ἐγώ!”.
Καί, πράγματι, ἐρρίφθη εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἐπνίγη.
Οἱ Χιῶτες ἐνεταφίασαν αὐτόν, ἐκβρασθέντα μετὰ τριήμερον, εἰς τὴν ἐκκλησίαν ἅγιος Ἰωάννης καὶ ἐπὶ μαρμαρίνης στήλης ἄγνωστος μοὶ μέχρι τοῦδε, ἐχάραξε:
«Ἢ καλῶς ζῆν ἢ καλῶς τεθνάναι τὸν εὐγενῆ χρή». 

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2013/12/blog-post_4933.html  

ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΕΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΕΣ ΣΤΟ ΟΡΤΑΚΙΟΪ ΘΡΑΚΗΣ το 1913-1919

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΕΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΕΣ ΣΤΟ ΟΡΤΑΚΙΟΪ ΘΡΑΚΗΣ το 1913-1919

*Το παλαιό Ορτάκιοϊ

                Το Ορτάκιοϊ , που θα μας απασχολήσει σήμερα, είναι σήμερα μια μικρή βουλγαρική πόλη με τη σημερινή ονομασία Ιβαΐλοβγκραντ. Στο παρελθόν όμως ήταν μια μεγάλη κωμόπολη με ανθούσα ελληνική παρουσία και έδρα μητρόπολης. Βρίσκεται κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, ακριβώς απέναντι από το ελληνικό χωριό Δοξιπάρα, όπου ανακαλύφθηκαν σε τύμβο μέσα, άμαξες και σκελετοί. Απέχει περίπου 38 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Διδυμοτείχου.

Ημέρα Εθνικής Μνήμης: Μάνα η Σμύρνη καίγεται (βίντεο)!

Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2013

Ημέρα Εθνικής Μνήμης: Μάνα η Σμύρνη καίγεται (βίντεο)!

Ως Ημέρα Εθνικής Μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το τουρκικό κράτος έχει χαρακτηριστεί η σημερινή ημέρα.

Ημέρα που η Σμύρνη πυρπολήθηκε από τα Κεμαλικά στρατεύματα...

Η ανακήρυξη της μαρτυρικής επετείου, ως ελάχιστη αναγνώριση των θυμάτων της τραγωδίας, έγινε με τη σχετική γνώμη της Ομοσπονδίας Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδος (ΟΠΣΕ), όπως μνημονεύεται και στο Π.Δ. 304/2001.

Με την τραγωδία της Μικρασιατικής Καταστροφής του 1922, ξεριζώθηκαν σχεδόν δύο εκατομμύρια Έλληνες από τα χώματα της Ιωνίας και της Μικράς Ασίας.

Άγνωστος παραμένει όμως ο συνολικός αριθμός των χριστιανικών πληθυσμών που εξολοθρεύθηκαν με διάφορες μεθοδολογίες την περίοδο 1914–1923. Οι διάφορες μαρτυρίες βεβαιώνουν συνοπτικά ότι 450.000 Έλληνες είχαν εκτοπισθεί και είχαν πεθάνει. Συνολικά 150.000 είχαν εγγραφεί μέσα στα Τάγματα των Εργατών και είχαν πεθάνει. Περίπου 250.000 είχαν φύγει από τη Μ. Ασία και τη Θράκη προς την Ελλάδα και ότι 350.000 εκτοπίστηκαν μετά τους βαλκανικούς πολέμους και πριν το μεγάλο πόλεμο.

Υπάρχουν επίσης μαρτυρίες για τα στίγματα της μεγάλης αυτής Γενοκτονίας που συστηματικά και μεθοδευμένα ξεκίνησε ακόμη και πριν το 1914.

Ανταλλαγή πληθυσμών 1923-24: μνησιπήμων πόνος!*

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2012

Ανταλλαγή πληθυσμών 1923-24: μνησιπήμων πόνος!*

«...Το επίκεντρο της διήγησης κάθε πρόσφυγα παραμένει το ίδιο.
Να γεννιέσαι σε ένα μέρος, να γερνάς σε άλλο.
Και να αισθάνεσαι ξένος και στα δύο μέρη»
αφήγηση ανταλλαγείσας μουσουλμάνας.

Η Συνθήκη της Λωζάνης, που ακολούθησε τη Μικρασιατική Καταστροφή (για του Έλληνες) ή τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας(για τους Τούρκους) επεδίωξε, εκτός της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των ισχυρών,  την επούλωση των πληγών της σύγκρουσης ανάμεσα στους δυο λαούς.

Την καταστροφή της Σμύρνης είχε προβλέψει ο αυστραλιανός Τύπος Γνώριζαν για το διωγμό των χριστιανών από το Νοέμβριο του 1912

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2012

Την καταστροφή της Σμύρνης είχε προβλέψει ο αυστραλιανός Τύπος Γνώριζαν για το διωγμό των χριστιανών από το Νοέμβριο του 1912

Δημοσιεύματα παλιών αυστραλιανών εφημερίδων, δείχνουν πως οι Αυστραλοί δημοσιογράφοι είχαν προβλέψει τον ξεριζωμό του χριστιανικού πληθυσμού από τη Μικρά Ασία, από το Νοέμβριο του 1912. Τα ντοκουμέντα παρουσιάστηκαν σε διάλεξη του ομογενούς πανεπιστημιακού, Δρ. Παναγιώτη Διαμαντή.

Αναγνώριση Γενοκτονίας και ιστορική μνήμη

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

Αναγνώριση Γενοκτονίας και ιστορική μνήμη

του Ιωάννη Σ. Λάμπρου, Πολιτικού Επιστήμονος

Συμπληρώνονται φέτος 90 χρόνια από την Καταστροφή της Σμύρνης, και της ιστορικής ελληνικής παρουσίας των παραλίων της Μικράς Ασίας, καταστροφή η οποία απετέλεσε το τελευταίο επεισόδιο της γενοκτονικής πολιτικής των Τούρκων για την εξάλειψη του μη τουρκικού και μη μουσουλμανικού στοιχείου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Η μνημόνευση των θυμάτων της Γενοκτονίας κάθε χρόνο φέρνει στην επιφάνεια το ζήτημα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας και την κατοχύρωση της ιστορικής μνήμης.Έπειτα από δεκαετίες αδιαφορίας και νομιμόφρονος στάσης απέναντι στην ‘ελληνοτουρκική φιλία’, το ελλαδικό κράτος με δύο διαφορετικά νομοθετήματα καθιέρωσε  τη 19η  Μαΐου ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, ενώ ορίστηκε  η 14η Σεπτεμβρίου  ως ημέρα εθνικής μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το τουρκικό κράτος, το 1994 και 1998 αντίστοιχα. Παράλληλα, ο τεμαχισμός των δεινών του Ελληνισμού εδραιώνεται με την εκστρατεία αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου στο εξωτερικό, μην μνημονεύοντας τους Έλληνες της ευρύτερης Μικράς Ασίας και Θράκης.
Η εν λόγω προσέγγιση εκκινείται από διαφορετικές αφετηρίες. Ίσως πιστεύεται, ότι η προώθηση αναγνώρισης ξεχωριστά της γενοκτονικής πολιτικής των Τούρκων εις βάρος Ελλήνων σε κάθε μια περιοχή (Θράκη - Πόντος - ευρύτερη Μικρά Ασία) δημιουργεί μια δυναμική και εντείνει την πίεση στο θύτη. Ύπαρξη πολλών γενοκτονιών, υποστηρίζεται, επιβαρύνει  περισσότερο το θύτη παρουσιαζόμενος ο τελευταίος ως κατά συρροή δολοφόνος. Επίσης, ίσως να θεωρείται ότι είναι πιο εύκολο να προωθηθεί η αναγνώριση μιας Γενοκτονίας σε μια συγκεκριμένη περιοχή (Πόντος), αντί σε ολόκληρη την οθωμανική επικράτεια.
Επιπροσθέτως, η σημαντική συνεισφορά των Π. Ενεπεκίδη, Κ. Φωτιάδη και άλλων ερευνητών στην τεκμηρίωση των δεινών του Ελληνισμού του Πόντου, πιθανό να δημιουργεί στους Έλληνες του Πόντου αισθήματα «μοναδικότητας» στον πόνο και στη δυστυχία, «μοναδικότητα» η οποία πρέπει να διαφυλαχθεί από την συμπερίληψη της με εμπειρίες Ελλήνων άλλων περιοχών της οθωμανικής επικράτειας. Η εν λόγω προσέγγιση έχει τις ακόλουθες αδυναμίες:
Πρώτον, είναι φυσιολογικό και ανθρώπινο οι Έλληνες της Θράκης, του Πόντου και της ευρύτερης Μικράς Ασίας να μνημονεύουν τα δεινά της ιδιαίτερης περιοχής τους. Όχι όμως με τρόπο ο οποίος αποσυνδέει τεχνητά τη μια περιοχή από την άλλη ωσάν να ήταν ξεχωριστά, διαφορετικά γεγονότα, με καμιά σύνδεση μεταξύ τους. Ολόκληρος ο Ελληνισμός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και μαζί Αρμένιοι, Ασσύριοι και άλλες εθνικές και θρησκευτικές ομάδες έπεσαν θύματα της γενοκτονικής πολιτικής των Τούρκων. Διαχωρισμός περιοχών θα έχει ως αποτέλεσμα την αποσπασματική προσέγγιση της  συγκεκριμένης περιόδου ( 1912-1923). Η ιστορική έρευνα οφείλει να καταδείξει τον επιτελικό σχεδιασμό, τη κεντρική οργάνωση και την έκταση του εγκλήματος  της Γενοκτονίας των Νεότουρκων εις βάρος όλων των θυμάτων. Η γενοκτονική πολιτική των Τούρκων προσαρμοζόταν στις συνθήκες της εκάστοτε περιοχής - γεωγραφία, μέσα μεταφοράς, διαθέσιμα υλικά, παρουσία ξένων παρατηρητών -, πραγματοποιούμενη σε ολόκληρη την οθωμανική επικράτεια, όπου υπήρχαν οι «ομάδες στόχοι».
Δεύτερον, το αίτημα για αναγνώριση της Γενοκτονίας από τρίτους δεν πρέπει να τεμαχίζεται με το σκεπτικό ότι η τμηματική αναγνώριση θα μεγιστοποιήσει το όφελος. Δεν πρέπει να υιοθετείται μια εργαλειακή προσέγγιση της Γενοκτονίας, ούτε να θεωρείται αυτή στρατηγικό παίγνιο. Η αναγνώριση εκ μέρους τρίτων είναι σημαντικό και θα πρέπει να καταβληθεί προσπάθεια να διεθνοποιήσουμε τα δεινά του Ελληνισμού την περίοδο 1912-1923. Είναι, όμως, δευτερεύον. Αυτό το οποίο προέχει είναι  ο σεβασμός στην μνήμη όλων των προγόνων μας και αυτό το καθήκον επιβάλλει την συνολική παρουσίαση των δεινών του Ελληνισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κανένα στρατηγικό πλεονέκτημα δεν μπορεί να υπερκεράσει σε σημασία και σπουδαιότητα αυτή την ανάγκη.
Τρίτον, η αιτία του μαρτυρίου των Ελλήνων στην οθωμανική επικράτεια, δεν ήταν η περιοχή όπου ζούσαν  (Σαράντα Εκκλησιές, Τραπεζούντα, Αϊβαλί) αλλά η ελληνορθόδοξη ταυτότητα τους. Οι Έλληνες του Πόντου δεν δολοφονήθηκαν γιατί κατοικούσαν στον Πόντο, αλλά  γιατί ήταν Έλληνες…
Τέταρτον, η πολλαπλή χρήση του όρου «γενοκτονία» αποδυναμώνει το αίτημα για αναγνώριση και υποβαθμίζει τον όρο. Δημιουργείται «ανταγωνισμός» μεταξύ των θυμάτων και κουράζουμε τους ξένους.
Πέμπτον, έμφαση σε μια συγκεκριμένη περιοχή μειώνει την δυναμική του αιτήματος της αναγνώρισης, διότι  το αίτημα για αναγνώριση της  Γενοκτονίας αφορά ολόκληρα έθνη και όχι μέρη αυτών. Αρμένιοι και Εβραίοι μνημονεύουν συνολικά τα θύματα της Γενοκτονίας των προγόνων τους. Εφόσον, αναγνωρίζουμε ότι οι ενέργειες αυτών των εθνών είναι πετυχημένες, τότε θα πρέπει να αποτελέσουν οδηγό για τις δικές μας προσπάθειες.
Η αναγνώριση του ενιαίου χαρακτήρα της Γενοκτονίας του Ελληνισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ο καθορισμός μιας μοναδικής ημερομηνίας μνήμης αποτελεί τον καλύτερο τρόπο προστασίας της μνήμης των προγόνων μας. Όλων των προγόνων μας…
Περιοδικό «Επίκαιρα», 13 Σεπτεμβρίου 2012, τεύχος 152

Η γενοκτονία του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας

Πρώτη καταχώρηση: Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012, 09:45

Η καταγραφή μιας μεγάλης Γενοκτονίας στη συλλογική μνήμη των Ελλήνων, βρίσκει την έκφρασή της με την επίσημη ανακήρυξη της 14ης Σεπτεμβρίου -ημέρα που η Σμύρνη πυρπολήθηκε από τα κεμαλικά στρατεύματα- ως Ημέρας εθνικής Μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το τουρκικό κράτος.

H Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

H Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα
Από το 1994 μια νέα “εθνική επέτειος” ήρθε να προστεθεί στο πάνθεον των εθνικών επετείων.
Στις 24 Φεβρουαρίου 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο», ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα και ολοκλήρωσε την προαποφασισμένη από τους Νεότουρκους εθνική εκκαθάριση με την τελευταία κατάληξη της σφαγής και πυρπόλησης της Σμύρνης το 1922, για την οποία γνωστή Ελληνίδα έγραψε ότι δεν ήταν σφαγή, αλλά συνωστισμός στο λιμάνι της. Επίσης το 1998 η Βουλή ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη «της 14ης Σεπτεμβρίου ως ημέρας εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
Η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Ούτε γεωγραφικά ούτε χρονικά.

Ο ξεριζωμός και η γενοκτονία των Ποντίων

Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

Ο ξεριζωμός και η γενοκτονία των Ποντίων

Η γενοκτονία των Ποντίων ( 1916 – 1923 ) με 353.000 νεκρούς αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες του αιώνα μας.

Τον Φεβρουάριο του 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου, ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα, ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο μικρασιατικό Πόντο την περίοδο 1916-1923. Η αναγνώριση αυτή, παρόλη την εβδομηκονταετή καθυστέρηση, δικαίωσε ηθικά τον ποντιακό ελληνισμό και συνέδεσε το σύγχρονο ελληνισμό με την ιστορική του μνήμη. Γιατί η ήττα του 1922, η «νέα τάξη πραγμάτων» που επικράτησε τότε, με την απόλυτη συνενοχή ολόκληρου του ελλαδικού πολιτικού κατεστημένου, περιόρισαν ουσιαστικά όχι μόνο τα γεωγραφικά όρια του ελληνισμού αλλά και τα διανοητικά. Ο περιορισμός των πνευματικών νεοελληνικών οριζόντων είχε άμεση αντανάκλαση στη ελλειματική ιστορική μνήμη των σύγχρονων Ελλήνων.

Τι εννοούμε όμως με τον όρο «γενοκτονία»;

Από το «Οίκαδε» στο «Όχι στο Μνημόνιο»: Οδεύοντας προς μια νέα "Μικρασιατική Καταστροφή"

Από το «Οίκαδε» στο «Όχι στο Μνημόνιο»: Οδεύοντας προς μια νέα "Μικρασιατική Καταστροφή"

Του Σάββα Καλεντερίδη

Αύριο είναι η μέρα μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Γι’ αυτό το σημερινό μας άρθρο αφιερώνεται στους 353 χιλιάδες Έλληνες του Πόντου, που έπεσαν θύματα λανθασμένων επιλογών των κυβερνήσεων της Αθήνας, που δεν παρακολουθούσαν σωστά τις εξελίξεις σε διεθνές επίπεδο και με τον τυχοδιωκτισμό, την ανευθυνότητα και το λαϊκισμό τους, τους κατέστησαν εύκολα θύματα της νεοτουρκικής και κεμαλικής βαρβαρότητας.

Το αναμμένο καντήλι της Μικρασίας

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

Το αναμμένο καντήλι της Μικρασίας

του Κωνσταντίνου Χολέβα, Πολιτικός Επιστήμων 
Ο πάντα δραστήριος Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών που ιδρύθηκε το 1928 διοργάνωσε στις 9 Ιανουαρίου μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση με θέμα πώς βιώνουν οι νεώτερες γενιές...
Μικρασιατών το τραύμα του 1922. Ομιλήτρια ήταν η κ. Ελευθερία Λίμπυ Τατά -Αρσέλ, η οποία είναι Ελληνίδα καθηγήτρια σε Πανεπιστήμιο της Δανίας. Ειδικεύεται στην μετατραυματική Ψυχολογία ατόμων και ομάδων που υπέστησαν βιασμό, βασανιστήρια, προσφυγιά, εθνική κάθαρση και άλλα παρεπόμενα των πολέμων. Με γλαφυρό τρόπο μας μίλησε για την εμπειρία της οικογενείας της. Η μητέρα της καταγόταν από το Τσανταρλή της Περγάμου και ο πατέρας της από την Πέτρα της Λέσβου. Και οι δύο παππούδες της σκοτώθηκαν από τους Τούρκους. Ο Μυτιληνιός παππούς διότι βοήθησε το 1912 το θωρηκτό ΑΒΕΡΩΦ να αποβιβάσει Έλληνες στρατιώτες στο νησί. Ο Μικρασιάτης κάηκε ζωντανός μαζί με τους άλλους άνδρες του χωριού το 1922.

Η Εκστρατεία στην Ουκρανία (Κριμαία,σαν σήμερα)

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2012

Η Εκστρατεία στην Ουκρανία (Κριμαία,σαν σήμερα)

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, με προτροπή των Γάλλων, αποστέλλει χιλιάδες έλληνες στρατιώτες στη μεσημβρινή Ρωσία (σημερινή Ουκρανία) στις αρχές του 1919, για να καταπνίξουν την επανάσταση των Μπολσεβίκων. Η επιχείρηση θα σημειώσει παταγώδη αποτυχία.

Την περίοδο εκείνη, στη Ρωσία μαινόταν ο Εμφύλιος Πόλεμος. Οι Μπολσεβίκοι είχαν υπό την κυριαρχία τους τις μεγάλες πόλεις (Πετρούπολη, Μόσχα κλπ), αλλά στην ύπαιθρο συναντούσαν ισχυρή αντίσταση από τις τσαρικές και εν γένει αντικομμουνιστικές δυνάμεις. Οι μεγάλες χώρες της Δύσης βρήκαν τότε την ευκαιρία να επέμβουν στο πλευρό των αντεπαναστατών, έχοντας ξεμπερδέψει από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Την επίσημη αναγνώριση της Γενοκτονίας Αρμενίων,Ελλήνων,Ασσυρίων ζητά ο ομογενής ανεξάρτητος γερουσιαστής Νικ Ξενοφών

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011

Την επίσημη αναγνώριση της Γενοκτονίας Αρμενίων,Ελλήνων,Ασσυρίων ζητά ο ομογενής ανεξάρτητος γερουσιαστής Νικ Ξενοφών

Την ώρα που ο Ισραηλινός επιστήμονας, Nτάνιελ Σέχτμαν, ο οποίος κρίθηκε άξιος του φετινού Νόμπελ Χημείας, επαίνεσε τον (διεστραμμένο σφαγέα των λαών της Ανατολίας και ιδρυτής της Τουρκικής «Δημοκρατίας» Μουσταφά Κεμάλ) ένας  ομογενής ανεξάρτητος γερουσιαστής ο  Νικ Ξενοφών μιλώντας στην Γερουσία της Αυστραλίας στις 12 Οκτωβρίου ανέφερε μεταξύ άλλων:
«Από το 1915-1923, Αρμένιοι,Έλληνες,Ασσύριοι υπήρξαν τα θύματα μιας από τις πρώτες σύγχρονες γενοκτονίες. Τα ακριβή στοιχεία δεν είναι γνωστά, αλλά εκτιμάται ότι πάνω από 3.5 εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν ως αποτέλεσμα των σκόπιμων και συστηματικών ενεργειών από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.