ΙΩΑΝΝΗΣ Κ. ΜΠΟΥΓΑΣ (Ioannis Bougas) - Ιστορία 1940-1949

Πατιαλιάκας Κωνσταντίνος ·18 ώρ. ·

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΚΕ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΜΟΡΙΤΟΠΟΛΕΜΟΥ 1946-1949.

Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ 400 ΑΙΧΜΑΛΩΤΩΝ ΕΦΕΔΡΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΟΠΛΙΤΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ 1949-1956.

ΓΕΝΙΚΑ.

Ο χειρισμός των αιχμαλωτιζομένων Μονίμων Αξιωματικών ήταν γνωστός καθόλη τη διάρκεια του συμμοριτοπολέμου 1946-1949. Εάν δεν εκτελούνταν επί τόπου παραπέμπονταν σε στημένες δίκες και με βάση προειλημμένες αποφάσεις από τα ανταρτοδικεία-λαοδικεία καταδικάζονταν σε θάνατο και αμέσως εκτελούνταν. Μάλιστα την καταδίκη και εκτέλεση 4 Αξιωματικών, μεταξύ των οποίων και Ανθυπίατρος, της δυνάμεως του 611 Τάγματος Πεζικού, που είχαν αιχμαλωτισθεί στις 5 Μαρτίου 1948 στην περιοχή Νότιοδυτικά της Μουργκάνας, δημοσίευσαν και σε εκδιδόμενη εφημερίδα τους.

 ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ (ΣΕΒΑΣΤΕΙΑΝΑ-ΠΕΛΛΑΣ 1943).

Φωτογραφία του Αλέξανδρου Παπαναστασίου από την Έδεσσα ο οποίος συνελήφθη κοντά στο χωριό Σεβαστειανά – Πέλλας από αντάρτες του ‘’ΕΑΜ-ΕΛΑΣ’’ τον Σεπτέμβριο του 1943 με την αιτιολογία ότι ανήκε στην αντιστασιακή οργάνωση ‘’Π.Α.Ο.’’ (Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση). Ο συλληφθείς αφού βασανίστηκε οδηγήθηκε στο ύψωμα Δροζήλοβο όπου κατά την διάρκεια της διαδρομής υπέστη τα πάνδεινα, όπου στο τέλος της διαδρομής του προτάθηκε να ενταχθεί στον ‘’ΕΑΜ-ΕΛΑΣ’’ και να αφεθεί ελεύθερος, αυτός αρνήθηκε με αποτέλεσμα οι δήμιοι του να αποφασίσουν να βρει τραγικό θάνατο. Έτσι τον ανάγκασαν να ανοίξει μόνος του τον λάκκο, και στην συνέχεια ενώ ήταν εν ζωή να τον ρίξουν σε αυτόν και να τον σκεπάσουν με το ίδιο χώμα έως ότου πεθάνει από ασφυξία, ο δε Παπαναστασίου καθόλη την διάρκεια του μαρτυρικού θανάτου του έψελνε τον Εθνικό Ύμνο εξοργίζοντας ακόμη περισσότερο τους δολοφόνους του. Η μαρτυρία είναι καταγεγραμμένη από τον Αθανάσιο Φροντιστή ιστορικό ερευνητή και Τχη του Ελληνικού Στρατού σε βιβλίο που εξέδωσε το 1977 με θέμα ‘’ΠΑΟ – ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΝ 1941-1945’’.

 ΙΩΑΝΝΗΣ Κ. ΜΠΟΥΓΑΣ (Ioannis Bougas) - Ιστορία 1940-1949

Ioannis Bougas ·5 ημ. ·

Η Πολώνία στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο

- 1η Σεπτεμβρίου 1939 ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκίνησε στην Πολωνία.

- Οι Γερμανοί του Χίτλερ και η Σοβιετική Ρωσία του Στάλιν χώρισαν την Πολωνία στα δύο, και αυτόν τον δεύτερο επιτιθέμενο συχνά τον ξεχνά ο κόσμος.

- Τα περισσότερα θύματα τα είχε η Πολωνία. Πέθαναν 6.000.000 Πολωνοί, μεταξύ των οποίων 3.200.000 ήσαν Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής.

- Οι σύμμαχοι παρέδωσαν την Πολωνία στον έλεγχο της Σοβιετικής Ένωσης. Χιλιάδες Πολωνοί που είχαν πολεμήσει εναντίον των Γερμανών για μια ελεύθερη Πολωνία, ονομάστηκαν από τους Σοβιετικούς προδότες, δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο. Άλλοι στάλθηκαν στη Σιβηρία και βασανίστηκαν άγρια μέχρι να αποθάνουν εκεί.

 ΙΩΑΝΝΗΣ Κ. ΜΠΟΥΓΑΣ (Ioannis Bougas) - Ιστορία 1940-1949

Ioannis Bougas

5 Σεπτεμβρίου 1944. Ο ΕΛΑΣ αρχίζει να ελευθερώνει την Ελλάδα από την Καλαμάτα!

Οι Γερμανοί αποχωρούν από Μεσσηνία και Λακωνία ατουφέκιστοι από τους τουλάχιστον 4.000 Ελασίτες που βρίσκονταν στον δρόμο τους μέχρι να φθάσουν στην Τρίπολη και να συνεχίσουν για Κόρινθο. Λίγες ημέρες το ΕΑΜ εγκατέστησε στην Καλαμάτα Δημοκρατία, όπως τα παρατεταγμάνα παιδιά!

 ΙΩΑΝΝΗΣ Κ. ΜΠΟΥΓΑΣ (Ioannis Bougas) - Ιστορία 1940-1949

Ioannis Bougas ·2 ημ. ·

4/9/1944. Η δήλωση του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου* –κατεδίκασε απόλυτα τα Τάγματα Ασφαλείας- που οδήγησε στην Πηγάδα του Μελιγαλά και τις άλλες σφαγές του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο! Έδωσε το πράσινο φως στον ΕΛΑΣ, στον Βελουχιώτη, τον Μπελογιάννη και τους ομοίους τους στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ!

Η δικαιολογία του Παπανδρέου: Μόνο έτσι οι Βρετανοί και η κυβέρνηση θα έρχονταν ΕΙΡΗΝΙΚΑ στην Αθήνα!

Ένα σχετικό απόσπασμα από το έργο μου «Η Ελληνική Βανδ’εα»

«Στις 4 Σεπτεμβρίου 1944, το πρώτο υπουργικό συμβούλιο της νέας κυβέρνησης ενέκρινε το κατωτέρω διάγγελμα:

 ΙΩΑΝΝΗΣ Κ. ΜΠΟΥΓΑΣ (Ioannis Bougas) - Ιστορία 1940-1949

Ioannis Bougas ·3 ημ. ·

Το Κόστος της Ανταρσίας των κομμουνιστών του 1946-49
Ανθρώπινο και Οικονομικό

Ένα μικρό Απόσπασμα από τον Επίλογο του υπό Έκδοση έργου μου με επίκεντρο τη Θεσσαλία 1940-49.

«Το κόστος της Ανταρσίας ήταν τεράστιο για την Ελλάδα γενικά και τη Θεσσαλία ειδικά. Πρώτα, πρώτα σε ζωές ο ΕΣ και η Χωροφυλακή είχαν 15.969 νεκρούς, 37.557 τραυματίες και 2.001 αγνοούμενους, σύνολο 55.527 άνδρες. Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων που υπέφερε ο «ΔΣΕ» είναι πραγματικά άγνωστος. Στα πεδία των μαχών βρέθηκαν 38.839 νεκροί, 20.128 συνελήφθησαν αιχμάλωτοι και 21.258 λιποτάκτησαν. Από τη Θεσσαλία προέρχονταν πολλές χιλιάδες νεκρών ανταρτών, αφού η Ι Μεραρχία είχε 488 «αξιωματικούς» νεκρούς και ένα μεγάλο ποσοστό από τους 71 νεκρούς «αξιωματικούς» του ΚΑΓΝΕ. Ο αριθμός των τραυματιών ανταρτών είναι άγνωστος γιατί όταν μπορούσαν τους έστελναν σε νοσοκομεία εκτός Ελλάδος, ενώ πολλοί ήσαν μεταξύ των συλληφθέντων και των λιποτακτών. Οι αντάρτες κατά την αποχώρησή τους, τον Αύγουστο του 1949, αλλά και από τον προηγούμενο μήνα, μετέφεραν στην Αλβανία τους τραυματίες από τα «νοσοκομεία» τους στη Δυτική Μακεδονία. Από εκεί με 3–4 αποστολές, κυρίως μέσω πλοίων, αλλά μερικοί και οδικώς, τουλάχιστον 2.000 βαρειά τραυματισμένοι μεταφέρθηκαν στην Πολωνία, στο μυστικό νοσοκομείο «250», που οργανώθηκε ειδικά γι αυτούς στην πόλη Dziwnow, στην παραλία της Βαλτικής». [...]Μετά το τέλος των πολεμικών γεγονότων, το 1951–52, το σύνολον των νεκρών της περιόδου 1945–1950 είχε υπολογισθεί σε 154.000. [...]

«Το οικονομικό κόστος της Ανταρσίας προερχόταν κυρίως από τις καταστροφές δημοσίων υποδομών (οδικών και σιδηροδρομικών γεφυρών, σχολείων, κ.λπ.), ιδιωτικών κτιρίων (οικιών, εργοστασίων, κ.λπ.), και των ζώων που καταναλώθηκαν (αιγοπρόβατα και βοοειδή), σκοτώθηκαν ή εκλάπησαν (άλογα και ημίονοι). Σε ζώα, τη μεγαλύτερη ζημιά την υπέστη η Θεσσαλία. Όταν προστεθούν οι ζημιές από τις απώλειες ωρών εργασίας λόγω υψηλής ανεργίας, από τις καλλιέργειες που δεν έγιναν, τον περιορισμό του εμπορίου, το κόστος συντήρησης των εσωτερικών προσφύγων, ως και οι απώλειες από τη μη πλήρη εκμετάλλευση των πιστώσεων του σχεδίου Μάρσαλ, η συνολική ζημία ανέρχεται κατ’ ελάχιστον σε ένα δισεκατομμύριο δολάρια αγοραστικής αξίας του 1948!

Η λήξη της Ανταρσίας βρήκε τη Θεσσαλία με τις μεγαλύτερες πληγές μετά ίσως από τη Δυτική Μακεδονία. Η κτηνοτροφία της ήταν κατεστραμμένη από το πλιάτσικο των ανταρτών και την αναγκαστική εγκατάλειψη των ορεινών χωριών, αλλά και των απομακρυσμένων πεδινών, για την ασφάλεια των μεγάλων πόλεων. Η γεωργική παραγωγή δεν ήταν σε καλύτερη κατάσταση από την κτηνοτροφία, αλλά ήταν πιό εύκολο να επανακάμψει με την αποκατάσταση της ειρήνης....»