ΙΩΑΝΝΗΣ Κ. ΜΠΟΥΓΑΣ (Ioannis Bougas) - Ιστορία 1940-1949

Ioannis Bougas 

Τεράστια η ανοχή σε εγκληματίες του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ. Η περίπτωση του Χριστόφορου Ρεμπουτσικα από την Αχαγιά!

Ο Ρεμπούτσικας στην τοπική κοινωνία της Αχαγιάς, και της Δυτικής Αχαίας γενικότερα, είχε θεωρηθεί υπεύθυνος για πλήθος εγκλημάτων με θύματα συμπατριώτες του Αχαγιώτες και κατοίκους των γύρω χωριών.

Δύο μαρτυρίες αυτόπτου μάρτυρα για τον Ρεμπούτσικα από τον Ιατρό Χρήστο Ρόδη, οταν ο τελευταίος ήταν κρατούμενος στη Δυτική Αχαία:
1.«Τον Χριοτόφορον Ρεμπούτσικαν, που μια μέρα φώναξε έναν νεαρόν κρατούμενον και επειδή δεν χαιρέτισεναντικανονικώς, έβγαλε το πιστόλι του και τον σκότωσε μπροστά μας».

2. «Σε κάποιαν επιδρομήν των Γερμανών μας πήραν από του Φλόκα και έπειτα από πολλάς περιπλανήσεις μας έκρυψαν σε μια ρεμματιά πλησίον της Ρουπακιάς. Εκεί και ενώ καθήμεθα σε μια άκρη εγώ, ο ιατρός Κανελλόπουλος και ο Φώτιος Παπαηλιού, έρχεται ο Βασίλειος Ροδόπουλος, ο Χριστόφορος Ρεμπούτσικας και ο Σινούρης και ζήτησαν τον μακαρίτην Φώτιον. Τον πήγαν μακρυά μας περί τα 5 μέτρα πίσω από κάτι βάτα, τράβηξαν τα μαχαίρια τους και του λέγουν: Φώτη έπειτα από αυτήν την ταλαιπωρία, όπως καταλαβαίνεις δεν μπορέσαμε να πιούμε αίμα. Σήμερα θα πιούμε το δικό σου, γι’ αυτό θα σε χαράξουμε λίγο - λίγο και θέλουμε να μας πης τη γνώμη σου.
Το παλληκάρι δεν πτοήθηκε από τα σαδιστικά αυτά λόγια των κακούργων. Σήκωσε το ανάστημά του και με λόγια που βγαίναν από τα βάθη της ψυχής ενός πραγματικού ήρωος, φώναξε με όλη του τη δύναμη:
«Δεν με φοβίζει ο μετά βασανιστηρίων θάνατος, που μου προετοιμάζετε εγκληματίαι.
Έλλην γεννήθηκα και αρχίσατε το έργον σας για να πεθάνω και σαν Έλληνας».
Δεν τον σκότωσαν, αλλά όπως έμαθα αργότερον, εζετελέσθη μετά του ιατρού Κανελλοπούλου εις το Δεχούνι των Καλαβρύτων, αφού του συνέθλιψαν την κεφαλήν με το γλωσσίδι, που κτυπούν την καμπάνα».

Επίσης, ο Ρεμπούτσικας στην τοπική κοινωνία είχε θεωρηθεί υπεύθυνος για τη δολοφονία του ιατρού της Αχαγιάς Αλκιβιάδη Κανελλοπούλου, τον οποίον παρέσυρε ότι πρέπει να επισκεφθεί ασθενή στο χωριό Ριόλο. Ο Ρεμπούτσικας του είχε στήσει ενέδρα και τον συνέλαβε. Τον βασάνισαν και του έκοψαν τον λαιμό με σπασμένο μπουκάλι.
Στην Αχαγιά σώζεται ακόμη ο διάλογος του ιατρού με τον σφαγέα του, όταν του ζήτησε να τον σκοτώσουν με σφαίρα: «Τέτοια τομάρια σαν και εσένα , δεν αξίζουν ούτε μια σφαίρα!».

Η απουσία τιμωρίας για τον σφαγέα Ρεμπούτσικα.
Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας κρυβόταν και απέφυγε την τιμωρία από τους συγγενείς των θυμάτων μέχρι να ανέβει πάλι στο βουνό με τον «ΔΣΕ». Το 1949, οταν η 9η Μεραρχία διέλυσε τους αντάρτες, ο Ρεμπούτσικας με νοικιασμένο από την οικογένειά του καίκι διέφυγε από τις Αλυκες Αχαγιάς στην Αλβανία, παίρνοντας μαζί του και έναν από τους δυό γυιούς του και αφήνοντας πίσω τον άλλον και τη σύζυγό του.

Από την Αλβανία, πέρασε στην Πολωνία όπου ανεδείχθη σε Πρόεδρο Κοινότητος προσφύγων κομμουνιστών και των ομήρων τους. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1977, μετά την αναγνώριση του ΚΚΕ από τον Κων. Καραμανλή και την παροχή ασυλίας. Ανεδείχθη σε μέλος τηε ΚΕ της Πολιτικής Επιτροπής Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης (Π.Ε.Α. Ε.Α.) και υπέυθυνος για τη Δυτική Ελλάδα.

Ενδιαφέρον είναι ότι κυκλοφορούσε πάντα με εκπαιδευμένο Γερμανικό ποιμενικό σκύλο και φανερά οπλισμένος, ενώ σύμφωνα με ο σκύλος τον έσωσε σε δύο απόπειρες που έγιναν εναντίον του από συγγενείς θυμάτων του. Απέθανε πλήρης ημερών και η κηδεία του έγινε με τιμές από τους συντρόφους του της Δυτικής Αχαίας.

Τα θύματα της Κόκκινης Τρομοκρατίας, σαν αυτά του Χριστόφορου Ρεμπούτσικα, πότε θα τιμηθούν;

Είναι καιρός να καθιερωθεί «Εθνική Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Κομμουνισμού στην Ελλάδα».