Ελληνικός Υπαρκτός Σοσιαλισμός

30 Μαΐου 2020

Γιατί “σήκωσε πανιά” και η ΦΑΓΕ

12-Οκτ-2012

Του Γιώργου Κράλογλου......

Όταν ο κυρ-Θανάσης ο γαλατάς, της οδού Πατησίων, εμπιστεύονταν τα σχέδια των παιδιών του, Κυριάκου και Γιάννη Φιλίππου, να φτιάξουν βιομηχανικό συγκρότημα για γάλα και γιαούρτια ούτε που πέρναγε από το μυαλό του ότι κάποια στιγμή η έδρα του ομίλου της οικογένειας Φιλίππου θα μεταφερόταν (αναγκαστικά) στο Λουξεμβούργο.Όταν ο Μποδοσάκης έστηνε βιομηχανίες υλικών αμύνης ακόμη και με πολιτική παράκληση και υπόδειξη να βοηθήσει την Ελλάδα στους πολέμους της. Ο Νιάρχος έχτιζε το μεγαλύτερο ναυπηγείο των Μεσογείων. Και οι Γάλλοι μετέφεραν την παραγωγή αλουμινίου τους, της Ευρώπης, στην Ελλάδα δεν είχε κανείς τους ιδέα για τον «σοσιαλισμό του χαβαλέ» που θα ακολουθούσε.

Ρούλα Πατεράκη: Η συνεργασία με τον Ρουβά και οι φίλοι που της έκοψαν την «καλημέρα»

1 Φεβρουαρίου 2015

«Αυτό με τον Σάκη Ρουβά δεν είναι τίποτα μπροστά σε εκείνο με την Αλίκη. Οι μισοί μου φίλοι μου έκοψαν το άλλο πρωί την "καλημέρα". Απέκτησα ξαφνικά φανατικούς εχθρούς. Για τρία χρόνια, μέχρι να φύγει, ήμασταν φίλες. Εκμυστηρευτήκαμε η μία στην άλλη πολλά. Ήταν πολύ ευφυής. Ήθελε να κάνει στροφή στην καριέρα της. Γνώριζε τις δυνατότητες της ηλικίας της, την πίεση των θαυμαστών της και τα στενά χρονικά περιθώρια για μια γενναία στροφή. Ήξερε τι ήθελε. Αν μπορούσε να το κάνει. Κι αν προλάβαινε...

Η αυτογνωσία είναι πολύ σημαντικό πράγμα σε ένα σταρ. Γιατί οι περισσότεροι δεν έχουν καμία επίγνωση. Άλλο να είσαι φιλόδοξος και άλλο ματαιόδοξος. Ήταν πολύ εργατική, κάναμε πρόβες χωρίς πεντάωρα και συνδικαλισμούς. Ακόμα κι όταν αρρώστησε. Ίσως γι' αυτό δεν το καταλάβαμε. Δούλευε ενώ ήταν άρρωστη ήδη τρία χρόνια», σημείωσε η Ρούλα Πατεράκη.

17 Νοέμβρη: Καιρός να «θάψουμε το Πτώμα»

ΔΕΥΤΈΡΑ, 17 ΝΟΕΜΒΡΊΟΥ 2014

17 Νοέμβρη: Καιρός να «θάψουμε το Πτώμα»

. Ραφαήλ Καλυβιώτης 

του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη

Το πρώτο βασικό μάθημα που «λάβαμε» σαν νέα γενιά είναι ότι τη στρατιωτική δικτατορία την έριξε το κίνημα του Πολυτεχνείου και όχι τα βίαια γεγονότα στην Κύπρο. Όπως το σκληρό μετεμφυλιακό κράτος χρειαζόταν το αφήγημα του «αντι – κομμουνισμού», έτσι και το μεταπολιτευτικό κράτος χρειαζόταν τον ιδρυτικό μύθο του «Πολυτεχνείου». Φυσικά, αυτό δε σημαίνει ότι το μετεμφυλιακό κράτος δεν αντιμετώπισε μία υπαρκτή κομμουνιστική απειλή ούτε ότι το μεταπολιτευτικό σύστημα δεν απειλείτο από μία αντι – δημοκρατική εκτράχυνση. Το πρόβλημα και με τα δύο αυτά σαθρά συστήματα έγκειται στο ότι καπηλεύτηκαν τα, από τα κάτω αιτήματα του έθνους, και τα χρησιμοποίησαν προς όφελός τους για να παραμένουν στην εξουσία.

Υπάρχει ελπίδα μέσα στην κατάντια;

Πέμπτη, 9 Ιανουαρίου 2014

Υπάρχει ελπίδα μέσα στην κατάντια;

. Ανδρέας Ανδριανόπουλος

Απέδρασε και ο Χριστόδουλος Ξηρός! Μέσα στον ανεμοστρόβιλο ηλιθιοτήτων και απερίσκεπτων αυθαιρεσιών που κατακλύζουν την σημερινή ελληνική πραγματικότητα πληροφορηθήκαμε πως τρομοκράτες, καταδικασμένοι σε έξη φορές ισόβια για φόνους, ληστείες και άλλα ελαφρότερα αδικήματα, έκοβαν κατά διαστήματα τις βόλτες τους έξω από τα σίδερα της φυλακής.

Μάθαμε μάλιστα πως από τους καταδικασμένους τρομοκράτες, λιγότεροι από τους μισούς βρίσκονται αυτή την ώρα έγκλειστοι!! Γιατί λοιπόν κάποιοι να μην επιδοθούν και τώρα στο ευγενές αυτό «λειτούργημα»; Είναι αστείες οι διαβεβαιώσεις του αρμόδιου Υπουργού πως θα ληφθούν μέτρα ώστε να αλλάξει τώρα το σύστημα των αδειών αυτών. Μα και οι Μαζιώτης και Ρούπα χρησιμοποιώντας την ίδια άδεια δεν απέδρασαν; Τι έγινε έκτοτε;