Στις 30 Ιουνίου 1955, πραγματοποιήθηκαν στις Θερμοπύλες τα αποκαλυπτήρια του μνημείου του Λεωνίδα από τον βασιλιά Παύλο, παρουσία μελών της βασιλικής οικογένειας, επισήμων και πλήθους πολιτών. Η τελετή αποτέλεσε σημαντικό σταθμό στη νεότερη μνημειακή ανάδειξη του ιστορικού πεδίου της μάχης του 480 π.Χ., προσδίδοντας υλική μορφή στη διαχρονική αναφορά στη θυσία των υπερασπιστών των Θερμοπυλών.
Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα είναι εξωφρενικό! Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, κανένας επίσημος δεν αναφέρει το όνομά του, στις επετειακές δηλώσεις του!
Λες και την εποχή εκείνη, κυβερνούσε την Ελλάδα ο «κανένας»! Υπήρχε ένα άγαλμα του Ιωάννη Μεταξά, στην γενέτειρά του, Κεφαλονιά. Το άγαλμα κατεδαφίστηκε από «δημοκρατικούς πολίτες», τον Φεβρουάριο του 1982, με τις ευλογίες της τότε κυβέρνησης της «αλλαγής».
Μνημείο Πεσόντων του Έπους του 1940. Πρόκειται για ένα Πάρκο Μνήμης, μια εντυπωσιακή, σύγχρονη κατασκευή που αποτελείται από 117 κύβους και 468 μαρμάρινες πλάκες, πάνω στις οποίες έχουν χαραχθεί ξεχωριστά τα ονόματα και των 13.976 Ελλήνων πεσόντων του Ελληνοϊταλικού Πολέμου.
Η Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης καταδικάζει με τον πιο ευθύ και κατηγορηματικό τρόπο τον βανδαλισμό, τη νύχτα της 22ας προς 23η Μαρτίου, της προτομής του ήρωα της Ε.Ο.Κ.Α και ιδρυτή της Ε.Φ.Ε.Κ Θεσσαλονίκης, Κυριάκου Μάτση, που βρίσκεται μπροστά από τη βιβλιοθήκη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Το μνημείο Ελευθερίας
ανεγέρθηκε το 1973 για να τιμήσει τους μαχητές της ΕΟΚΑ στον Απελευθερωτικό αγώνα της Κύρπου του 1955-1959. Βρίσκεται στον Προμαχώνα Ποντοκατάρο των ενετικών τειχών.[1]
Το μεγάλο μνημείο περιέχει πολλά αγάλματα. Στην κορυφή της δομής, ένα άγαλμα αντιπροσωπεύει τα ρολόγια της ελευθερίας πάνω από δύο ηρωικούς αγωνιστές της ΕΟΚΑ που ανοίγουν τις αλυσίδες για να ανοίξουν τη πύλη της φυλακής, επιτρέποντας σε ελληνοκύπριους αιχμαλώτους, αγρότες και κληρικούς (αντιπροσωπεύεται από διάφορα αγάλματα) να ξεφύγουν από τη Βρετανική κυριαρχία
Ανθέλληνες αναρχοφασίστες ακροαριστεροί έγραψαν με σπρέι τις βάσεις των αγαλμάτων που βρίσκονται στην πλατεία, πίσω από το σταθμό του μετρό «Αγίας Σοφίας».
Η Λεωφόρος των Ηρώων στο Πεδίον του Άρεως αποτελεί μνημειακό σύνολο με 21 μαρμάρινες προτομές ηρώων της Επανάστασης,
τοποθετημένες στον χώρο, σταδιακά, από το 1937 έως το 2005. Το αρχικό σύνολο περιλάμβανε 16 μορφές αγωνιστών, η φιλοτέχνηση των οποίων ανατέθηκε το 1934, επί πρωθυπουργίας Παναγή Τσαλδάρη, σε μέλη του Σωματείου Ελλήνων Γλυπτών, με δαπάνες που καλύφθηκαν από την ελληνική κυβέρνηση και τον ελληνικό λαό μέσω εράνου. Τα αποκαλυπτήρια έγιναν στις 24 Μαρτίου 1937, στο πλαίσιο των εορτασμών της εθνικής επετείου από το μεταξικό καθεστώς. Από το 1956 και εξής άλλες πέντε προτομές εντάχθηκαν στον χώρο, με πρωτοβουλία κυρίως εθνοτοπικών συλλόγων.
Το Μνημείο των Αθανάτων του Έθνους
Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του Μνημείου αποτελούν ο βωμός, στον οποίο θα καίει άσβεστη η αιώνια φλόγα στην μνήμη των Αθανάτων, συμβολίζοντας με αυτό τον τρόπο τον διαχρονικό σεβασμό στους Πεσόντες και το άσβεστο πάθος για προσφορά στην Πατρίδα, καθώς και ο ιστός της Σημαίας, προς τον οποίον προοπτικά και νοητά καταλήγουν όλες οι επιτύμβιες πλάκες με τα ονόματα των υπέρ Πατρίδος Πεσόντων Ηρώων, οι οποίοι κατ’ αυτόν τον τρόπο «ατενίζουν» τρόπον τινά το ιερό σύμβολο της Ελλάδος για το οποίο προσέφεραν την ζωή τους.
Τα 121.692 ονόματα των καταγεγραμμένων Πεσόντων στα πεδία των μαχών, θα αποτελούν μια διαχρονική υπενθύμιση της ιστορικής κληρονομιάς και της ευθύνης για την εξασφάλιση στο ακέραιο κάθε σπιθαμής ελληνικού εδάφους
Λιθουανία: Διαλύεται σοβιετικό μνημείο σε νεκροταφείο του Βίλνιους - Αντιρρήσεις από τον ΟΗΕ
Το επιβλητικό μνημείο, από γκρίζο γρανίτη, βρίσκεται στο κοιμητήριο Αντακάλνις και αποτελείται από έξι αγάλματα στρατιωτών του Κόκκινου Στρατού. Αφού παρέμεινε υπό σοβιετική κατοχή επί 50 χρόνια, η Λιθουανία κήρυξε την ανεξαρτησία της το 1991. Με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, η χώρα αποφάσισε να απαλλαγεί από την κληρονομιά της ΕΣΣΔ.
«Είναι μια ημέρα χαράς, μια ευτυχισμένη στιγμή», είπε ο δήμαρχος Ρεμίγιους Σιμάσιους στους δημοσιογράφους, αφού επισκέφθηκε τον χώρο.
ΙΩΑΝΝΗΣ Κ. ΜΠΟΥΓΑΣ (Ioannis Bougas) - Ιστορία 1940-1949
