Αν ο Εθνικός Στρατός είχε ηττηθεί στο Βίτσι και στο Γράμμο, η Ελλάδα θα είχε οδηγηθεί στην πλήρη ενσωμάτωση στο σοβιετικό μπλοκ, μετατρέποντας τη χώρα σε μια κλασική «Λαϊκή Δημοκρατία» στα πρότυπα των υπόλοιπων βαλκανικών γειτόνων. Το γεωπολιτικό αποτύπωμα αυτής της εξέλιξης θα σήμαινε την οριστική αποκοπή της Ελλάδας από τη Δύση, την ακύρωση του Δόγματος Τρούμαν και του Σχεδίου Μάρσαλ, και την εγκαθίδρυση ενός μονοκομματικού, ολοκληρωτικού καθεστώτος υπό την απόλυτη καθοδήγηση της Μόσχας και των περιφερειακών δορυφόρων της.Στο εσωτερικό της χώρας, η επικράτηση του Δημοκρατικού Στρατού θα πυροδοτούσε ένα πρωτοφανές κύμα βίαιων εκκαθαρίσεων, μαζικών εκτελέσεων και πολιτικών διώξεων εναντίον της ηττημένης παράταξης, των αστυνομικών, των στρατιωτικών και των αστών. Η οικονομία θα κατέρρεε μέσα από την άμεση κρατικοποίηση των πάντων, τη βίαιη κολεκτιβοποίηση της αγροτικής παραγωγής και την κατάργηση της ιδιωτικής περιουσίας, βυθίζοντας τον ελληνικό λαό στην απόλυτη φτώχεια και την απομόνωση.Το πιο τραγικό ίσως τίμημα θα αφορούσε την ίδια την εδαφική ακεραιότητα της χώρας. Με δεδομένη την εξάρτηση του ΚΚΕ από την υποστήριξη του Τίτο και του Δημητρόφ, η ήττα στο Γράμμο θα άνοιγε διάπλατα τον δρόμο για την απόσχιση της Μακεδονίας και τη δημιουργία μιας «ενιαίας και ανεξάρτητης Μακεδονίας» υπό σλαβική κυριαρχία. Η Ελλάδα θα έβγαινε από τον πόλεμο όχι μόνο οικονομικά και κοινωνικά ισοπεδωμένη, αλλά και εδαφικά ακρωτηριασμένη, μετατραμμένη σε ένα φοβικό, απομονωμένο κομμουνιστικό προτεκτοράτο στα νότια Βαλκάνια.