Ioannis Bougas

12/6/1942. Τρία χρόνια πριν συναντήσει τον Πλάστη του, ο Άρης Βελουχιώτης δεχεται ρίψη υλικών από τη Βρετανική SOE για τον κομμουνιστικό ΕΛΑΣ! Η Αρχή της Τραγωδίας!

Ο Βελουχιώτης συνέχισε να λαμβάνει υλικά και λίρες από τους Βρετανούς, παρότι δυσανασχετούσε και γκρίνιαζε για την παρουσία τους στην Ελλάδα, σκεπτόμενος ότι στο τέλος θα τους έβρισκε εμπόδιο, όπως και πραγματικά έγινε. Οι Βρετανοί απέτρεψαν την επιβολή Σταλινικής δικτατορίας στην Ελλάδα.

Ένα απόσπασμα από την «Ελληνική Βανδέα», σχετικό με τις πρώτες ρίψεις υλικών και λιρών στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και όχι μόνον:

«...Η επόμενη ρίψη υλικών και λιρών έγινε στις 12 Ιουνίου 1942, με την ονομασία Cracking III* κοντά στη Σπερχειάδα Φθιώτιδος, με βασικό παραλήπτη τον Άρη Βελουχιώτη. Είχε οργανωθεί από τον «Οδυσσέα», σε συνεργασία με ανθρώπους της ΚΕ του ΕΑΜ. Τα υλικά της αποστολής αυτής ήταν πολλαπλάσια της Cracking II. Ένα σύνολο 52 χάρτινων κιβωτίων και δεμάτων, εκ των οποίων οκτώ μεγάλα και 44 μικρότερα. Περιείχαν όπλα, χειροβομβίδες, έναν ασύρματο, μπαταρίες ασυρμάτου, στρατιωτικές στολές, άρβυλα, ιατρικό υλικό και τρόφιμα. Η ρίψη έγινε από μεγάλο ύψος και τα υλικά διασκορπίσθηκαν παρά πολύ. Πολλά υλικά, μεταξύ των οποίων και ο ασύρματος, κατάσχέθηκαν από τους Ιταλούς, ενώ άλλα συγκεντρώθηκαν από κατοίκους των γύρω χωριών. Μερικοί τα παρέδωσαν εθελοντικά, ενώ άλλα συγκεντρώθηκαν από τον Βελουχιώτη, συχνά μετά από αρκετή βία.

Ο Βελουχιώτης λοιπόν δεν συγκρότησε ομάδα μόνο με την προσωπικότητά του, αλλά και με τη βοήθεια των υλικών και χρυσών λιρών της SOE. Μαζί με αυτά, καίριο ρόλο στην ανάδειξή του σε καπετάνιο έπαιξε ο Ανδρέας Τζήμας. Ο Άρης τότε είχε ελάχιστους αντάρτες, και δεν ήξερε τι να κάνει τα υλικά που του έριχναν. Με τις χρυσές λίρες αγόραζε για δεύτερη φορά πατάτες στη Φθιώτιδα, όταν η SOE στο Κάιρο δεν είχε ακούσει ούτε το όνομά του. Ο Σεφεριάδης, με προτροπή του «Οδυσσέα» έφερε τον Καραλίβανο σε επαφή με τον Βελουχιώτη, και συμφώνησαν να προσχωρήσει στην ομάδα του. Όλα αυτά δείχνουν έλλειψη σοβαρού σχεδιασμού ή ελέγχου από τη SOE. Σκορπούσε πολύτιμα υλικά σε αγνώστους, χωρίς να γνωρίζει τίποτε γι αυτούς, τα σχέδιά τους και την πιθανή χρήση των εφοδίων και των όπλων.

Ένα ακόμη παράδειγμα προσφοράς βοηθείας χωρίς έλεγχο είναι και το κάτωθι. Ο απότακτος Πλωτάρχης Γεώργιος Παπαγιαννόπουλος ήταν μέλος του «Προμηθέα ΙΙ». Από τη θέση αυτή οργάνωσε την πρώτη ρίψη οπλισμού και εφοδίων της SOE στην Πελοπόννησο. Παραλήπτης ο αδελφός του, ο δευτεροετής Εύελπις Ναπολέων Παπαγιαννόπουλος στο χωριό Πιτσά Μεσσηνίας, στον οποίον αεροπλάνο του ΣΜΑ έριξε 15 κιβώτια στις 29 Οκτωβρίου 1942. Ο Παπαγιαννόπουλος δεν είχε ακόμη ομάδα και έκρυψε τα όπλα και τα υλικά μέχρι να συγκεντρώσει αντάρτες, μαζί με τον κομμουνιστή Λοχαγό Κώστα Κανελλόπουλο. Φανατικοί κομμουνιστές, και οι δυό τους, ο Κανελλόπουλος και ο Παπαγιαννόπουλος, πήγαν με προίκα στον ΕΛΑΣ, και οι Μονάδες τους πρωτοστάτησαν σε εγκλήματα στην Πελοπόννησο. Δεν πρέπει να αμφιβάλλουμε ότι μαζί με τα όπλα, τις σφαίρες, τα άρβυλα και τις στρατιωτικές στολές, σε ένα από τα κιβώτια που ρίχτηκαν στον Παπαγιαννόπουλο** τον Οκτώβριο θα υπήρχαν και χρυσές λίρες. Οι χρυσές λίρες συνέχισαν να παρέχονται στους ΕΛΑΣίτες καπετάνιους πλουσιοπάροχα και αργότερα, όταν στην Πελοπόννησο ήρθαν οι Βρετανοί (και Έλληνες) σύνδεσμοι της SOE. Όταν αξιωματικοί του ελληνικού στρατού ζητούσαν όπλα, η SOE το σκεπτόταν και το ξανασκεπτόταν, και συνήθως αγνοούσε τις εκκλήσεις τους.

(*) Η ρίψη της SOE στον Βελουχιώτη ήταν η Τρίτη στην Κατοχή, στην Ελλάδα. Στις 1 Μαρτίου 1942, η SOE οργάνωσε μέσω του ασυρμάτου του «Προμηθέα ΙΙ», την πρώτη δοκιμαστική ρίψη υλικών και χρυσών λιρών στην Κύμη Ευβοίας, με προορισμό το ΕΑΜ για να εφοδιάσει τον συγκροτούμενο ΕΛΑΣ. Σύμφωνα με τον «Προμηθέα ΙΙ» μέρος των υλικών έπεσαν στα χέρια των Ιταλών, αλλά δεν αναφέρεται τίποτε για την τύχη των 1.000 λιρών που έπεσαν μαζί με τα όπλα και τα εκρηκτικά. Η ρίψη με την ονομασία Cracking περιείχε 60 δέματα και 50 κουτιά βομβών με τα εξής τα υλικά: «1.000 χειροβομβίδες, 20 εκρηκτικές χελώνες, οπλοπολυβόλα, τυφέκια, αυτόματα, περίστροφα και πυρομαχικά για τα όπλα».

Στις 28 Μαΐου 1942, ο δικηγόρος Αλέξανδρος Σεφεριάδης μέσω του ασυρμάτου του «Προμηθέα ΙΙ», οργάνωσε ρίψη υλικών και (φυσικά) χρυσών λιρών στον λήσταρχο Καραλίβανο, στη Γκιώνα. Το όνομα της αποστολής ήταν Cracking II, και περιείχε πιστόλια, πιστόλια χειρομβοβίδων, πολυβόλα, χειροβομβίδες, άρβυλα, ιατρικό υλικό και πυρομαχικά, αλλά όχι εκρηκτικά.

(**)Γράφει ο Σωτήριος Α. Παπαδόπουλος από το Κούβελα Άνω Μεσ¬σηνίας: “...Μου είπε κάποιος του γειτονικού χωριού Χαλκιά ότι το καλοκαίρι του 1943, στο δρόμο προς το χωριό Ψάρι, όπου διέμενε η οικογένεια του καπετάνιου του ΕΛΑΣ Ναπολέοντα Παπαγιαννόπουλου, συνάντησε τον πατέρα του καπετάνιου τούτου, ιερέα. Μετέφερε στον ώμο ένα βαρύ σάκκο και όταν ζήτησε να τον βοηθήσει αυτός αρνήθηκε. Ο ιερέας ερχόταν από τον γιο του που στρατοπέδευε τότε με αντάρτες στη θέση «Καμάρι Δρυμί», που βρίσκεται στην άκρη της περιφέρειας του Χαλκιά, προς την πλευρά του υψώματος της «Αγίας Ελένης» Πλατανιών όπου έδρευε η ομάδα της Αγγλικής Αποστολής. Μου είπε ο χωρικός αυτός πως απ᾽ ό,τι κατάλαβε, ο ιερέας αυτός μετέφερε χρυσές λίρες τις οποίες του είχε δώσει ο γιος του ΕΛΑΣιτης καπετάνιος. Γι᾽ αυτό και αρνήθηκε τη βοήθειά του για τη μεταφορά του σάκου». («ΚΟΥΒΕΛΑ, Η ΔΕΚΑΕΤΙΑ 1941 ̶1950 ΣΤΟ ΚΟΥΒΕΛΑ», Σ.Α. Παπαδόπουλος, Ἀθήνα 2004, σελ. 45).

Πηγή: «Η Ελληνική Βανδέα», Ιωάννης Κ. Μπουγάς, Εκδόσεις Πελασγός