Με αφορμή την πρόσληψη ενός αρνητή στράτευσης στον στρατηγικό σχεδιασμό του πρωθυπουργού
Σάββας ΚαλεντερίδηςΟι έννοιες «στρατηγικός σχεδιασμός» και «στρατηγική πρόβλεψη» μάλλον είναι παντελώς άγνωστες στους Ελληνες πολιτικούς, και ειδικά σε εκείνους που κυβέρνησαν και κυβερνούν την Ελλάδα. Οχι ότι δεν προβλέπονται τέτοιες θέσεις στον κρατικό και τον κυβερνητικό μηχανισμό. Προβλέπονται, πλην όμως τις καταλαμβάνουν, με την κυριολεκτική έννοια του όρου, κομματικοί εγκάθετοι, συνήθως άτομα εντελώς άχρηστα και φυσικά μη έχοντα καμία σχέση με την έννοια της στρατηγικής.
Στο παρελθόν, στη δεκαετία του '80, τις θέσεις αυτές καταλάμβαναν άτομα που είχαν ως κύρια προσόντα κάποια εμφανισιακά χαρακτηριστικά, δηλαδή μούσι, ζιβάγκο και επαναστατικό ύφος!
Επί κυβερνήσεων της λεγόμενης Δεξιάς, τις καταλάμβαναν στην καλύτερη περίπτωση γιάπηδες, που κι αυτοί δεν είχαν σχέση με το αντικείμενο ή, αν είχαν, έσερναν πίσω τους άλλα... βαρίδια, τα οποία εξουδετέρωναν τα όποια προσόντα τους. Η περίπτωση του Παπασταύρου, που είχε καταντήσει να είναι στην κυριολεξία η σκιά του Αντώνη Σαμαρά, λες και ήθελαν και οι δύο να δώσουν ένα μήνυμα σε κάποια κέντρα, είναι χαρακτηριστική!
Μπορεί οι προηγούμενοι πρωθυπουργοί να έκαναν σφάλματα, ακόμα και εγκλήματα, στον τομέα αυτόν, αλλά ο σημερινός πρωθυπουργός το... τερμάτισε, όπως θα έλεγε στη γλώσσα που χρησιμοποιεί ο κ. Καρανίκας, ο οποίος ήδη έχει περάσει στην Ιστορία ως ένας εκ των συμβούλων Στρατηγικού Σχεδιασμού Ελληνα πρωθυπουργού!