Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016

Φοιτητές-τραμπούκοι, η πραγματική Αριστερά και ο ολοκληρωτισμός του ΣΥΡΙΖΑ

Ο πρώην πρύτανης του Πολυτεχνείου Κρήτης, κ. Ιωακείμ Γρυσπολάκης, μιλά στο liberal.gr. Αφορμή για τη συνέντευξη στάθηκε μια συγκλονιστική του μαρτυρία: φοιτητές πέταξαν εναντίον του μια τούρτα δηλητηριασμένη με.. αρσενικό!
Ο κ. Γρυσπολάκης μιλά επίσης για τις πραγματικές αξίες μιας σύγχρονης Αριστεράς, για τα συμπλέγματα του Εμφυλίου και καταγγέλλει το σημερινό ολοκληρωτισμό του ΣΥΡΙΖΑ.
Παράλληλα, έχοντας συμμετάσχει σε τρεις προσπάθειες μεταρρύθμισης της Παιδείας, αναλύει την κατάσταση στα ελληνικά πανεπιστήμια και καταθέτει ενδιαφέρουσες προτάσεις για την Παιδεία και το πως αυτή μπορεί να αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης.
Συνέντευξη στον Απόστολο Σκουμπούρη

Κύριε Γρυσπολάκη, είστε ένας άνθρωπος που έχει υποφέρει πολύ από τραμπουκισμούς με… αριστερό πρόσημο. Πόσες επιθέσεις έχετε δεχτεί έως τώρα για τις απόψεις σας περί ασύλου;
Πολλές. Στο γραφείο του πρύτανη, στην αίθουσα Συγκλήτου, στο γραφείο του καθηγητή Γρυσπολάκη, στο δρόμο, σε πλατείες, ακόμη και έξω από το σπίτι μου. Όμως, αν χρειαζόταν θα επαναλάμβανα με το ίδιο σθένος αυτά που έλεγα και θα μαχόμουν με την ίδια ορμή για τη διάδοση των αξιών, στις οποίες πιστεύω. Δεν με τρόμαξε ποτέ με τα καψόνια και τις προσβολές  ο χουντικός συνταγματάρχης Καραχάλιος στο Διδυμότειχο, όπου υπηρέτησα το 1971-1972. Πόσο μάλλον αυτά τα φασιστοειδή, που ήσαν τύποις φοιτητές, αλλά στην ουσία τρομοκράτες και εχθροί της Δημοκρατίας.
Τι πιστεύετε ότι «οπλίζει» το χέρι και κυρίως την ψυχή ενός νέου ώστε να μάχεται υπέρ κατεστημένων (άσυλο, κομματικές νεολαίες, καθόλου αλλαγές) που ουσιαστικά τον ακυρώνουν, τον καταστρέφουν, του στερούν το μέλλον;
Η προοπτική της σταδιοδρομίας στο κόμμα. Λαμπρό παράδειγμα ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Σταδιοδρόμησε και έγινε γνωστός ως καταληψίας από το Λύκειο και στη συνέχεια στο ΕΜΠ, προσόν αρκετό να του δώσει την ηγεσία ενός κόμματος και στη συνέχεια της χώρας. Αυτό που τους οπλίζει και τους ενθαρρύνει, πρωτίστως, είναι η πίστη τους στην ήσσονα προσπάθεια και η αμάθειά τους, που αποδεικνύεται ότι είναι προσόν αρκετό να τους οδηγήσει σε ανώτατα αξιώματα.
Πως έφτασε μια χώρα που γέννησε τη δημοκρατία να μπει σε τέτοιο θεσμικό εγκλωβισμό και αυτοευνουχισμό, ώστε να υπερασπίζεται για χρόνια ένα πανεπιστημιακό άσυλο που στην ουσία ακύρωνε το λόγο για τον οποίο καθιερώθηκε;
Η Ελλάδα γέννησε την έννοια της Δημοκρατίας, αλλά όχι τις αξίες του Διαφωτισμού. Η έννοια του ακαδημαϊκού ασύλου ήταν ένα εύρημα κάλυψης των παρανομιών των κομματικών νεολαιών, αφού εν καιρώ δημοκρατίας είναι κενή νοήματος. Η ελεύθερη διακίνηση ιδεών είναι συνταγματική ρήση και ισχύει σε όλη την Ελληνική Επικράτεια. Γιατί θα έπρεπε να το καθιερώνει ρητώς ένας νόμος για τα Πανεπιστήμια; Σε καιρούς κατάλυσης του Συντάγματος ούτως ή άλλως δεν έχει ισχύ η προστασία της ελεύθερης έκφρασης.
Για την Aριστερά
Με πολύχρονη θητεία στη νεολαία Λαμπράκη, μέλος του ΚΚΕ από το 1980 και κατόπιν του Συνασπισμού έως το 2007, αν μη τι άλλο, δικαιούστε να ομιλείτε για την Aριστερά. Λοιπόν, πιστεύετε ότι τα… βιβλία της αριστεράς πρέπει να ξαναγραφούν από την αρχή; Ποιες είναι οι αξίες που πρέπει να πρεσβεύει μια σύγχρονη, ενεργή και ζωντανή αριστερά ή έστω κεντροαριστερά και ποιες είναι οι… πεθαμένες δοξασίες που πρέπει να αποχωριστεί;
Τα πάντα ρει. Παγκόσμιες αξίες είναι μόνον αυτές του ανθρωπισμού, της αξιοπρέπειας, του σεβασμού της προσωπικότητας και το δικαίωμα στη ζωή. Οι θεωρίες, που βασίζονται σε δόγματα, οφείλουν να ανανεώνονται και να λαμβάνουν υπ’ όψιν τους τα νέα δεδομένα, τις νέες ανάγκες και τις νέες συνθήκες. Οι αξίες της Αριστεράς οφείλουν να είναι η ελευθερία στη σκέψη και στη δραστηριότητα, η ενθάρρυνση της πρωτοβουλίας, η ενθάρρυνση της ευγενούς άμιλλας και η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, δηλαδή της παιδείας, της υγείας και της ασφάλισης.
Η ισοπέδωση στις αξίες και η δαιμονοποίηση της αριστείας, της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και της ελεύθερης έκφρασης γνώμης αποτελούν την επιτομή του ολοκληρωτισμού. Η σημερινή έκφραση της Αριστεράς σκέφτεται και πράττει ενάντια σε όλα αυτά που προανέφερα. Γι αυτό θεωρώ ξεπερασμένες τις ιδέες και τις πρακτικές της.
Κατά πόσο συνδέεται η αδυναμία πολλών εκ του αριστερού χώρου να αντιληφθούν τις εξελίξεις των καιρών και να προσαρμοστούν, με την… πίστη στο ιδεατό, με θρησκευτικά στοιχεία, σε κάτι υπερβατικό που κάποτε αγάπησαν αλλά δεν υπάρχει;
Οι θρησκείες βασίζονται σε δόγματα, που βοήθησαν μόνον τους αδύναμους να σκεφτούν με κριτικό πνεύμα. Οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να πιστεύουν σε θρησκείες, αρκεί να μην εμποδίζουν τους άλλους ανθρώπους και να μην ενεργούν ως εμπόδια στην πρόοδο της κοινωνίας.
Πως πιστεύετε ότι η υπερβατική (θρησκευτικού τύπου) πίστη για κάτι ιδεατό, που όμως μένει μόνο στη θεωρία λειτουργεί ως ιδεολογική… φράξια και εσωτερική… αστυνομία, ώστε να μην αφήνει «δρόμους » προσαρμογής;
Οι ιδεοληψίες, η πίστη στο υπερβατικό, η εμμονή στα δόγματα και η άσκηση βίας εναντίον όσων δεν πιστεύουν σε ιδεοληψίες ή στις απόψεις σου οφείλονται στην έλλειψη παιδείας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο στην Ελλάδα είναι συχνό το φαινόμενο της δαιμονοποίησης του διαφορετικού. Είναι επειδή αδυνατούμε να το αναλύσουμε και να το κατανοήσουμε. Το βλέπουμε σήμερα στην σκέψη και πρακτική των μελών της κυβέρνησης. Οι γνωσιακές ελλείψεις πολλών εξ αυτών, οι ιδεοληψίες με τις οποίες γαλουχήθηκαν και οι συμπλεγματικές τους αντιλήψεις από τον χαμένο Εμφύλιο Πόλεμο τους οδηγούν στο να μην αισχύνονται για την αδυναμία τους να κυβερνήσουν και να προσαρμοστούν στη σημερινή παγκόσμια πραγματικότητα.
Η αυτογνωσία, η αυτοκριτική και η ενδοσκόπηση είναι διαδικασίες δύσκολες. Κάποιοι, δεν τολμούν να ανασκευάσουν και να αναθεωρήσουν μπροστά στον κίνδυνο να «καταστραφούν» δεκάδες χρόνια από την πρότερη ζωή τους… Είναι έτσι;
Προκειμένου ένας άνθρωπος να πραγματοποιήσει τα βήματα, που περιγράφετε, πρέπει να έχει αναπτύξει κριτική σκέψη, να έχει αποκτήσει εγκύκλιο παιδεία, να έχει μελετήσει ιστορία και να έχει ελευθερία σκέψης. Η αναθεώρηση εσφαλμένων αντιλήψεων είναι ίδιον των ελεύθερα σκεπτόμενων ανθρώπων και όχι εκείνων, που παραμένουν προσκολλημένοι σε δόγματα και είδωλα. Η καταστροφή, που επέφεραν τα δόγματα και οι ολοκληρωτικές αντιλήψεις στην Ευρώπη του 20ου αιώνα, έχουν περιγραφεί με κάθε λεπτομέρεια από τον Marcel Gauchet στο τρίτομο πόνημα "Η άνοδος «ης Δημοκρατίας ΙΙΙ – Η Δημοκρατία υπό τη δοκιμασία των ολοκληρωτισμών».
Μέσω τέτοιων… συμπτωμάτων, φτάσαμε στο σημείο κάποιοι να θεωρούν το μοντέλο της Βενεζουέλας ως την επιτομή του πετυχημένου συστήματος! Και παρά τις εξελίξεις, ορισμένοι συνεχίζουν να βλέπουν εχθρούς και καπιταλιστικές… μάγισσες! Τι απαντάτε;
Η προσπάθεια επιβολής καθεστώτος ολοκληρωτισμού από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον εμφανής. Ο ολοκληρωτισμός, βασιζόμενος στο δόγμα της προσήλωσης στον ηγεμόνα, που κατέχει την απόλυτη αλήθεια, πρέπει να δημιουργεί συνεχώς εχθρούς, προκειμένου να σπέρνει το φόβο στους πολίτες και να προβάλλει τον παντογνώστη ηγεμόνα ως σωτήρα. Ο κ. Τσίπρας, ως εντρυφήσας στις καταλήψεις, με μόνο όπλο την ικανότητά του να λέει ψέματα και την άλλη στιγμή να τα αναιρεί, έπρεπε να βρει ένα πρότυπο. Και αυτός ήταν μέχρι πρότινος ο Τσάβες. Προ 11 μηνών μίλησε από το βήμα της Βουλής λέγοντας ότι δεν θα βρεθεί ούτε ένας βουλευτής που θα ψηφίσει υπέρ της μείωσης του ΕΚΑΣ. Προ εβδομάδας τον κατήργησε.
Κρίση αξιών και Παιδεία
Στην Ελλάδα υπάρχει μια κρίση αξιών, σύγχυση υπαρξιακή, δομική. Έχει καλλιεργηθεί μια κουλτούρα… καταστροφής, δίκην… ακτιβισμού. Το βλέπουμε παντού γύρω μας. Ποια θα πρέπει να είναι η απάντηση της παιδείας σ’ όλο αυτό;
Η Παιδεία θα πρέπει να αλλάξει άρδην. Η πλέον σοβαρή και συστηματική προσπάθεια, που έγινε ποτέ για την προοδευτική, δηλαδή την αληθινή, μεταρρύθμιση στην Παιδεία πραγματοποιήθηκε στο χρονικό διάστημα 2009-2012 επί υπουργίας Άννας Διαμαντοπούλου. Είμαι υπερήφανος, που συμμετείχα σε αυτήν. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές ίδρυσαν 60 Πρότυπα Πειραματικά Σχολεία, ωθώντας την αριστεία, επέβαλαν την αξιολόγηση δομών και προσώπων, καθιέρωσαν το ολοήμερο σχολείο με την ελεύθερη ζώνη μαθημάτων επιλογής για την επέκταση της παιδείας στους μαθητές, ενώ έφερε κανόνες βασιζόμενους στις ακαδημαϊκές αξίες στα πανεπιστήμια. .
Δυστυχώς, αυτές οι μεταρρυθμίσεις άρχισαν να ξηλώνονται συστηματικά από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που είχε προαναγγελθεί από το 2014 με άρθρα των Κ. Γαβρόγλου, Γ. Σπαθή, Α. Μπαλτά και άλλων στελεχών του. Και αυτό διότι δεν τους ενδιαφέρει η καταδίκη και η αποφυγή της κουλτούρας της καταστροφής. Αντιθέτως, την θεωρούν ως ένα απαραίτητο συστατικό της επιβολής του καθεστώτος τους. Προσφάτως, μάλιστα αποποινικοποίησαν τις καταλήψεις στα σχολεία, προς δόξαν των φασιστοειδών.
Πρόσφατα μιλήσατε στο Συνέδριο της Δράσης. Πως μπορεί η Παιδεία να χρησιμοποιηθεί ως μοχλός ανάπτυξης;
Η Παιδεία πρέπει να διαρθρωθεί με τρόπο, που θα ενθαρρύνει την πρωτοβουλία των παιδιών, να δίνει κίνητρα και να έχει αρωγό μία Πολιτεία, που ενθαρρύνει την αριστεία και την ευγενή άμιλλα, να προάγει τους ικανούς και να μεριμνά για τους αδύναμους. Η Πολιτεία οφείλει να αποφασίσει για:
1. Χωροταξική αναδιάρθρωση των Πανεπιστημίων και ΤΕΙ με μείωση των Πανεπιστημίων σε 12-14 και των ΤΕΙ σε 10. Όλα τα τμήματα μιας σχολής να λειτουργούν στην ίδια πόλη, όπως προέβλεπε αρχικά ο ν. 4009/2011.
2. Η Μεταλυκειακή Εκπαίδευση να απαρτίζεται από τα Πανεπιστήμια 4ετούς φοίτησης, τα ΤΕΙ 3ετούς φοίτησης και τα Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης 2ετούς φοίτησης. Στα τελευταία μετακομίζουν πολλές σχολές των ΤΕΙ, όπως ιχθυοκαλλιέργειας, επεξεργασίας ξύλου, ανθοκομίας, οδοντοτεχνιτών, βρεφονηπιοκόμων κ.α.
3. Στα Πανεπιστήμια και ΤΕΙ εισάγονται το 40% των απολυομένων από τα Λύκεια, αντί του 80% που εισάγεται σήμερα. Με αυτόν τον τρόπο θα εκπαιδεύουμε τεχνίτες και δεν θα έχουμε 12πλάσιους δικηγόρους, 10πλάσιους γιατρούς και 6πλάσιους μηχανικούς από όσους μπορεί η κοινωνία μας να απορροφήσει.
4. Τροποποιείται το άρθρο 16 του Συντάγματος με την μετατροπή των ΑΕΙ σε ν.π.ι.δ., αντί του ν.π.δ.δ., κάτι που έκανε η Χούντα το 1967 προκειμένου να ελέγχει απόλυτα τα πανεπιστήμια. Επιτρέπεται η λειτουργία μη κρατικών ΑΕΙ, όπως επιτρέπεται η λειτουργία ιδιωτικών νηπιαγωγείων, δημοτικών σχολείων, γυμνασίων, λυκείων, ΙΕΚ και Κολλεγίων. Πρέπει να πούμε την αλήθεια, γιατί αυτό έχει ανάγκη η κοινωνία. Θα επαναλάβω για πολλοστή φορά ότι "στο παγκοσμιοποιημένο ψεύδος είναι επαναστατική πράξη το να λες την αλήθεια" (George Orwell).
Έτσι θα πατάξουμε τον λαϊκισμό, που μας έφερε στη σημερινή διάλυση. Τέλος, η Τριτοβάθμια Εκπαίδευση θα πρέπει να συνδεθεί με την επιχειρηματικότητα, ώστε να μεταφέρεται η τεχνογνωσία και η ερευνητική δραστηριότητα στις επιχειρήσεις. Αυτό θα κάνει τις επιχειρήσεις ανταγωνιστικές και θα ανοίξει νέες θέσεις εργασίας.
Επί χρόνια ακούω προτάσεις για μόνιμη επιτροπή… σοφών για την παιδεία, που θα διαμορφώσουν δομικά ένα συλλογικό πλαίσιο, που θα περιλαμβάνει πετυχημένα μοντέλα του εξωτερικού και θα ισχύσει μόνιμα, ασχέτως αλλαγών κυβέρνησης… Γιατί δεν περπατάει αυτή η ιδέα;
Η ιδέα περπάτησε το 1992, με την επιτροπή του τότε υπουργού παιδείας Γ. Σουφλιά, στην οποία είχα την τιμή να συμμετέχω. Όμως, το 1993 ήρθε ο Δ. Φατούρος, που ως υπουργός παιδείας κατέστρεψε κάθε προοδευτική μεταρρύθμιση, όπως η μείωση της φοιτητικής συμμετοχής στην εκλογή οργάνων, οι δύο κύκλοι σπουδών, η αξιολόγηση και πολλά ακόμη. Αυτή ήταν η απαίτηση της Νεολαίας προς τον τότε πρωθυπουργό που δυστυχώς εισακούστηκε. Ήρθε στη συνέχεια η μεταρρύθμιση της Μ. Γιαννάκου, στην οποία, επίσης, είχα συμμετοχή. Αυτή σπιλώθηκε και πολεμήθηκε σκληρά από τον ΣΥΡΙΖΑ και τα αριστερίστικα κόμματα.
Η εκ μέρους μου στήριξη αυτού του νόμου ήταν και η αιτία της διαγραφής μου από τον ΣΥΝ με εντολή του τότε προέδρου του. Στη συνέχεια ήρθε το πλαίσιο των πέντε νόμων της Α. Διαμαντοπούλου, το οποίο επεξέτεινε τον νόμο Γιαννάκου και μας ενέτασσε πλήρως στον Ενιαίο Ευρωπαϊκό Χώρο Εκπαίδευσης. Πλην όμως, η αντιμεταρρύθμιση είχε ήδη προδιαγραφεί από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που σήμερα είναι στελέχη της κυβέρνησης. Εννοώ τους Α. Μπαλτά, Κ. Γαβρόγλου, Γ. Σπαθή, Ε. Φωτίου, Α. Κουράκη και πολλούς ακόμη.
Θα πρέπει να τονίσουμε ότι η μεταρρύθμιση Διαμαντοπούλου έγινε κατόπιν μακράς συζήτησης, σκέψης, ανταλλαγής απόψεων και πληροφοριών και πρακτικών με επιφανείς προσωπικότητες του χώρου της εκπαίδευσης από ολόκληρο τον κόσμο. Η απάντηση στο γιατί δεν περπατάει αυτή η ιδέα είναι μάλλον προφανής. Πολλοί υπουργοί παιδείας, άσχετοι με το θέμα ή ακόμη και με την ίδια την παιδεία, αισθανόμενοι μειονεκτικά, θεωρούν ότι το όνομά τους θα μείνει στην ιστορία πραγματοποιώντας αλλαγές και όχι βελτιώσεις στο υπάρχον νομικό καθεστώς. Συνήθως, όπως στις περιπτώσεις των Α. Μπαλτά και Ν. Φίλη, οι αντιμεταρρυθμίσεις που πραγματοποιούν οφείλονται είτε στις εμμονές στο δόγμα είτε στην πλήρη άγνοια του θέματος.
Για το νέο πόλο στην κεντροαριστερά
Πολλά ακούγονται για την ανάγκη δημιουργίας ενός ισχυρού πόλου στον προοδευτικό χώρο της λεγόμενης κεντροαριστεράς, που θα ισορροπεί με τον έτερο ισχυρό πόλο της Ν.Δ. Και αυτό γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ μόνο ως εθνολαϊκιστική πρόταση καθιερώνεται. Τι πιστεύετε;
Η χώρα χρειάζεται, ως Ευρωπαϊκή Αστική Δημοκρατία, να στηριχθεί σε δύο πόλους. Αυτοί θα πρέπει να είναι προσηλωμένοι στις προοδευτικές μεταρρυθμίσεις στο Κράτος, στην Παιδεία, στην υγεία, στην Ασφάλιση, δίνοντας έμφαση στην αριστεία, στην ιδιωτική πρωτοβουλία και στην επιχειρηματικότητα. Η ΝΔ προσπαθεί, μετά την εκλογή του Κ. Μητσοτάκη στην ηγεσία της, να εκσυγχρονιστεί και να αποβάλλει τον λαϊκισμό και την πρόσδεση Κόμματος – Κράτους, που αποτελούσε συστατικό στοιχείο της δομής της. Το ίδιο φυσικά συνέβαινε με το ΠΑΣΟΚ και στον υπερθετικό βαθμό συμβαίνει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Χρειάζεται, λοιπόν, να δημιουργηθεί από τις στάχτες του παλιού ένα προοδευτικό και εκσυγχρονιστικό κόμμα, προσηλωμένο στις αξίες του ευρωπαϊκού διαφωτισμού, το οποίο θα αποβάλλει τις αβελτηρίες του παρελθόντος, τον λαϊκισμό και τον κρατισμό.
Αυτόν τον ρόλο δεν μπορεί να παίξει ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως προσπάθησα να τεκμηριώσω ανωτέρω. Όμως, ούτε το ΠΑΣΟΚ μπορεί να παίξει αυτό το ρόλο, αφού ακόμη διατηρεί δεσμούς με το φαύλο παρελθόν του. Πρέπει να παραδεχθούμε, όμως, ότι η πλειονότητα των φαύλων και υπόγεια δρώντων στελεχών του έχει ήδη μετακομίσει στον ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, οι νοοτροπίες παραμένουν ίδιες. Χρειάζεται, λοιπόν, ένα νέο κόμμα με νέο μητρώο μελών και νέα εκλεγμένη ηγεσία. Στο κόμμα αυτό θα προσέλθουν όλοι όσοι πιστεύουν στα ιδανικά, που περιέγραψα ανωτέρω. Όσον αφορά στο θέμα της ηγεσίας, υπάρχουν επιλογές. Λίγες, αλλά καλές.
Συμφωνείτε δηλαδή με την άποψη ότι δύο είναι οι… κύριες παρατάξεις στη χώρα μας; Από τη μία οι προοδευτικές δυνάμεις που τάσσονται υπέρ των μεταρρυθμίσεων και από την άλλη οι δυνάμεις του λαϊκισμού που «επενδύουν» σε ένστικτα και συναισθήματα;
Φυσικά. Αυτό προσπάθησα να περιγράψω και τεκμηριώσω ανωτέρω.
Μήπως ο λεγόμενος μεταρρυθμιστικός χώρος είναι η νέα, σύγχρονη… αριστερά; Μήπως οι απόψεις που… σκανδαλίζουν το κατεστημένο (κράτος, κομματικοί στρατοί, δημόσιο, εκκλησία), είναι αυτές που θα πρέπει σήμερα να θεωρούνται οι πλέον προοδευτικές; Μήπως αυτές είναι πιο κοντά στο… λαό και υπέρ των πολλών;
Οι επιθετικοί προσδιορισμοί Αριστερά, Δεξιά, Κέντρο είναι αυτή τη στιγμή της μεγάλης καταστροφής της χώρας περιττοί και άνευ νοήματος. Οι πολίτες δεν είναι άμοιροι ευθυνών για τη σημερινή κατάσταση της χώρας. Αντιθέτως, ευθύνονται σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η ανάταξη της κοινωνικής, πολιτικής και πολιτισμικής ζωής της χώρας είναι θέμα παιδείας και ψύχραιμης σκέψης. Ας προτάξουμε το μέλλον και ας δούμε τον οδικό χάρτη, που θα μας οδηγήσει σε ένα καλύτερο αύριο. Θυσίες πρέπει να γίνουν. Όπλα μας δε, θα πρέπει να είναι η παιδεία και η αλήθεια.
Τα ψέματα, με τα οποία κατέλαβε την εξουσία ο κ. Τσίπρας, θα πρέπει να καταδικαστούν και να μάθουμε να τα ρίχνουμε στον καιάδα μαζί με εκείνους που τα εκστομίζουν.

Πηγή:http://www.liberal.gr/arthro/51137/apopsi/sunenteuxeis/foitites-trampoukoi-i-pragmatiki-aristera-kai-o-oloklirotismos-tou-syriza.html

Δεν υπάρχουν σχόλια: